Category: Concurso literario 2011

Fallo do II Concurso Literario

Boa tarde a todos e todas!!

Xa temos gañador do II Concurso Literario! E o gañador é…  Aníbal Ucha, creador das tres obras premiadas:

Categoría de relato: Unha estrada a ningures

Categoría de poesía: Estar sen Alicia e cousas marabillosas ou tristes vistas a través do vidro ou ao devolvérenas os espellos

Accésit na categoría de poesía: Visións manuelantoniás

Parabéns para o noso gañador e moitas grazas a todos e todas os participantes!

Podedes ler todos os textos do concurso nas seguintes ligazóns de googledocs:

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0B2zHx_-Uzn3fMDk3ZTYyNzItODVjYi00NWZlLWE4YTQtZGI1NmI3YTk5NGE1&hl=en_US

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0B2zHx_-Uzn3fNDBiZWNmZTAtYTk3MS00MzMxLTk3NzctNWFjNDliY2I0OGQ4&hl=en_US

II Concurso literario -37- Chove fóra

PSEUDÓNIMO: Ceibe

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Chove fóra

Chove fóra. Érgome da cama e deixo de sentir a túa calor. Achégome á ventana e abro as contras. Fai un día gris, os cristais están empañados e fóra pode entreverse o verde húmido das montañas.

Vou á cociña e prendo a lareira. Poño o leite a ferver. Ó pouco baixan  as nenas con cara de sono e con ganas do almorzo. Vístense con  moita ledicia ó pé do lume. E á hora de sempre, pasa o bus que as leva para o colexio.

Chove fóra . Hoxe o traballo podo agardar . Volvo ó teu carón.

II Concurso Literario -36- Compañeiros

PSEUDÓNIMO: Ceibe

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: Compañeiros

Ceibe te criaches,
ceibe é o teu sentir,
ceibe é o teu cabilar,
ceibe é o teu ollar.

Ceibe te coñecín
e ceibe te quero.

II Concurso Literario -35- A vida

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA:

TÍTULO: A vida

A vida

Para que a vida nos sorría é preciso facérmoslle cóxegas.

II Concurso Literario -34- Unha estrada a ningures

PSEUDÓNIMO: Hirvonen

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Unha estrada a ningures

“Todos nós somos unha esqueira con

tres chanzos: nacer, vivir e morrer”.

XOSÉ NEIRA VILAS

Esculco as tebras e atopo unha estrada insólita e cotiá. Atopo unha estrada estreita e retorta, sen automóbiles e con moitas vías a travesas que nacen e morren en todas as direccións. No medio da estrada chántanse catro raís, dous para a ida e dous para a volta, con refuxio entrambos. As beirarrúas fican ao mesmo nivel da estrada, pero separadas por mestas árbores que case non deixan ver as casas que pechan a rúa polo leste e polo oeste, que a separan da natureza. Moita xente camiña devagariño neste lugar deténdose, de cando en cando, enfronte dos moitos escaparates que invaden a ollada. As mulleres visten abrigos moi pechados, luvas, bufandas e botas altas para combater o frío, en tanto que os homes engaden á indumentaria un sombreiro de aba folgada. A todos se lles ve acostumados á baixa temperatura, sen presa malia o tempo, e cando comeza a nevar seguen camiñando case con indiferencia.

O vagaxeiro dos lentes escuros segue a falarlle ao vento cheo de folerpas, con certeza, de todas as cousas do mundo. Os nenos, na liberdade do parque da fin da rúa, consúmense nas súas carreiras e xogos. As pálpebras da razón aferróllanse e despéchanse coma quen quere tamén xogar, con distintos pareceres, co tebroso e o belido. O ar zoupa, amigo e contendente, as paredes das casas, os soños, a xente e as árbores que pechan a rúa polo leste e polo oeste. Naquelas datas a praia, coa area limpa e o lago quedo, foi o lugar no que os dous permanecemos longos períodos en silencio.

Eu cría que non chegaba, que xa era moi tarde. Anguria, vento, desorientación entre edificios de tres bloques que non podo escudriñar e vou deixando atrás. En Paradeplatz, coma nas rúas da cidade, tamén neva. Estou agora aquí, nesta encrucillada, aterecido despois de correr, agardando o tranvía que sempre chega na hora. Faltan tres minutos e síntome no pasado. Sorpréndeme que aquel ano, neste mesmo día, fora no barco polo lago e o sol, no alto do ceo, me fixese suar. O ar xeado penetra neste segundo pola gorxa e case non deixa pensar. O ar xeado ceiba a dor, estoura as lembranzas. Sobre min monotonía de nada, arames de electricidade, nostalxia, luces e eco de música que estoutro ar trae de algures ata min para unirlle ao frío un certo ton de ledicia. Falta un minuto e ao lonxe oio o son do tranvía que se achega, dobra o derradeiro curruncho de Bahnofstrasse –onde nunha montaña máxica se poden mercar abrigos beixes asombrosamente baratos e cómodos para viaxar en coche– e o número sete –branco sobre fondo negro– detense diante miña. Sempre gustei deste tranvía antigo; os seus letreiros que nunca entendo, os bancos duros e sinxelos, o son de vella cantiga careixando os carrís.

Hoxe, cando cheguei, tiven a seguridade de que isto non era unha viaxe e seguía noutra terra, pero xa non sei se é verdade porque o tranvía parou diante miña. A porta ábrese e baixan del un neno, un  home e un vello. Ao subir instintivamente xiro a cabeza para xulgalos mentres desaparecen mesturándose na calima. Séntome na parte traseira do derradeiro vagón, pero antes de reanudar a marcha érgueme o desacougo e suxeitome coas mans entre unhas barras de ferro. Agora movémonos e volto a ver ao traveso do vidro neve cando quixera ver chover. Preferiría ver chover, así non hai tanto tráfego nas rúas e escoitaría o seu silencio, as voces do sixilo guiándome nun labirinto insondable.

Pasa moito tempo e a xente aínda camiña, mais cada vegada son menos conforme avanzamos bambeándonos nas reviravoltas. Leo o reloxo e supoño que case chegamos. Tento escoar de novo a xente da rúa pero agora non existen. Examino ás mulleres e aos homes arredor miña e non os coñezo. Sen embargo son os de onte e son os que mollaba a choiva. Ímonos detendo e recupero a costa na que baixo, e alvisco o meu outeiriño ao fondo. O tranvía, coas súas cores azul, branca e gris, rube un pouco máis para dar a volta, pasar polas miñas costas e perderse para sempre. O extraorinario tempo tamén parou e agora da voltas engulíndose a si mesmo. Andar un pouco máis, só un pouco antes de que a escuridade da noite arribe por completo.

Creo que podo denominar a realidade, a do nome Wollishofen perante miña, enchéndome os ollos e o peito e facéndome acordar. E lembro o verán de calor preta e voces amarelas, o lecer perdéndose na noite e nos anceios de irrepetibles verbas. Tamén xermolan remorsos, e prantos, e o afogo da morte. Hai latexos e ondas que veñen a bicar subitamente os nosos pés núos. O día e noite daquel ano dábanse aloumiños que agora veñen ao meu encontro na parada de tranvía.

Boto a andar, atraveso os dous raís e a estrada pola que agora si suben automóbiles e un pensamento freame na entrada. Certamente asoláganme as dúbidas e séntome no chan sen ser quen de entrar nin de facer nada. A lúa baleira de ceo sinala e espeta, impasible, as paradas e longas sombras da cidade no solo. Unha inercia coa que non podo loitar arrousame dentro dun predio cercano. Por un momento acredito ter elección e corro por algo semellante a unha escada de pequeniños chanzos, de espacios de fume, saltándoos de tres en tres e chegando ao sobrado, onde a escada remata nunha porta. O esgotamento fai que todo me doia, pero un pulo dame forzas e rubo unha derradeira esqueira, cuberta dun mesto pó, que me separa da porta.

Aproximábame á fin e, dorido e esganado, parei diante desa mesma porta de onte, mañá e de todo intre. Parei véndoa durante un migallo. Percorrín o debuxo de madeira que facía adeviñar as marxes dunha faciana, o pequeno afundimento no centro. Despois petei cos cotenos nela, mais ninguén contestou. Entón boteille a man para abrila, atravesei o umbral e pecheina tras de min, notando que se esfarelaba e facía un pequeno montiño de cinzas no chan. Coma un lóstrego, bateume no corpo a calor e unha luz que me cegaba, atacoume un cheiro de melancolía, de saudades mentres o tempo achegaba a mancheas os anos. Todo silencioso, estático, reservado. Ela estaba alí, sentada na mesma cadeira, pero non surría e medrábanlle rosas nos ollos. Fóra un asubío arrola un berce de estrelas, fóra xa non neva nen fixo frío mentres que aquí parece que escomenza a chover. Embargoume a soidade e notei nacer en min bágoas que non eran de chorar, pareceume que xa teño verbas que non se poden oír, verbas que non se leron.

Avanzo uns pasos e detéñome para berrar, para abrazala e dicirlle que nada cambiou, que son eu, para falarlle de que non quero morrer sen lembrar. Senteime diante dela, díxenlle: “Ola, Alma”.

II Concurso Literario -33- Visións Manuelantoniás

PSEUDÓNIMO: Vltava

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: Visións Manuelantoniás

“ENCHERÉMO-LAS velas
coa luz náufraga da madrugada”,
aquela na que se agochan
as praias perdidas das illas sen nome,
e os cons, e as profundidades mariñas,
e os voos dos paxaros que migran.

Eu sei construír barcos e pombas de papel.
Os barcos pecorren as inmensidades ou os
adentros do mar ou o baleiro
e séntese vertixe nas súas marxes.
“Eu sei un himno xigante e estraño
que anuncia na noite da alma unha aurora,
e estas páxinas son dese himno
cadencias que o ar dilata nas sombras”.
Eu sei imaxinar e escribir en páxinas de papel.
Os cadernos en branco serven para trazar,
con anacos do meu interior,
un ou outro leit-motiv.
As pombas de papel non son pombas.
Non son sentimentos as palabras abandonadas
ou extraviadas nos poemas.

Quixera errática, profunda, desfreadamente.
Quixera que estiveses comigo
sen ter preciso de ler nin de ver,
de ser nin de ter.
Quixera non precisar vistas coma
as das abas sobre os ríos Sar, Ser e Sor.
Os homes pescando e cazando,
os homes cultivando a terra,
achandando os montes e devastando as fragas.
Os homes escribindo poemarios sobre as mulleres,
sobre o mar e sobre a morte
so o ceo e sobre a terra.
Os homes coas mulleres ou cos homes.

O poemario é un álbum, lectora ou lector,
unha rede, un atlas, unha crónica,
un almanaque, unha trémula memoria
de sabotaxes e rescates
entre o principio e a fin.
Urxe desprenderse das lembrazas.
Curioso, encadealas unhas tras outras
coma segredos ou declaracións.
Trazar benvidas, dicir adeuses entre ondas,
ventos, sombras e coma torsos estradas
case sempre a ningures.
Os minuteiros e os compases guiándonos
coma timoneis ou volantes
(versións perfectas dos guiadores).

As planicies dos reloxos contendo
os meus minutos e os teus minutos,
as ecuacións resolvendo os nosos saberes.
Os ollos, captándoo todo.
Escuma de océano nos cabelos,
friaxe do norte e nocturna nos ósos,
ilusións e certezas no sangue derramado
polas feridas exteriores e interiores.

Unha vela ou unha antena guiándome
na tormenta e na travesía,
un título para un libro
impreso e cosido clandestinamente.
As luces, os sons, as cores, os misterios
e os planetas da vía láctea existindo para min ou
para nós, compañeiriña ou compañeiriño.
As liñas verticais e negras no espectro
de luz saíndo do prisma.
A luz, con frecuencia, saíndo dos átomos.
O mundo para nós nesta volta
e nas seguintes a pesares das eclipses.
Iguais nós aos planetas,
ás estrelas, aos satélites e á luz.

Ondadas e refoladas de todos os elementos
pola proa e pola popa, polos puntos cardinais,
por babor e por estribor.
O monótono e o diverso nunha rúa
e en todas as rúas de Rianxo
e de todas as vilas mariñeiras galegas.

Que vou querer senón as imposibles
exactitudes da ciencia e da lóxica
sempre en evolución,
as premisas e as conclusións?
Que máis ca razón, co físico e co metafísico?
Que máis cós números e as letras
e as súas combinacións?
Que vou querer máis ca captar os mesmos
obxectos cós telescopios ou cós microscopios?
¿Que máis, pois, ca loitar ata a extenuación
e vencer a suicida escuridade das noites
e as cansas sombras dos días?

… O teu corazón onda o meu.

II Concurso Literario -32- Primeira e última vez

PSEUDÓNIMO: álexseis

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Primeira e última vez

Non sei  que ano comezaba, e menos cal era o que remataba, pero sempre  lembrarei  aquel día, e para máis aquela noite que quedará para sempre no meu recordo.

A noite de fin de ano é sempre especial  por moitas cousas, aínda que moitos digan e xuren que é como calquera outra noite do ano, ou que é a máis decepcionante incluso. Non te pasas días preparando unha noite que non sexa esa, non hai persoa que saia tan elegante coma ese día, nin aínda que queiera, e por suposto, no meu caso, non teño outro día no ano no que teña esa gran reunión familiar que remata a golpe de uva por badalada cando dan as doce da noite, e entramos noutro ano que a saber que nos deparará.

Creo que foi  a derradeira vez que ceamos todos xuntos. Era unha magoa, xa que aqueles días de fin de ano suplantaran a aqueles outros de Nadal de cando eu era máis cativo, e os maiores non o eran tanto. Daquela, eu era unha ledicia andante, que estaba impregnada pola esencia e o misterio que agochaba quedarse esperto ata horas que naqueles anos eran descoñecidas, para o día seguinte espertarse e ver os agasallos que nos deixaran debaixo da árbore.

Agora algo cambiou, el xa nunca máis estará connosco no seu sitio a cabeceira da mesa, presidindo aquel único e máxico momento do ano. El era o meu avó. El era o mellor home que coñecín, e el será o home no que eu me quero converter.

Realmente, síntome entre orgulloso e culpable, porque non chorei coa súa perda, ou máis ben non deixei que ninguén me vise chorar. Tempo despois, soltei as bagoas que estaban dentro gardadas. Cando me din conta de que no seu enterro consolei a todos, e me preocupei  por ser o máis forte. Que o meu ombreiro foi de axuda para todos, e o meu sorriso un arma tranquilizadora. Pero chegado o momento, doume conta de que eu tamén necesitaba esa aperta que non soluciona nada, pero que che fai rememorar a boa persoa que se vai; unha aperta que te impulsa a soltar dunha vez unha mestura de tristeza e rabia, por non volver a ver a esa persoa.

Foi un exemplo para min. Sempre o terei no recordo como aquel gran home que nunca me berrou, e que sempre me dicía, que o mal do mundo eran as envexas. Aquela noite de fin de ano foi a última vez que falamos e que nos vimos. As nosas derradeiras palabras resumíronse  nun ata logo pola miña parte, e a un saúdo parecido o dun capitán de mariña pola súa. A última vez que vin a meu avó, foi a mesma noite que me namorei por primeira vez.

Si. Recoñezo que esa noite, foi a primeira vez que sentín algo tan especial, sentín o que moitos lle chaman un frechazo ou amor á primeira vista. Cada un que lle chame como queira. Foi esa noite de fin de ano, na que saín da casa de festa sen ser consciente de que xamais vería ó meu gran avó, e ignorante de que me fora a pasar a min algo no que nunca crin, e que anos despois segue na miña memoria.

Recordarei ata que poida aquel intre. Eu estaba agardando a alguén cerca dos servizos do local onde transcorría a festa. Aínda non me afacía a vestir de traxe nese día e a gravata xa comezaba a afrouxar. Ante a tardanza e a soidade apoieime contra non sei moi ben o que, pode que una porta ou unha parede, solo sei que xusto enfronte, no meu campo de visión, apareceu nunha postura moi parecida a miña, unha figura que espertou en min un gran interese. Vestía de negro e aínda así iluminaba por riba de calquera. O seu cabelo era largo e dun  negro moi intenso, cuns ollos completamente comúns e castaños.

Pasaron uns segundos ata que me din conta de que as nosas miradas se estaban a cruzar. Solo atinei a sorrir coma un neno avergoñado. Sorprendeume que me devolvese un sorriso tan amable que me transmitía seguridade, e que me fixo dar un paso adiante. Fómonos acercando pouco a pouco con timidez, pero unha vez que nos achegamos parecía que nos coñecíamos de había tempo.

Presentámonos e falamos, bailamos e fixemos o pavo. O tempo pasaba  sen darnos conta e achabámonos abrazados sen saber como chegaramos ata ese punto. De repente chegou o esperado bico. Sinxelo e con cariño. Naquela sala do local podía haber máis de cincocentas persoas, pero solo contábamos dúas. Sorríamos e case se pode dicir que nos queríamos naquel largo pero fugaz momento.

Prometéramos volver a vernos o antes posible aínda que seguíamos xuntos. De súpeto, topeime con un dos meus amigos que me estaban a buscar. Tiña que marchar un momento e pronto volvía, así llo dixen a aquela moza coa que estaba. Ela asentiu e acompañoume coa mirada mentres eu ía rápido para volver axiña.

Claro que volvín en canto puiden, pero non a atopei. Xa non estaba alí. Pode ser que non buscara ben, ou que ela marchara, pode ser que pasaran moitas cousas, quen o sabe. O único q sei con certeza e que pasaron varios anos e fins de ano e que nunca nos volvemos a ver. Que a día de hoxe non recordo o seu nome, pero que aquel intre será difícil de esquecer. Nos seguintes anos volvín a aquel sitio por fin de ano, coa esperanza supoño, de que a volvería a ver e retomaríamos o que deixaramos a medias. Pasado o tempo, creo que foi mellor así, que foi un momento perfecto para ter gardado na memoria sen despedidas, e  sen saber como seguir en contacto.

Aquí, dende a cabeceira da mesa que el presidía, auto proclameime o seu sucesor, e dende o lugar en que tantas veces o vin sorrirme, escribo este meu primeiro relato. O primeiro sempre será tan especial e tan recordado como a primeira vez que me namorei.

II Concurso Literario -31- Traxicomedia en dous actos

PSEUDÓNIMO: Tacheles

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Traxicomedia en dous actos

Dúas pingas máis no vaso, ou dous cravos máis no ataúde. O caso é que xogo ao fútbol na Terceira Autonómica Galega, a NBA do fútbol, pois, ao non existiren aquí os descensos por non haber ningunha división menor, fagamos o que fagamos nunha tempada na seguinte volveremos a xogar na mesma. O que nos ocupa aconteceu o 23 de xaneiro de 2011, chovía con toda no campo da Rega, onde xogamos nós, o Louriña. A terra convertérase en lama, os pelouros, habitualmente na superficie, ocúltanse e fan máis perigoso caer, o que provoca que evitalo sexa a consigna principal de calquera xogador. Afrontamos o primeiro partido da segunda volta. Na primeira obtivemos catro puntos, resultado dunha vitoria e un empate. A vitoria foi na 14ª xornada, derradeira da primeira metade do campionato. Somos os pechancancelas, pero preto doutros dous equipos case tan malos coma nós. Hai quen me di que, ao final da liga, deberiamos disputar entre os tres un triangular e o club que perdera tería que desaparecer. Cada domingo, no vestiario, venme á mente unha frase lapidaria que pronunciou un compañeiro antes dun partido a tempada pasada. Preparados todos para saltar ao terreo de xogo e entre voces de ánimo solapadas, escoitouse claramente a súa nuns segundos, casuais, nos que ninguén dixo nada: “Coidado, eles van intentar xogar ao fútbol”.

Entón, o día de autos xogabamos contra o Gondomar, primeiro partido da segunda volta. Acaban de marcarnos o 1–4. “Faltan dez minutos” foi o que me dixo nese momento o árbitro cando lle preguntei canto quedaba para rematar o partido. Entón lembro a promesa feita á miña moza: hoxe teño que forzar o quinto cartón amarelo, isto é, levo na liga catro, polo que estou apercibido de sanción; provoco o quinto e o domingo a seguir poderei celebrar con ela o seu aniversario tranquilamente, cun xantar. Non podo demorar os saques de porta ou de banda, pois imos perdendo e sería ridículo. Así que, sempre evitando lesionar (eu si que podo ficar magoado se o domingo próximo teño que marchar a toda velocidade do xantar), doulle unha pisada a un rival que xa soltara a pelota. Falta. Bueno, será a próxima. Salto co cóbado arriba, outra vez falta sen máis. A terceira tentativa consiste nun agarrón e despois nun derrubo. Nova falta. Os contrarios xa se anoxan e comezo a escoitar comentarios como: “Pero a ti que che pasa?”. A un balón dividido entro cunha forza desmesurada, o outro xogador opta por apartar, o que non é obstáculo para que lle dea un lene empurrón, que non sei se o árbitro viu ou non. O rapaz dille: “Mira o que está a facer este”. O árbitro nin se inmuta. A tarefa estáseme complicando. Opto esta vez tirarme ao chan e cortar o balón cunha man mentres está aínda en xogo. Esta vez ten que ir pero para sorpresa miña e escándalo deles soluciónase coa rutineira falta. O remate do partido é inminente. Subitamente un contrario manda un balón por enriba miña e un deles corre cara á nosa portería. Entre el e a portería está o noso derradeiro defensa. Boto a correr detrás do adversario e cando está preto de entrar na nosa área tírome enriba del sen ningunha opción de xogar o balón e caemos os dous. Esta é de libro. O árbitro avanza ata o punto onde se produciu a falta e sinala onde hai que colocar o esférico, pasando olimpicamente de min. Non dou crédito, e cando me estou colocando na barreira, tentando buscar unha resposta ao inexplicable, dou dous pasos cara o colexiado e pregúntolle: “Árbitro, pero que teño que facer para que me quites un cartón amarelo?”. El, se cadra sorprendido, obsérvame e sentencia: “Hoxe non vou quitar ningún cartón”. Cos meus esquemas desfeitos, o meu corpo responde por min. Coma un acto reflexo, móvome cara a pelota que eles colocaron no chan para sacar a falta e doulle un biqueirazo, enviándoa case ao medio do campo. “Isto non o pode deixar pasar”, penso. Entón, o árbitro avanza paseniñamente cara min e véxome vitorioso. Cando está a un metro miña, coma quen reprime a un neno, dime: “Xa che dixen que hoxe non vou quitar ningún cartón!”. Contra esa reafirmación non había nada que facer. Os esforzos eran baldíos, toda a miña experiencia futbolística tirada polo chan. Xa podía sinalarlle parágrafos do regulamento, convertiríaos en papel mollado. Calquera acción que fixera sería falta sen cartón amarelo ou vermello directo (a opción dunha agresión a un deles latexábame, pero era amoral e ademais non serviría ao meu obxectivo, manténdome en todo caso con catro cartóns amarelos a piques de perderme outro partido). Polo tanto, o partido remata e encamíñome ao vestiario, pero, agora sen ningún fin, paro e agardo ao fenómeno, buscando unha explicación ao despropósito. Espétolle: “Pero se me deberías ter quitado catro ou cinco cartóns!“. O desenlace, irreal, viu moi rápido, sen que eu o albiscase. Comenta: “Pero vamos a ver, non teño necesidade de quitar ningún cartón. Se querías que cho quitara, non tiñas máis que dicirmo e eu apúntocho na acta, somos persoas”. “!? Home, pois se fas favor”. “Si, claro, non pasa nada. ¿Qué número tes?”. “O 5… señor”.

O segundo acto foi o día 30 de xaneiro, xornada seguinte. Xogamos contra o Ribera. O partido está designado para disputarse ás 12 horas do mediodía no Rosal. Polo tanto hai que estar alá ás 11, tendo que erguernos aproximadamente ás 9:30. Pintan bastos. Quédase ás 10:30 xusto ao deixar a autovía na derradeira saída antes da ponte internacional, collendo para O Rosal. Isto de quedar nun punto intermedio é unha medida preventiva, para ver cantos van dos convocados. Os convocados, segundo o reconto tralo adestramento do xoves, son 14, un éxito. Débese, tal vez, a que teñen un campo de herba, pero coa vertente negativa de que é moi grande, teñen moito sitio por onde atacar e a portería deles queda moi lonxe (realidades invertidas na segunda parte, dando igual sempre o campo que teñamos escollido na primeira).

Os feitos desenvolvéronse dun xeito distinto ao planeado inicialmente. Por diversas circunstancias o domingo pola mañá só aparecen sete xogadores (contando ao adestrador), o mínimo esixido para comezar un partido. Agárdase un tempo por se alguén máis se suma. Non tal, senón ao contrario. Rubén, que foi o primeiro en chegar, tivo tempo para pensar e rememorar o que foi a mañá. Ten un flash: as botas e as caneleiras quedáronlle na cociña. Con el a fume de carozo cara á súa casa e sen tempo para recuperarse do imprevisto, atropeladamente o comando sae en coche en sentido contrario ao de Rubén, agardando que algún xogador fora ao campo sen parar no punto intermedio. Unhas veces salvounos isto, outras, cando xogamos na casa e tampouco temos o número suficiente de xogadores, algún rapaz da parroquia que está a tomar tranquilamente o seu licor café  no bar onde nos “concentramos” antes do comezo do partido e vén botarnos unha man. Sen embargo, desta volta no Rosal son todos os que estaban en Tui. Dáselle conta do acontecido ao adestrador rival e ao árbitro. Este redacta o acontecido, suspende o partido, colle os cartos e vaise sen dicir adeus. Con este panorama, en lugar de xermolar o desalento, perante a visión do campo de herba, propúxoselle ao outro equipo xogar un partidiño de adestramento. Eles entendérono como un agravio, opinando que para xogar contra nós non pagaba a pena nin manchar roupa, e preferiron optar por ir a un bar. Logo do trámite da chamada a Rubén para dicirlle que o partido se suspendera, o Louriña acrecenta a súa lenda. Evitando novamente o desánimo, a nosa heroica expedición desprazada a terras miñotas, decide por aclamación renderse á súa xenética e ir tamén a un bar tomarlle uns vermús.

E despois na miña familia, amizades e moza non entenden o motivo de que aínda non me retire…

II Concurso Literario -30- A noite que escoitamos a H.P. Lovecraft

PSEUDÓNIMO: Raskolnikov

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: A noite que escoitamos a H.P. Lovecraft

Noel facía rabiar a Xiana aínda que xa estiveran entrados en anos. Saía unha e outra vez nas

comidas familiares aquela anécdota infantil que acabara por acadar categoría de mito.

Tiñan dez anos, ela gañáballe por uns meses. Suso, que era irmán de Noel, xa tiña dezaseis e

acaba de descubrir a Lovecraft de segunda man nun tenderete cerca do Retiro que tamén vendía

cintas de casette sen rebovinar. Na casa dos avós durmían xuntos os tres no cuarto grande do

primeiro andar. Xiana nun colchón no chan entre as camas dos seus curmáns. Negábase a durmir na

habitación do segundo, onde tería unha cama só para ela. Aquela noite, Noel e Xiana non paraban de boulear a carón de Suso, pedíanlle que lles axudase a carrexar táboas para a cabana que estaban a facer nas polas do piñeiro do xardín.

– Que si, Suso, que nolas traes no tractor, que agora xa o sabes guíar ben e senón o avó non

nos vai querer axudar.

E relea que te relea. Ata que Suso acedía a cambio de que o deixasen ler tranquilo.

Noel e Xiana rían mentres debuxaban monicreques no envés das facturas eléctricas, xa que na

casa dos avós non había máis papel ca ese e un ou dous bolígrafos co logo corporativo dunha caixa

de aforros.

– Mira, Suso, es ti-dixéronlle, amosándolle un homiño ao que lle caían os ollos nunha sopa de

letras-. Tamén che van a caer os ollos de ler cousas aburridas-dicían e brincaban con máis brío no

colchón de Xiana.

– Non son nada aburridas, só que non son para nenos. Os tíos berraríanme moito se vos

ensinase os que leo porque non seriades capaces de volver a durmir nunca máis.

Os pequenos fitárono cos olliños arregalados, entre medosos e retadores.

– Iso non é verdade-sentenciou Xiana moi pouco convencida-. Nos non lles temos medo ás

letras.

– Ás letras non, pero tí durmes connosco porque dis que no segundo andar se oen ruídos do

faiado-ela mirouno toda enrabechada, empurrándoo fóra do seu colchón.

Claro que tiña medo. Cando era máis pequena Suso contáralle que no faiado había unha bruxa

que se metías o dedo pola pechadura da porteliña azul che ía zugando a vida para

facerse rexuvenecer ela. E aínda que agora xa non cría nesas mentiras Xiana sabía dos ratos do

faiado, grandes coma puños, e as arañas. Sabía que a avóa mandara a Chamizo a os cazar e que non

volvera nunca. Ademais de noite cando o vento zoaba metíase debaixo das tellas para dicir

esconxuros e estaba segura que de entrar vería unha morea de puntiños vermellos na escuridade,

que máis dunha vez lle oíra ao avó falar dos morcegos. Todos os morcegos disecados que había na

lareira os atopara o avó no faiado, e unha vez ata un moucho. Dábase conta de que moitas das

cousas que ela cría do faiado ben poderían ser contos de Suso e os avós para a asustar, pero

tampouco lle parecía que pagase a pena investigar moito máis, chegaba con alonxarse o suficiente.

– Lenos unha desas historias.

O faiado estaba porriba da súa cabeza e podía abrir a porta aos seus monstros, pero as palabras

non podían saír dos libros. E pouco máis fixo falla porfíar porque Suso estaba desexando quedar

tranquilo a ler e xurdira tamén a oportunidade de lles meter medo, saíralle redondo. Quen non

estaba tan convencido era Noel, pero non dixo nada, senón a súa curmá riríase del. Quíxose meter

entre as mantas de Xiana e ela botouno outra vez. Estaba enfadada, notábaselle moito, e a

historia de Suso ía servir para dirimir aquela desputa. “Xa veremos quen ten medo” dicíase ela.

Suso comezou o seu conto cun aceno teatreiro pero pronto se puxo serio. Ás veces tremía ao lles

falar da “Noite dos tempos”, admitindo espertar entre suores e febres. Ensinoulles os rabuñazos que

os espíritos desposuídos lle fixeran tratando de se aferrar ao seu corpo antes de volveren ao pasado.

E cando profetizou a chegada próxima da “Gran Raza” despois de nós aproveitou o cabeceiro da

cama para imitar o son das patiñas dun exército de escarabellos de armaduras coriáceas. Incluso lles

mostrou cómo eran quen de manexar o libros poñéndoos de novo nos estantes daquelas bibliotecas

que a vista non chegaba a abarcar, que unha vida humana non chegaba para absorber, estudando con

coidado cada unha das costumes dos que viñeran antes e tamén traduciu para eles varias

manifestacións nos seus múltiples dialectos, ensinándolles como distinguir as entoacións daquel

castañear se pinzas e excrecencias tan ben que os nenos xa podían identificar o ideolecto de cada

individuo.

A medida que o relato continuaba Noel encollíase máis e máis abrazado á almofada, case a

mordía. Os seus ollos escintilaban de consternación. Todo o descrito por Suso pasáballe amodo por

tras das retinas coma un calidoscopio horrendo.

– Voullo dicir ós tíos- ameazou, interrompendo a detallada transcripción dos grabados que

Suso ía atopando nas paredes das galerías que os tiñan presos.

– Se tan asustado estás podes correr onda eles e acocharte na camiña para que te coiden dos

pesadelos- regodeouse Xiana.

Triunfalmente degustaba as palabras. Suso asentía dende o seu lado a habitación e facía un

peculiar son gutural que algunha “Gran Raza” anterior empregara para mostrar desaprovación. Noel

ergueuse, palpitáballe o corazón na gorxa e suaba moito, baixou da cama amodo e sen darlle tempo

a Xiana a se rir sequera do lívido que estaba dobrouse sobre sí mesmo e devolveu no colchón do

chan.

– Noel… atópaste ben?

Suso deixara o ton epico-drámatico e mostraba verdadeira preocupación. Ou quizabes seguía

interpretando o seu papel como profeta do solpor da humanidade, decidido a asumir só a carga polo

ben dos homes que lle temén ás verdade inexorables máis que a nada no mundo.

– Chamo a meus pais?

– Non, non fai falla. Xiana, quita a sabas e ponas a remollar na bañeira, trae trapos húmidos.

Cando ela volveu o seu curmán pequeno xa estaba durmido e o maior deixara o libro, agora que

se fixaba na portada: tiña un enorme ollo azul inxectado en sangue. Con tino para non

espertar a Noel abriron a porta para que o olor acedo dos xugos gástricos marchase do cuarto,

limparon os restos que quedaban sobre o colchón, déronlle a volta e puxeron sabas limpas.

Suso estaba anormalmente quedo, nunca vira a seu irmán somatizar así os terrores atávicos.

Os dous se deitaron de seguido en sen mediar palabra.

Preto das cinco da mañá Xiana espertou cunha sensación incómoda de humidade. Palpou o

colchón: estaba mollado.

Levaba horas e horas afundida en soños dentro dun lago de mercurio, ás beiras pero sen chegar a

tocar nunca o líquido agardaban eles. Achegábanse cando as ondas retrocedían cun fervor relixioso

emitindo algunha letanía ritual por entre as fauces, arrastrando as súas seis patiñas articuladas de

exoesquelete escintilante pola area e alonxçabanse en canto o líquido ameazaba con tocalos. O

cántico repetíase de maneira rítmica e a ela subíanlle e baixábanlle as ondas sonoras pola columna,

de vez en cando pendurábanselle as notas máis guturais dalgunha vértebra e todas remataban en

avalancha sobre o seu ventre, convexo, combulso. Parecíalle que alguén oraba unha segunda voz de

cannon dentro das súas entrañas.

Xiana apalpou o colchón outra vez e levou a man ao nariz. Ulía férrido, a óxido: a sangue.

Berrou. Comeuzou a se arañar o ventre, canto máis alto berraba máis se arañaba, arañábase, doíalle

e berraba máis forte.

– Xiana! Xiana que che pasa? Tranquila, Xiana.

Suso baixou da cama na escuridade e caeu case sobre ela, que quedou tremendo contra o

colchón. Ela seguía a oscilar dun lado a outro, incluso cando el a apertou nos brazos. A pequena

cravoulle os dentes no hombreiro afogando uns estertores que aínda mitigados doían ao ser oídos. E

aínda que el a intentaba manter quieta contra o seu peito Xiana non facía máis ca tremer,

contaxiándoo. Noel tamén espertara e acendera a luz. Fitaba á sua curmá con terror e logo baixaba a

mirada ao regueiro de sangue que lle escorregaba antre as coxas.

– É a nai da nova Gran Raza… – dixo moi baixiño.

– Non deixedes que saia… non deixedes que nos mate a todos- repetía sen descanso golpeando

o ventre coa man que lle quedaba libre.Xurxo non comprendía nada pero aínda entre saloucos ela oira a Noel e comezara a tremer moito

máis forte, choromicando un pouco máis baixiño, boqueando coa mandíbula desencaixada e os

ollos de vidro cara o teito. Coas mans tentaba devolver o sangue que perdera ao seu interior,

presionando sobre o seu sexo. Xa era muller.

II Concurso Literario -29- Violádeme

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: Violádeme

Violádeme, violádeme!
pois necesítoo.
Violádeme, violádeme!
xa que non penso…
[por pensar diferente a vós.

Violádeme sen descanso
que a alma non parou.

Segue a pensar de xeito distinto.
Quere espertar
[do soño menos conspicuo.
O soño da ignorancia:
que todo pode cambiar.

Violádeme para durmir
e violádeme para espertar.

WordPress Themes