II Quintal literario -XLV- Testemuño dun esquecido.

O tempo fuxía das presas, afogando co tictac do reloxo.

Namorara da quietude tan pouco presente no cotío. Loitaba nunha gaiola invisíbel, pedía socorro sen resposta. En van.

O tempo era demasiado efímero para que alguén se decatase da súa súplica. “Acougade!”, berraba con mágoa.

Pero era inútil.

Ninguén tiña tempo para o tempo.

Zvarri

II Quintal literario -XLIV- Grazas, poesía

Se fose máis sinxelo ordenar os pensamentos, se o amor e a tristeza carecesen de palabras, non existirían os poetas cheos de folgo, nin a arte, que ata en outono combate as treboadas.

Grafito que transcribes o meu pensar, sexa pranto, saudade ou paixón: eu sigo fiel á terra, aire e mar, albiscando horizontes sempre cheo de ilusión.

Dani

WordPress Themes