Category: Trabalingua no estranxeiro

Madrid escríbese con m de morriña

Aldo Dagraza, mozo vigués que estuda en Madrid, estrénase na sección “Trabalingua no estranxeiro” falándonos da morriña:

Madrid escríbese con m de morriña. A primeira vez que chegas a Madrid, das primeiras cousas que fás é collé-lo metro. “Isto é a hostia, quén lle dera aos vitrasas”, sempre chega un cando ti chegas ao andén, “que gozada”, non tés que esperar… Segues a ter morriña, a xente fala do teu acento “galleguiiiiño” e te mira coa mesma cara coa que me quedei eu cando o outro día me comentaron que Fraga naceu en 1922… I eu pensando que era contemporáneo de Aristóteles! O caso es que aínda que quixeras, non podes esquecerte da túa orixe, por non falar de cando paseas polo Barrio do Pilar, preto de onde eu vivo. Pasear polas súas rúas Ginzo de Limia, Puentedeume ou El Ferrol sempre axuda, por non falar da praza de Arteijo! Sempre te lembras da terra… e da nai que paríu ao que puxo os nomes ás rúas. O caso é que quería eu marchar e gozar tamén un pouco da liberdade de vivir só… Con esas vintaxes que son barrer, fregar, facer ti a comida, pór as lavadoras, colgá-la roupa, limpá-los pratos, voltar a barrer e fregar, e non ter á naiciña querida dicindo todo o tempo que recollas os calzóns que andan tirados no baño, que estudes un pouco máis ou que non durmas até tan tarde que iso non é san. Isto, a certo modo, é emigrar, pero xa firmaba o meu avó hai cincuenta anos ésta clase de emigración, pagada polos papás e maila beca do Ministerio, rascando a miña prominente panza o oitenta por cento do día e voltándome tolo un día á semana para intentar arranxar á casa, cando chega a un estado no que non sabes si estás a vivir nun piso ou no vertedeiro municipal. Xa cambiaba el as súas horas (e días) conducindo un camión polo Uruguai polas miñas dúas horas semanais adestrando non campo de fútbol a pequenos trasnos metidos en corpos de nenos (que por certo, na capital da meseta están moi ben pagas). Pero logo, có paso do tempo, chegas á boca do metro e ves saír xente, a túa présa tórnase en carreira contínua, (nestas rúas non existen as pausas, a calma, soio de cando en vez queda alguna mullerciña destas que tan ben se describen no grupo de admiradores do Facebook de “Señoras con voz de Darth Vader que levan anos fumando Ducados e pasean lentamente pola rúa sen deixar que as adiantes”), a túa carreira contínua tórnase en progresión até chegar ao andén do metro, e xusto cando estás a trocar o teu sprint por un salto de lonxitude para meterte in extremis no vagón, ves como as portas se pechan no teu nariz e o condutor bota un aceno de sorriso polo espello retrovisor. E alí quedas, botando blasfemias contra o condutor e mailo aire condicionado, có panel amosando un “Próximo tren en: 12 minutos”, e pensando no aire fresco con sabor a mar (e cheo de humo de coche, tampouco hai que volverse romanticón) que podía eu respirar cando esperaba un Vitrasa na Gran Vía, puidendo admirar as nosas moitas a variopintas obras (e non precisamente de arte). Isto sí que é morriña.

Kraków, a 2 de febreiro de 2010

Kraków, a 2 de febreiro de 2010

Did you know that this region is also called Galicja (a pronuncia é galicia) ??

Yes, yes, I know.

Despois de que iso sexa o primeiro que me di cada polaco/polaca que coñezo de novo, claro que o sei. Malditas (ou benditas) casualidades (ou eran coincidencias?) que ten a vida, marcho da terra para acabar noutro sitio que se chama igual, e non só por iso, se non tamén pola paisaxe que tiñamos no outono. Os arredores de Kraków son moi semellantes á vexetación galega, até podía debullar os ourizos dos castañeiros… pero xa vai que foi outono, o inverno cedo chegou, e vaia se o notamos. Tivemos sorte e da primeira vaga de frío salimos ilesas, estabamos xa na casa polo nadal, pero non libramos da segunda. Sufrimos os -18º, os -19º, os -22º … pero se hai algo que comprendes é que isto é normal aquí. Aquí con -20º as clases non se suspenden, as rapazas seguen levando minifaldas e as cabezas sen cubrir mentres ti levas tres camisetas e medias baixo os pantalóns.

E agora imos co atranco máis grande que podiamos atopar aquí. Intentar aprender polaco. E cando digo intentar, digo estudar máis para polaco que para outra materia. En primeiro lugar, a escrita non se parece a nada que vira antes, a nada. A pronuncia, as letras, as declinacións, as conxugacións verbais, as excepcións (que son case todas, polo que, entón, a excepción debería ser a norma e a norma a excepción, pero non nos imos poñer a discutir con polacos). Por todo isto podería parecer que non me gusta, pois non. Encántame o polaco. Encántame, e é moi gratificante que te entendan na carnicería.

Con respecto á vida erasmus, vou ser sincera. Si, non traballas todo o que traballarías ese ano na túa universidade, hai festas todos os días e coñeces un montón de xente nova, o que me leva á imaxe que teñen dos españois aquí e supoño que no resto de Europa. Todos coñecemos a España mítica: sol, tortilla, paella, tinto de verano/sangría, flamenco, fermosas e ardorosas mulleres bronceadas de ollos verdes e longo pelo negro e ondulado. Si, esa é a imaxe que teñen dos españois por toda europa, e si, esa é a imaxe que se segue exportando e siguen exportando (xa van dúas “Spanish party” e en ámbalas dúas a imaxe era o toro de osborne cunha bandeira española de fondo). Xa entendo porqué me tomaban por alemana. Pero, ai! Non todo é tan bonito no paraíso, hai dous sitios no que a xente é mala e causa problemas: por unha parte, a xente que non quere ser española: os cataláns; e por outra, os malvados terroristas: os vascos.

So you’re spanish, wow, I though you were german… And where are you from in Spain?

I’m from Galicia, just up Portugal

Mmm, nice…but what about Catalonia, are they independent? ( Neste diálogo podes substituir Catalonia por “the vascs” e terás o mesmo resultado)

Aaahm… it’s more complicated than just that

Unha das cousas que intento facer dende que estou aquí é situar Galicia no mapa desta xente. Moitos polacos saben que existe unha Galicia por aí perdida, pero non teñen nin idea de onde está, e non falemos dos estudantes doutras nacionalidades, e todos se quedan abraiados cando lles dicimos que temos lingua propia. E teño reaccións para tódolos gustos, dende un rapaz que me abrazou cando lle dixen que usaba o galego con normalidade, xente que descoñecía a súa existencia, xente que case me chama terrorista por dicir que son de Galicia e non de España, xente que me dixo, máis ou menos “ non sei porqué insistides en utilizar e defender ese dialecto medio español medio portugués” (e ese día case me boto a chorar, non podía falar do mal que me estaba a sentir), xente que me dixo que algo así non servía para nada e algún outro que se interesou pola existencia del.

A pesar de todo o anterior, a estadía aquí vale máis que todas as discusións que puiden ter. E descubrir que hai bolsas de lectorado de galego (si si si, volverei) aquí compénsame a rabia que sentín algunhas veces.

Esta é a primeira misiva dende centro-europa, prometo escribir máis e pido perdón por non facelo antes.

Dende Polonia con amor

Buziaki

Iria

Nova sección no blogue

Este é un lugar de encontro,  encontro dos que estamos cos que marcharon. Está sección está ao par da lareira, e ao par da lareira nos sentamos e imos falando da vida, do que foi, do que é e do que será. Ao pé da lareira falamos das nosas cousas. Sen présa, coma galegos que somos, pero sen pausa. Ao pé da lareira e quentando as mans no lume ímonos enterando do que foi dos nosos compañeiros que se foron de Erasmus ou que simplemente están alá lonxe pero co corazón acá.

Este é o lugar no que abriremos as cartas que nos mandan os Trabalinguos e Trabalinguas que por cousas da vida están vivindo en Barcelona, Polonia, Inglaterra, Italia…

Cunha carta de Iria inauguramos esta nova sección no blogue desexando que cheguen moitas máis dela e de todas as compañeiras e compañeiros que arrastran os zocos por outras terras.

WordPress Themes