Quintal Literario – IX – O cabelo escuro

O cabelo escuro

O cabelo escuro, dun negro tan profundo que mesmo o acibeche tería envexa á súa beira. Os beizos grosos e vermellos, debuxando un tímido e insinuante sorriso. E aqueles ollos verdes que, cando se pousaban nel, eran capaces de analizar todo o seu interior, todo o seu ser.

Era a imaxe daquel ollar a que lle impedía durmir esa noite.

Cerdeira

Quintal Literario – VIII – O patrón

O patrón

-Calade todos!

O patrón petou na mesa impondo na concurrencia a urxencia de afogaren o pensamento no fondo dos chupitos de licor. Porén, sabéndose observado, relaxou o puño aniñándoo na outra man.

El, o Señorito, o de traxe, vomitou de novo a mesma orde.

-Un café.

-Non, alcalde, neste establecemento non servimos a ladróns. Póñaseme fóra e deixe de foder.

Ismael Figueirido

Quintal Literario – VII – Estatuas

Estatuas

A estatua mirábame. Pupilas pulidas en mármore que me asexaban. Afasteime, pero o magnetismo da súa inerte ollada aumentaba coa distancia. Cada vez pesaban máis as pegadas, ata que o feitizo me atrapou completamente. Fiquei quedo un intre, eterno. Un chiscar, e ao abrir os ollos vinme marchar. Pero xa non era eu. Agora eu era a estatua.

Anvidos

 

Quintal Literario – VI – Penso, logo desisto

Penso, logo desisto

Penso que che queda ben ese sorriso pero para sorrir é necesario chorar, que podo bicarte sen présa e logo para facerte o amor acelerar. Penso que non é doado o principio pero é aínda máis difícil rematar. Que por moitas veces que me tropece non podería vivir sen camiñar. Penso, logo desisto e deixo de pensar.

Magali Xiz

Quintal Literario – V – Crime perfecto

Crime perfecto

Gabeei ao castiñeiro e o que vin xeoume o sangue. Ela abalanzouse sobre o pescozo da súa vítima e, cun rápido movemento, segouno de raíz. Eu vin, horrorizado, cómo a cabeza del saía despedida…

Acababan de facer o amor.

O seu destino era só procrear e morrer.

É o que ten… ser mantis.

Rascacheira

WordPress Themes