II Concurso Literario -35- A vida

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA:

TÍTULO: A vida

A vida

Para que a vida nos sorría é preciso facérmoslle cóxegas.

II Concurso Literario -34- Unha estrada a ningures

PSEUDÓNIMO: Hirvonen

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Unha estrada a ningures

“Todos nós somos unha esqueira con

tres chanzos: nacer, vivir e morrer”.

XOSÉ NEIRA VILAS

Esculco as tebras e atopo unha estrada insólita e cotiá. Atopo unha estrada estreita e retorta, sen automóbiles e con moitas vías a travesas que nacen e morren en todas as direccións. No medio da estrada chántanse catro raís, dous para a ida e dous para a volta, con refuxio entrambos. As beirarrúas fican ao mesmo nivel da estrada, pero separadas por mestas árbores que case non deixan ver as casas que pechan a rúa polo leste e polo oeste, que a separan da natureza. Moita xente camiña devagariño neste lugar deténdose, de cando en cando, enfronte dos moitos escaparates que invaden a ollada. As mulleres visten abrigos moi pechados, luvas, bufandas e botas altas para combater o frío, en tanto que os homes engaden á indumentaria un sombreiro de aba folgada. A todos se lles ve acostumados á baixa temperatura, sen presa malia o tempo, e cando comeza a nevar seguen camiñando case con indiferencia.

O vagaxeiro dos lentes escuros segue a falarlle ao vento cheo de folerpas, con certeza, de todas as cousas do mundo. Os nenos, na liberdade do parque da fin da rúa, consúmense nas súas carreiras e xogos. As pálpebras da razón aferróllanse e despéchanse coma quen quere tamén xogar, con distintos pareceres, co tebroso e o belido. O ar zoupa, amigo e contendente, as paredes das casas, os soños, a xente e as árbores que pechan a rúa polo leste e polo oeste. Naquelas datas a praia, coa area limpa e o lago quedo, foi o lugar no que os dous permanecemos longos períodos en silencio.

Eu cría que non chegaba, que xa era moi tarde. Anguria, vento, desorientación entre edificios de tres bloques que non podo escudriñar e vou deixando atrás. En Paradeplatz, coma nas rúas da cidade, tamén neva. Estou agora aquí, nesta encrucillada, aterecido despois de correr, agardando o tranvía que sempre chega na hora. Faltan tres minutos e síntome no pasado. Sorpréndeme que aquel ano, neste mesmo día, fora no barco polo lago e o sol, no alto do ceo, me fixese suar. O ar xeado penetra neste segundo pola gorxa e case non deixa pensar. O ar xeado ceiba a dor, estoura as lembranzas. Sobre min monotonía de nada, arames de electricidade, nostalxia, luces e eco de música que estoutro ar trae de algures ata min para unirlle ao frío un certo ton de ledicia. Falta un minuto e ao lonxe oio o son do tranvía que se achega, dobra o derradeiro curruncho de Bahnofstrasse –onde nunha montaña máxica se poden mercar abrigos beixes asombrosamente baratos e cómodos para viaxar en coche– e o número sete –branco sobre fondo negro– detense diante miña. Sempre gustei deste tranvía antigo; os seus letreiros que nunca entendo, os bancos duros e sinxelos, o son de vella cantiga careixando os carrís.

Hoxe, cando cheguei, tiven a seguridade de que isto non era unha viaxe e seguía noutra terra, pero xa non sei se é verdade porque o tranvía parou diante miña. A porta ábrese e baixan del un neno, un  home e un vello. Ao subir instintivamente xiro a cabeza para xulgalos mentres desaparecen mesturándose na calima. Séntome na parte traseira do derradeiro vagón, pero antes de reanudar a marcha érgueme o desacougo e suxeitome coas mans entre unhas barras de ferro. Agora movémonos e volto a ver ao traveso do vidro neve cando quixera ver chover. Preferiría ver chover, así non hai tanto tráfego nas rúas e escoitaría o seu silencio, as voces do sixilo guiándome nun labirinto insondable.

Pasa moito tempo e a xente aínda camiña, mais cada vegada son menos conforme avanzamos bambeándonos nas reviravoltas. Leo o reloxo e supoño que case chegamos. Tento escoar de novo a xente da rúa pero agora non existen. Examino ás mulleres e aos homes arredor miña e non os coñezo. Sen embargo son os de onte e son os que mollaba a choiva. Ímonos detendo e recupero a costa na que baixo, e alvisco o meu outeiriño ao fondo. O tranvía, coas súas cores azul, branca e gris, rube un pouco máis para dar a volta, pasar polas miñas costas e perderse para sempre. O extraorinario tempo tamén parou e agora da voltas engulíndose a si mesmo. Andar un pouco máis, só un pouco antes de que a escuridade da noite arribe por completo.

Creo que podo denominar a realidade, a do nome Wollishofen perante miña, enchéndome os ollos e o peito e facéndome acordar. E lembro o verán de calor preta e voces amarelas, o lecer perdéndose na noite e nos anceios de irrepetibles verbas. Tamén xermolan remorsos, e prantos, e o afogo da morte. Hai latexos e ondas que veñen a bicar subitamente os nosos pés núos. O día e noite daquel ano dábanse aloumiños que agora veñen ao meu encontro na parada de tranvía.

Boto a andar, atraveso os dous raís e a estrada pola que agora si suben automóbiles e un pensamento freame na entrada. Certamente asoláganme as dúbidas e séntome no chan sen ser quen de entrar nin de facer nada. A lúa baleira de ceo sinala e espeta, impasible, as paradas e longas sombras da cidade no solo. Unha inercia coa que non podo loitar arrousame dentro dun predio cercano. Por un momento acredito ter elección e corro por algo semellante a unha escada de pequeniños chanzos, de espacios de fume, saltándoos de tres en tres e chegando ao sobrado, onde a escada remata nunha porta. O esgotamento fai que todo me doia, pero un pulo dame forzas e rubo unha derradeira esqueira, cuberta dun mesto pó, que me separa da porta.

Aproximábame á fin e, dorido e esganado, parei diante desa mesma porta de onte, mañá e de todo intre. Parei véndoa durante un migallo. Percorrín o debuxo de madeira que facía adeviñar as marxes dunha faciana, o pequeno afundimento no centro. Despois petei cos cotenos nela, mais ninguén contestou. Entón boteille a man para abrila, atravesei o umbral e pecheina tras de min, notando que se esfarelaba e facía un pequeno montiño de cinzas no chan. Coma un lóstrego, bateume no corpo a calor e unha luz que me cegaba, atacoume un cheiro de melancolía, de saudades mentres o tempo achegaba a mancheas os anos. Todo silencioso, estático, reservado. Ela estaba alí, sentada na mesma cadeira, pero non surría e medrábanlle rosas nos ollos. Fóra un asubío arrola un berce de estrelas, fóra xa non neva nen fixo frío mentres que aquí parece que escomenza a chover. Embargoume a soidade e notei nacer en min bágoas que non eran de chorar, pareceume que xa teño verbas que non se poden oír, verbas que non se leron.

Avanzo uns pasos e detéñome para berrar, para abrazala e dicirlle que nada cambiou, que son eu, para falarlle de que non quero morrer sen lembrar. Senteime diante dela, díxenlle: “Ola, Alma”.

WordPress Themes