Posts tagged: morriña

Madrid escríbese con m de morriña

Aldo Dagraza, mozo vigués que estuda en Madrid, estrénase na sección “Trabalingua no estranxeiro” falándonos da morriña:

Madrid escríbese con m de morriña. A primeira vez que chegas a Madrid, das primeiras cousas que fás é collé-lo metro. “Isto é a hostia, quén lle dera aos vitrasas”, sempre chega un cando ti chegas ao andén, “que gozada”, non tés que esperar… Segues a ter morriña, a xente fala do teu acento “galleguiiiiño” e te mira coa mesma cara coa que me quedei eu cando o outro día me comentaron que Fraga naceu en 1922… I eu pensando que era contemporáneo de Aristóteles! O caso es que aínda que quixeras, non podes esquecerte da túa orixe, por non falar de cando paseas polo Barrio do Pilar, preto de onde eu vivo. Pasear polas súas rúas Ginzo de Limia, Puentedeume ou El Ferrol sempre axuda, por non falar da praza de Arteijo! Sempre te lembras da terra… e da nai que paríu ao que puxo os nomes ás rúas. O caso é que quería eu marchar e gozar tamén un pouco da liberdade de vivir só… Con esas vintaxes que son barrer, fregar, facer ti a comida, pór as lavadoras, colgá-la roupa, limpá-los pratos, voltar a barrer e fregar, e non ter á naiciña querida dicindo todo o tempo que recollas os calzóns que andan tirados no baño, que estudes un pouco máis ou que non durmas até tan tarde que iso non é san. Isto, a certo modo, é emigrar, pero xa firmaba o meu avó hai cincuenta anos ésta clase de emigración, pagada polos papás e maila beca do Ministerio, rascando a miña prominente panza o oitenta por cento do día e voltándome tolo un día á semana para intentar arranxar á casa, cando chega a un estado no que non sabes si estás a vivir nun piso ou no vertedeiro municipal. Xa cambiaba el as súas horas (e días) conducindo un camión polo Uruguai polas miñas dúas horas semanais adestrando non campo de fútbol a pequenos trasnos metidos en corpos de nenos (que por certo, na capital da meseta están moi ben pagas). Pero logo, có paso do tempo, chegas á boca do metro e ves saír xente, a túa présa tórnase en carreira contínua, (nestas rúas non existen as pausas, a calma, soio de cando en vez queda alguna mullerciña destas que tan ben se describen no grupo de admiradores do Facebook de “Señoras con voz de Darth Vader que levan anos fumando Ducados e pasean lentamente pola rúa sen deixar que as adiantes”), a túa carreira contínua tórnase en progresión até chegar ao andén do metro, e xusto cando estás a trocar o teu sprint por un salto de lonxitude para meterte in extremis no vagón, ves como as portas se pechan no teu nariz e o condutor bota un aceno de sorriso polo espello retrovisor. E alí quedas, botando blasfemias contra o condutor e mailo aire condicionado, có panel amosando un “Próximo tren en: 12 minutos”, e pensando no aire fresco con sabor a mar (e cheo de humo de coche, tampouco hai que volverse romanticón) que podía eu respirar cando esperaba un Vitrasa na Gran Vía, puidendo admirar as nosas moitas a variopintas obras (e non precisamente de arte). Isto sí que é morriña.

WordPress Themes