II Quintal literario -XXXVIII- Sen comezar, sen rematar.

Non podo contarvos cando nos atopamos, o noso non tivo inicio, simplemente estivemos xuntos dende o principio das nosas vidas. Tal era a forza que nos mantiña unidos, aquel magnetismo, superior a todo aquilo que puiden coñecer, que todo evocaba a que non iamos ter un final feliz.

E así foi, porque, maila perdurar a felicidade, nunca tivemos un final.

Billie Spalding

II Quintal literario -XXXVII- 65 anos

“Ti crees saber que é o amor?. Estiven 65 anos xunto ela. 65 anos durmindo na mesma cama. 65 solsticios de verán observando o solpor da nosa vida en común. E aínda non tiven tempo de coñecela o suficiente. Agora dime, crees saber que é o amor?” Dixo mentres contemplaba o rostro da súa esposa antes de pechar o ataúde.

Billie Spalding

II Quintal literario -XXXVI- A paradóxica historia dos reencontros fortuítos

Querías ser libre, querías revelarte, facerte notar, sentir que tes voz, que vives, por e para algún fin, grandioso. Quixeron coartarte, domesticarte, que non sentiras, que ignoraras aquilo que se axitaba no teu peito e facía ás túas meixelas brillar.

Querías romper barreiras. Avanzar e nunca retornar, mais decatácheste tarde, pequena inxenua, de que a Terra é redonda, e finita.

Billie Spalding

II Quintal literario -XXXV- Moreas de causas

Os pensamentos amoreados, latentes perante a fiestra baldía, enguedellados nas maos cansadas de ter que aturar unha morea de  consecuencias que aínda están por chegar. “Volverás”, “que se volverei?” “Si, volverás?”, “Non me sexas necio, rapaz, e logo… quen pode predicir o que acontecerá?” Quixo volver, mais nunca chegou a partir.

Billie Spalding

WordPress Themes