Posts tagged: Concurso Literario

IIConcurso Literario -3- Sensibilidade

PSEUDÓNIMO: Natural
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO:
Sensibilidade

Un despiste;

un descoido á razón.

O descaro.

.

Un ceo triste;

un preludio ó corazón.

O disparo.

.

É sensibilidade un estado puro de ánimo

perpetuo e inadaptado como ánima eterna

no desengano.

IIConcurso Literario -2- Inspiración

PSEUDÓNIMO: Natural
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO:
INSPIRACIÓN


Sentimento de tempero

enarborado nas fatigas,

cos froitos das vendimas

máis o esforzo do centeo.

Somnámbula ilusión

nesa, a noite realista

estreita, algo encollida,

como estrelas sen razón.

Con apoplexía na catarse

conséguese perdoar ó ceo,

as veces, se fai suar o xeo,

o que non parece decatarse.

E agora, desprovisto de fadas

enfádase a ágora pecaminosa

cando ensina linguas ruinosas.

Pero ó lonxe, un verso fala.

IIConcurso Literario -1- Xeografía contextual

PSEUDÓNIMO: Natural
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO:
XEOGRAFÍA CONTEXTUAL


O clima é perfecto para suar algún ferro crítico

co esforzo mental das máquinas de non escribir:

engraxan elas oracións simples con ácido cítrico;

témperas e temperaturas precipítanse no porvir.

A vexetación ofrece matices brancos no recendo

dos óleos imaxinarios cando arrefría decembre:

por iso estás ti aquí, para quecelo sen esquecelo

e podar os motivos verdes no credo que recende.

A fauna vólvese fera por esa oportunidade voraz

de acadar éxito na vaidade de cada frase mal feita:

pouca variedade para tanto premio deserto e veraz

sen poder adestrar a opinión do cazador que a leva.

Comeza o II Concurso Literario

Un ano máis, Trabalingua convoca o presente Concurso Literario coa finalidade de dar a coñecer os novos talentos galegos no eido da literatura.

O éxito de participación no primeiro concurso e a calidade dos textos que se presentaron animáronnos a organizar outra vez máis un concurso literario co que pretendemos:
-Estimular ás mozas e mozos galegos para que escriban textos literarios en galego.
-Dar a coñecer estes novos escritores.
-Que os lectores do noso blogue desfruten cos relatos e poemas que outros mozos escribiron.

Hai dúas categorías: unha de poesía e outra de relatos curtos. Cada unha delas ten un premio en metálico de 50 € (fronte ao único premio de 50 € que houbo o ano pasado). Non existe límite de textos por participante e os textos non poderán superar as tres páxinas. Todos os poemas e relatos recibidos iranse publicando no blogue trabalingua.blogaliza.org xunto co pseudónimo do autor.

As bases completas pódense ler en trabalingua.blogaliza.org/concurso/

Anímate e participa!

Textos gañadores

Texto gañador: Gravidade cero de Alexandra Padín González.

Gravidade Cero-Gañadora

Accésit: A sorte de Rita Vidal Gato

A sorte-ACCÉSIT

Accésit: Amor de inverno de Alba Pereira Chouciño.

Amor de inverno-ACCÉSIT

Accésit: Recordos olvidados de Rebeca Álvarez Crespo

Recordos olvidados-ACCÉSIT

Celebración das Letras Galegas

cartaz

GRAN CELEBRACIÓN DO DÍA DAS LETRAS GALEGAS

No día de onte, último día de campaña electoral na universidade, houbo un acto que nada tiña que ver coas eleccións a reitor e a claustro: a celebración das Letras Galegas por parte da asociación Trabalingua.

As cinco e media da tarde corenta persoas xuntáronse nunha sala do Edificio Miralles para homenaxear a Uxío Novoneyra. O acto comezou coa entrega dos diplomas ás gañadoras do I Concurso Literario da asociación e coa lectura dos traballos gañadores, Alexandra Padín Gonzalez que obtivo o primeiro premio, así como 3 accesits para Alba Pereira, Rebeca Álvarez e Rita Vidal. Tras elas  os membros do xurado composto por ilustres profesores da FFT Anxo Angueira, Patricia Bujan e Antón Palacios recitaron cadanseu poema de Novoneyra. Foron tamén moitos os membros da asociación que recitaron algún poema en homenaxe ao poeta do Courel.

Mais a festa non rematou aí, despois a xente xuntouse no local Leonardo da Vinci para asistir ao concerto de Leo i Arremecághona que lle puxo broche de ouro a tan bo día.

Velaquí podedes ver as fotos do envento :

http://www.flickr.com/photos/trabalingua/sets/72157623968932593/show/

Concurso XLVI. Conversación de aspectos

PSEUDÓNIMO: Dante
CATEGORÍA: Teatro
TÍTULO: Conversación de aspectos

O deu bó eo deus malo atopáronse na praza de San Pedro en Roma. Disfrazados de
humáns, vestidos ambolos dous con roupas grises e discretas, abríronse paso pola
multitude que reuníase para escoita-lo santo padre. Eles dous non falaban dende 1789.
Deus Malo: Dime , deus bó, ¿como vai o negocio?

Deus Bó: Francamente mal, deus malvado, as proporcións van na miña contra.

Deus Malo: ¿Demográficamente?

Deus Bó: Abofé que sí, aínda que cada vez hay mais homes, cada vez sonche

dunha moral mais voluble.

Deus Malo A tendencia vai na túa contra, daquela.

Deus Bó: Así é, teño varios gabinetes facendo estadísticas e gráficas. A colleita

é tan mala que, de seguires así, en dez anos a miña colleita verase reducida un

tercio

Deus Malo: ¡Vaites! Que ben, paréceme que gañarei a aposta varios miles de

anos antes do que eu estimara. (Frotándose as mans)

Deus Bó: O único que podería salvarme é unha revolución, e sospeito que ése de

alí non me será de moita axuda (sinalando o Santo Padre, resignado)

Deus Malo: Non o creo xa que ese é un dos meus mellares servos

Deus Bó: A hipocresía debería convertirse nunha virtude

Deus Malo: Estou de acordo, xa que neste mundo human é o primeiro que

precisas para sobrevivires

Deus Bó: Iso é porque os moi parvos creeronse aquilo da “selección natural”

Deus Malo: Oh si, lembro o señor Charles, creo que lle axudei un pouquiño co

seu libro (ríndo)

Deus Bó: Nin todos os meus esforzos han podido salvar a estes infelices… coa

invención do capital sellaches a túa victoria.

Deus Malo: Abofé que sí, aínda que para o teu consuelo direiche que anidan

novas ideas nos cerebritos destes vermes, ideas que che favorecen.

Deus Bo: Non me fagas rir, ¿cantos son? ¿un 5%?

Deus Malo: Creo que aínda menos (ríndo)

O Deus Malvado lle robou un xelado a un neno que pasaba por alí de súpeto e comezou a saborealo.
Deus Malo: Hum, sinto a miña victoria tan preto que case podo cheirala

Deus Bó: ¿De veras o queres?

Deus Malo: ¿Que se quero matarte? Dende logo

Deus Bó: Asi firmouse a aposta, o que gañase na recolección de almas bañaríase

na sangue do outro, pero… ¿ E logo? ¿Qué faras? A humanidade será pasto do

pecado, o egoísmo, o asasinato e a corrupción… destruirán o seu propio medio

se é que non se matan entre eles antes ¿De quen vaste alimentar enton?

Deus Malo: Meu inxenuo adalid do ben… tras matarte tomarei o teu posto. A

humanidade atoparase as portas da súa propia autodestrucción e enton,

únicamente enton, daránse de conta e comezarán a cambiar. Os homes

rexurxirán das suas cinzas como superhomes e comezarán a reconstrui-la terra,

repoblar os bosques, limpar os oceanos e sobre todo, a limpia-las súas

consciencias.

“Será a única forma de salvalos. E enton me amarán como antano che amaron a ti.”
“Tras bañarme na túa sangue”

Concurso XLV.O tío Demetrio

PSEUDÓNIMO: O birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O tío Demetrio

Más de cien palabras, más de cien motivos
para no cortarse de un tajo las venas,
más de cien pupilas donde vernos vivos,
más de cien mentiras que valen la pena.

Joaquín Sabina.

O tio Demetrio enterouse de que se chamaba Nemesio ao facer o servizo militar. O día que él naceu, partíu de Mos un veciño cós bois cara a Vigo, a vender leite e carne de porco. O avó quedárase coidando da avoa Amalia, e pedíranlle ao home que anotase no Rexistro ao fillo, de paso que se achegaba a Vigo, có nome de Demetrio. O veciño, só Deus sabe cantas cuncas de viño tomaría por Vigo có diñeiro das vendas antes de ir ao Rexistro Civil de María Berdiales, e ao chegar anotou alí ao tal Nemesio; para nós sempre foi Demetrio. Despois de estar dezaioto anos pensando que se chamaba Demetrio, chegan os da mili e lle din como tiña que chamarse… Normal que se indignase.

Lembro especialmente un día no que mandou chamar por min, algo que non adoitaba facer. Vivía eu no alto da explanada da lagoa, máis el vivía pola parte de embaixo. Naqueles tempos só vía ao tío na misa dos domingos ou nas comidas familiares. Cando cheguei, vin enriba da mesa un cofre de metal que antano gardara bolachas cheo de moedas dos lugares máis recónditos. Un sorriso encheu á miña cara, pois eu coleccioaba moedas de tódos os países. El, home que percorrera o Mundo enteiro na súa mocidade, sempre que agochaba algunha moeda a gardaba e facíama chegar. Pero esta vez non era unha moeda nin dúas, era unha boa caixa, chea de moedas uruguaias, brasileiras, cubanas, portuguesas, chinesas, rusas, alemás, inglesas… Quedei abraiado, e iso que só as mirei por riba. Seguramente esa semana fixeran limpeza no faiado, un dos meus lugares favoritos para pasar o tempo anos atrás, cando aquilo estaba cheo de reliquias coas que pasar o tempo.

O tio Demetrio (Nemesio segundo o seu DNI, pois nunca se molestou en trocalo) ía vello. Pasaba os días sentado nunha vella cadeira, mentres miraba pola fenestra as fermosas vistas ao val do río Louro, coas canteiras de Atios na lonxanía. Coido que viaxaba por esa fenestra tanto ou máis que na súa mocidade.

A parte de seren un gran proporcionador de moedas para a miña colección, tamén era un bo orador. Gustábame escoitar as súas historias nas comidas familiares, e aínda lembro o día no que nos contou a todos os presentes como quedou calvo.

Non é que tivese moita calva, pero postos a ter tampouco tiña moito pelo. Os seus ollos verdes chamaban a atención. A súa prominente barriga, tamén. Él era adito ao bacallao á brasa, pero non lle facía ascos a un bo cocido, un bó pulpiño á feira, un pouco de cordeiro, ao forno ou cocido, unha tapa de orella, tamén unhas sardiñas asadas, un bacallao ao “Piripiri” (disque aprendera a receita nunha estancia en Brasil), un lacón con grelos, un chourizo con pan, ou incluso os pasteis que comezou a facer a miña nai orgüiosa cando mercou a Thermomix… Maldito día, foi cando comecei a miña operación bikini indefinida. Despois daquela traxedia todo o mundo me dicía “ostias, macho, coma fixeches para baixar esa panza?” dílle á túa nai, respondíalles eu, que merque a Thermomix.

Cando eu era pequeno, o tío sempre me defendía da avoa; ella dálle que dálle con que tiña que cortar o pelo, que deixara de xogar ao fútbol na explanada da lagoa que ía romper os nocellos, que logo a ver quén ía apañar a herba, que me adicase ás ovellas que daban máis beneficios… O caso e que a Vella tiña sempre algo polo que botarme o sermón. Pero Demetrio saía cedo na miña axuda, dicindo que así estaba moi ben e que seguira xogando a ver si chegaba ao Real Madrid ou Barcelona, e cun pouco de sorte deixabamos de ir cortar os bimbios e poderiamos desfrutar dunha casa en Vigo con vistas á ría.

Nunca cheguei a xogar nin no Porriño Industrial sequera, pero seguín desfrutando daqueles partidos na lagoa nos que a intensidade era comparábel á dunha final da Copa de Europa.
No que ao pelo se refire, despois de ver fotos súas de mozo podo entender que me defendese, por que semellante melena loira non a tiñan nin as mellores presentadoras da televisión naquel momento. Custoume crer que embaixo de aquela pelaxe se agochase semellante calvicie, pero despois de que contase a súa historia entendíno todo. Foi culpa do gato do Merello.

Así, de boas a primeiras, pode parecer unha tontería falar dun gato perruqueiro, pero ben explicado asemella certo e todo: segundo di o meu tío, é sabido por todos que unha mexada de gato na cabeza conleva unha pronta desaparición da pelaxe. E segundo conta, iso foi o que aconteceu. Un día entrara o tio no palleiro alí estaba o dito gato do veciño subido a unha viga, cousa que segundo el inquietaba ás ovellas (a min paréceme que ás ovellas dálle igual ter compañía no cortello, pero se el o dicía había de ser certo). O tio colleu o pao da vasoira e foi directo a polo felino, pero o gato, tan tranquilo, púxose a mexar cando o víu achegarse. O chorro caeu enriba de Demetrio, que marchou correndo a limparse aquela desfeita, lembrándose do gato e de todos os seus antergos na escala evolutiva. O gato debeu marchar a outro lar porque cando o tío, limpiño, colleu a escopeta e foi consumar a vinganza, o animal desaparecera.

Aínda lembro con agarimo estas anécdotas, pero tamén está claro que hai moita fantasía nos seus relatos. Eu lembro ao avó xa sen pelo, e na única foto que tiñamos do visabó Martín non é que éste tivese moi frondosa a cabeleira. Por suposto dubido que a éstes lles mexara tamén algún felino pola testa, pois xa sería o colmo da mala sorte; así que o único que teño claro é o que lle vou contar aos meus netos cando me pregunten por qué quedei sen pelo.

Concurso XLIV. Tute

PSEUDÓNIMO: O birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Tute

Cómo huír cuando no quedan islas para naufragar?
Joaquín Sabina.

Don Faustino tiña na man o tres de bastos e mailo as. Contaba coa precisión dun matemático os trunfos e sabía que non poderían arrastrarlle nas seguintes bazas. Ás veces dubidaba que carta lanzar, pero iso eles non o sabían, e seguirían sen sabelo. Botou o as. O que non arrisca non gaña, xa o sabía, pero despois de tantos anos de tute non estaba como para perder puntos por parvadas. Levou a baza e botou o tres.

Dende que Maica morrera, o vello saía da casa para xogar a partida e voltaba, pouco máis. O día que coñecera a rapaza máis bonita do Val Miñor prometeulle levala consigo e contar xuntos tódalas ondas do mar. En boa parte, cumpriu a promesa: meses despois marcharon xuntos nun transatlántico, e Faustino sempre lembraba os vinte anos que pasaron xuntos en Montevideo coma os mellores da súa vida. E agora, Maica non estaba e o baleiro que tiña dentro non marchaba, a casa víñaselle enriba sen ela e procuraba pasar pouco tempo alí dentro.

Pouco a pouco se fixera un incondicional do mesón. A partida sempre foi ás tres, e puntuais. Ao que chegaba tarde, aínda que fosen dez minutos, tocáballe mirar e esperar até que os primeiros rematasen, alá polas seis ou sete da tarde.

Pero el non chegaba ás tres, estaba alí desde antes da unha. Dende que vivía só, o vello botábase a durmir ao chegaren do Lalín e erguíase ás dez, xusto para ver aquel programa de televisión no que regalaban un coche por acertar preguntas de cultura xeral. Normalmente Faustino, sentado na súa casa, non erraba unha; anticipábase ao participante en tódalas cuestións. Incluso, ás veces, apagaba o aparato de malas maneiras cando vía algún ignorante contestar que o Congo era o río máis longo de África. O Nilo – berraba Don Faustino – é o Nilo, paspán!.

Ás doce e media, xusto antes de baixar ao mesón, a preciosa presentadora do programa entregáballe ao gañador do día as chaves do flamante coche. Se contabilizasen as respostas de Faustino, este tería xa un concesionario.

Don Faustino non adoitaba visitar moito ao médico, e a derradeira análise que fixo, unha mañá sombría de outono, non chegou a tempo de detectar os pequenos erros que aquela vella máquina suíza que tiña por corazón fora acumulando co paso do tempo.

Había que velo un mes despois. Erguido na cama, con aquela bata celeste que lle facía tan bo corpo, como el presumía diante dos compañeiros de tute que ás veces se achegaban a facerlle unha visita ao hospital. Alí amosaba o seu sempiterno aceno a modo de medio sorriso mentres arrastraba co cinco de espadas o as de copas que botara o Generoso enriba daquela manta branca que facía de tapete.

E esa noite, ao final desa longa partida que a piques estaba de rematar, a don Faustino dáballe voltas na cachola aquel Citröen tan relucinte… Pero, pensou el, para ir ás beiras de Maica tampouco o preciso. De repente viuse na proa do barco que outrora os levara a América. O sol pegáballe forte na cara, xa podía sentir a Maica ao seu carón, respirando aquel aire puro impregnado de salitre. Podería bicala unha vez máis?

Xuntos contaron algo máis de vinte ondas antes de que Don Faustino quedase durmido.

O mesón, inverno de 2008.

Concurso XLIII. O ataque dos lobos

PSEUDÓNIMO: O bardo
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: O ataque dos lobos

– Esa maña os lobos contábanse por centos, estaban estomballados nunha ladeira próxima a entrada norte do pobo, mentres os poucos veciños que quedaban atopábanse dentro da igrexa, refuxiándose do posible ataque dos animais, nós atopabámonos na primeira casa despois do río que estaba colindante a pendente, eramos uns quince, aparte de min e meu fillo Lázaro, no los dous eramos cazadores de lobos e os veciños chamarannos para acabar cos lobos que levaban un tempo asoballando esta vila, xa levábamos uns días aquí e non habíamos localizado tantos lobos como aquela maña, a primeira persoa que os avistara era Carmela una anciá duns 70 anos que foi avisar os demais habitantes sobre as sete da maña ao principio non sabíamos cal era o motivo pero cando nos despistamos un momento un lobo atravesou o poboado correndo e atacou a muller do alcalde. Na casa cadaquén tiña o que podía para defenderse: coitelos,paos e unas poucas armas, pero o que mais me chamou a atención foi que Carmela quixo participar en todo momento na matanza que se aproximaba.

– Despois de toda a tarde e dunha noite tranquila, as dez da maña do segundo dia de confinamento o primeiro lobo apareceu polo perímetro da aldea, nese instante un silencio sepulcral invadiu a casa, mentres algúns rezaban, Carmela foi a primeira en cargar a súa arma pero o home da dereita cargou,apuntou e disparou, o animal caeu fulminado, entón o tipo comezou a rir e dixo: Comeza o enfrontamento final, eles ou nós. Pasaron uns segundos e dous novos lobos apareceron polo horizonte estes viñan directamente a casa, detrás deles outros catro facían a súa aparición, aterrados comezamos a dispararlles a todo o que se movía fora da casa pero o seu maior numero e a nosa falta de puntería fixo que mais pronto do esperado quedaramos sen munición, así que tivemos que esperar a un ataque corpo a corpo, meu fillo Lázaro colleu un sable que atopou na cociña da casa e eu conformeime cun ferro alongado, sen mais un lobo enorme de cor negra fixo a porta anacos e cun longo ouvear fíxolles saber ao seus camaradas que xa estaba dentro, curiosamente a primeira persoa en reaccionar non fomos meu fillo e eu que xa estábamos acostumados a velos, senón que foi a señora Carmela a cal cun certeiro golpe, da culata da escopeta que levaba, acabou co noso inimigo, sen tempo para mais outros lobos comezaron a achegarse a fenda, cada un foise encarando cun ou dous lobos pero a súa superioridade pronto comezou a facer mella nos defensores, a situación íase complicándose cada vez mais así que Carmela,Lázaro,Gonzalo, un veciño duns vinte anos coma o meu fillo, e eu fuximos a agocharnos no piso de enriba. Gonzalo e meu fillo comezaron a tapiar a porta dun cuarto onde nos refuxiaramos, pasaron as horas e a nosa desesperación aumentaba, cando a noite tomou o relevo e os nosos invitados comezaron a ouvear todos xuntos, coma un coro dando un concerto, pero estes mais ben tocaban un réquiem por nos, de pronto todos quedamos quietos cando sentimos coma as pisadas achegábanse a porta e alí paraban.

-Eu saia aí e esganábaos a todos- dixo a vella Carmela mentres Lázaro e Gonzalo rían a cachón. Eu non ria, a situación estaba moi complicada e non sabia se iamos estar todos vivos a fin do dia.

– A señora Carmela levaba toda a noite contándolles historias os dous rapaces para tranquilizalos pero eu podía darme conta da preocupación que lle percorría o corpo recordando o seu marido enfermo, que se atopaba na igrexa cos demais veciños, nunha ocasión cando os dous xoves apartaron os ollos dela, permitiu que unas bagoas lle acariciasen a meixela,case podía sentir as gañas, as ansias, que tiña por abrazalo e despedirse del posto que, tanto ela coma eu sabíamos que iamos morrer naquela casa.

-Non pasou moito tempo ata que sucedeu o que espera, un lobo gris rompeu a porta dun zarpada e entrou nunha decima de segundo o mesmo tempo que tardou Carmela en apartar a Lázaro da traxectoria do lobo, coller un pao e darlle morte o animal pero dous mais entraron detrás del e atacaron sen agardar un momento a anciá caeu cara tras mentres Gonzalo tentou quitarlle un de riba outro colleuno pola lombo e despois dun alarido de dor este caeu o chan, eu fun un pouco egoísta e non axudei a vella se non que collín o meu fillo e corrín cara o corredor con tan mala fortuna que el caeu polas escaleiras, intenten cóllelo pero un lobo deume un zarpazo e empuxoume ata un cuarto, sorte que puiden reaccionar a tempo e pechar a porta da estancia. Non sei que lles pasaría ao resto, agora os lobos están a punto de atravesar a porta, so teño un rifle cunhas cantas balas, non sei como vai rematar isto espero que alguén atope este pequeno relato e conte a nosa historia.

P.D: Este relato foi atopado por Anselmo marido de Carmela, “os lobos xa marcharon e nos deixaron tranquilos”. Este relato e na memoria destes valentes homes, pero sobre todo na memoria da miña muller, Carmela Montero Perez, descansa en paz.

WordPress Themes