Category: III Quintal Literario

III Quintal literario- XVI – O VENTO

O vento zoaba con forza por entre as fiestras. Acerqueime rápido a pechalas para que estas non se partiran en mil anacos. A pechadura era vella e desgastada. Custaba manipulala pero o final cedeu, ou iso crin nese intre, pois en canto a liberei das miñas mans súas, volveu abrir como dicindo: ¡nesta casa mando eu!

Rachel

III Quintal literario- XV – MORRIÑA

Tombeime na beira do río. Escoitaba a súa auga baixar estrepitosa mentres outros cantos me envolvían.As follas abrigábanme do sol abrasador e deixaban pasar por entre elas uns raiolos que me sabían a gloria. Respirei fondo e recorrín o pensamento de ledicia de estar neste intre aquí, e o de non volver deixala miña terra, a miña Galiza, endexamais.

Rachel

III Quintal literario- XIV – MANUELA

Manuela espertaba cunha dor de cabeza terrible. Quíxose erguer pero doíalle moito o corpo. Se fora máis nova pensaría que tiña maniotas, pero xa nin sequera lembraba se as tivera antes de estar así.

-Bos días Manuela!- saudarona.

-Quén é Manuela?- preguntou- Non sei quen é…

-Si que o sabe, pero non lle acorda- dixolle bicándoa a súa filla.

Rachel

III Quintal literario- XIII – ACCIÓN, REACCIÓN

Sempre quixen cambialo mundo. Non era cousa doada, a verdade. Decidín empezar polos que me rodeaban e levei unha decepción, pois non o conseguín. Un día pensei que se cambiaba eu, se cadra os demáis me seguirían…

Eso tampouco o logrei, pero o que sí fora toda unha sorpresa e que sen querer, os demáis tratábanme diferente.

Rachel

III Quintal literario- XII – A CHAMADA

Mandáranme só unha cousa: que estivera preto do teléfono para cando soara. Separeime del un intre, o tempo que me levaba ir a cociña e volver. Merecíao despóis de estar tres días agardando a chamada sen comer, sen beber, sen durmir… Pero non serviu para nada, en canto soou e cheguei a coller, era demasiado tarde, xa colgaran.

Rachel

III Quintal literario- XI – VIAXES

Encantáballe viaxar.

Estivera en praias desertas, onde a branca e fina area acariciaba os seus pes ao camiñar. Perdérase miles de veces nos bosques verdes e frondosos, e alí atoparíase a sí mesma outras tantas. As montañas nevadas gardaban os seus segredos.

Nº 9310 sempre foi libre. A súa imaxinación nunca deixara de selo.

Sakura

III Quintal literario- X – SAN VALENTÍN

Xa rematara a cea romántica en parella deste San Valentín, á que só asistín eu.

Baixei ao bar coa alma aos pes e sentei na barra. -“Camareiro, deme o máis forte que teña”- dixen.

Notei unha bágoa correr pola miña meixela cando aquel home, serio e robusto, me deu unha aperta.

Sakura

III Quintal literario- IX – MILAGRE

Quedaban uns segundos e só lles levaban un punto de vantaxe.  Leo lanzou o balón ao outro lado da pista nun impulso de desesperación e…

PIIIII! Canasta! Gañaron!

Erguinme dun salto con bágoas nos ollos, pero sorprendeume que, en vez de mirar ao heroe do equipo, ollaban para min. Supoño que a cadeira de rodas fixo un estrondo ao caer.

Sakura

III Quintal literario- VIII – IDOMENI.0

Non tiven tempo de celebrar un ano máis de vida. Faltoume respiración. Faltaron mans que me tirasen daquela frialdade da lama, da miña fame, da humidade dos días e noites. Non fun quen de saltar aquel valado internacional feito de grandes escrúpulos.

Só son unha víctima máis que habita na conciencia de alguén. Faltou corazón. Sobrou ineficacia. Así morrín.

Marquesa de Trobos

III Quintal literario- VII – PENUMBRA

Noite luminosa cegaba sen piedade, nesgando as almas dos moribundos.  Día escuro contemplaba, rindo a gargalladas.

As ánimas, desesperadas tentado fuxir, caían nas redes de Noite. Sen esperanza.Unha tras outra, contábanse por millóns.

No leito final os espectros conciliaban soño e pesadelo, mentres Día texía a lista da seguinte xornada e Noite imaxinaba unha realidade diferente que nunca chegaría.

Akara

WordPress Themes