Quintal Literario – VII – Estatuas

Estatuas

A estatua mirábame. Pupilas pulidas en mármore que me asexaban. Afasteime, pero o magnetismo da súa inerte ollada aumentaba coa distancia. Cada vez pesaban máis as pegadas, ata que o feitizo me atrapou completamente. Fiquei quedo un intre, eterno. Un chiscar, e ao abrir os ollos vinme marchar. Pero xa non era eu. Agora eu era a estatua.

Anvidos

 

WordPress Themes