III Quintal literario- XVI – O VENTO

O vento zoaba con forza por entre as fiestras. Acerqueime rápido a pechalas para que estas non se partiran en mil anacos. A pechadura era vella e desgastada. Custaba manipulala pero o final cedeu, ou iso crin nese intre, pois en canto a liberei das miñas mans súas, volveu abrir como dicindo: ¡nesta casa mando eu!

Rachel

III Quintal literario- XV – MORRIÑA

Tombeime na beira do río. Escoitaba a súa auga baixar estrepitosa mentres outros cantos me envolvían.As follas abrigábanme do sol abrasador e deixaban pasar por entre elas uns raiolos que me sabían a gloria. Respirei fondo e recorrín o pensamento de ledicia de estar neste intre aquí, e o de non volver deixala miña terra, a miña Galiza, endexamais.

Rachel

III Quintal literario- XIV – MANUELA

Manuela espertaba cunha dor de cabeza terrible. Quíxose erguer pero doíalle moito o corpo. Se fora máis nova pensaría que tiña maniotas, pero xa nin sequera lembraba se as tivera antes de estar así.

-Bos días Manuela!- saudarona.

-Quén é Manuela?- preguntou- Non sei quen é…

-Si que o sabe, pero non lle acorda- dixolle bicándoa a súa filla.

Rachel

III Quintal literario- XIII – ACCIÓN, REACCIÓN

Sempre quixen cambialo mundo. Non era cousa doada, a verdade. Decidín empezar polos que me rodeaban e levei unha decepción, pois non o conseguín. Un día pensei que se cambiaba eu, se cadra os demáis me seguirían…

Eso tampouco o logrei, pero o que sí fora toda unha sorpresa e que sen querer, os demáis tratábanme diferente.

Rachel

III Quintal literario- XII – A CHAMADA

Mandáranme só unha cousa: que estivera preto do teléfono para cando soara. Separeime del un intre, o tempo que me levaba ir a cociña e volver. Merecíao despóis de estar tres días agardando a chamada sen comer, sen beber, sen durmir… Pero non serviu para nada, en canto soou e cheguei a coller, era demasiado tarde, xa colgaran.

Rachel

WordPress Themes