II Concurso Literario -31- Traxicomedia en dous actos

PSEUDÓNIMO: Tacheles

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Traxicomedia en dous actos

Dúas pingas máis no vaso, ou dous cravos máis no ataúde. O caso é que xogo ao fútbol na Terceira Autonómica Galega, a NBA do fútbol, pois, ao non existiren aquí os descensos por non haber ningunha división menor, fagamos o que fagamos nunha tempada na seguinte volveremos a xogar na mesma. O que nos ocupa aconteceu o 23 de xaneiro de 2011, chovía con toda no campo da Rega, onde xogamos nós, o Louriña. A terra convertérase en lama, os pelouros, habitualmente na superficie, ocúltanse e fan máis perigoso caer, o que provoca que evitalo sexa a consigna principal de calquera xogador. Afrontamos o primeiro partido da segunda volta. Na primeira obtivemos catro puntos, resultado dunha vitoria e un empate. A vitoria foi na 14ª xornada, derradeira da primeira metade do campionato. Somos os pechancancelas, pero preto doutros dous equipos case tan malos coma nós. Hai quen me di que, ao final da liga, deberiamos disputar entre os tres un triangular e o club que perdera tería que desaparecer. Cada domingo, no vestiario, venme á mente unha frase lapidaria que pronunciou un compañeiro antes dun partido a tempada pasada. Preparados todos para saltar ao terreo de xogo e entre voces de ánimo solapadas, escoitouse claramente a súa nuns segundos, casuais, nos que ninguén dixo nada: “Coidado, eles van intentar xogar ao fútbol”.

Entón, o día de autos xogabamos contra o Gondomar, primeiro partido da segunda volta. Acaban de marcarnos o 1–4. “Faltan dez minutos” foi o que me dixo nese momento o árbitro cando lle preguntei canto quedaba para rematar o partido. Entón lembro a promesa feita á miña moza: hoxe teño que forzar o quinto cartón amarelo, isto é, levo na liga catro, polo que estou apercibido de sanción; provoco o quinto e o domingo a seguir poderei celebrar con ela o seu aniversario tranquilamente, cun xantar. Non podo demorar os saques de porta ou de banda, pois imos perdendo e sería ridículo. Así que, sempre evitando lesionar (eu si que podo ficar magoado se o domingo próximo teño que marchar a toda velocidade do xantar), doulle unha pisada a un rival que xa soltara a pelota. Falta. Bueno, será a próxima. Salto co cóbado arriba, outra vez falta sen máis. A terceira tentativa consiste nun agarrón e despois nun derrubo. Nova falta. Os contrarios xa se anoxan e comezo a escoitar comentarios como: “Pero a ti que che pasa?”. A un balón dividido entro cunha forza desmesurada, o outro xogador opta por apartar, o que non é obstáculo para que lle dea un lene empurrón, que non sei se o árbitro viu ou non. O rapaz dille: “Mira o que está a facer este”. O árbitro nin se inmuta. A tarefa estáseme complicando. Opto esta vez tirarme ao chan e cortar o balón cunha man mentres está aínda en xogo. Esta vez ten que ir pero para sorpresa miña e escándalo deles soluciónase coa rutineira falta. O remate do partido é inminente. Subitamente un contrario manda un balón por enriba miña e un deles corre cara á nosa portería. Entre el e a portería está o noso derradeiro defensa. Boto a correr detrás do adversario e cando está preto de entrar na nosa área tírome enriba del sen ningunha opción de xogar o balón e caemos os dous. Esta é de libro. O árbitro avanza ata o punto onde se produciu a falta e sinala onde hai que colocar o esférico, pasando olimpicamente de min. Non dou crédito, e cando me estou colocando na barreira, tentando buscar unha resposta ao inexplicable, dou dous pasos cara o colexiado e pregúntolle: “Árbitro, pero que teño que facer para que me quites un cartón amarelo?”. El, se cadra sorprendido, obsérvame e sentencia: “Hoxe non vou quitar ningún cartón”. Cos meus esquemas desfeitos, o meu corpo responde por min. Coma un acto reflexo, móvome cara a pelota que eles colocaron no chan para sacar a falta e doulle un biqueirazo, enviándoa case ao medio do campo. “Isto non o pode deixar pasar”, penso. Entón, o árbitro avanza paseniñamente cara min e véxome vitorioso. Cando está a un metro miña, coma quen reprime a un neno, dime: “Xa che dixen que hoxe non vou quitar ningún cartón!”. Contra esa reafirmación non había nada que facer. Os esforzos eran baldíos, toda a miña experiencia futbolística tirada polo chan. Xa podía sinalarlle parágrafos do regulamento, convertiríaos en papel mollado. Calquera acción que fixera sería falta sen cartón amarelo ou vermello directo (a opción dunha agresión a un deles latexábame, pero era amoral e ademais non serviría ao meu obxectivo, manténdome en todo caso con catro cartóns amarelos a piques de perderme outro partido). Polo tanto, o partido remata e encamíñome ao vestiario, pero, agora sen ningún fin, paro e agardo ao fenómeno, buscando unha explicación ao despropósito. Espétolle: “Pero se me deberías ter quitado catro ou cinco cartóns!“. O desenlace, irreal, viu moi rápido, sen que eu o albiscase. Comenta: “Pero vamos a ver, non teño necesidade de quitar ningún cartón. Se querías que cho quitara, non tiñas máis que dicirmo e eu apúntocho na acta, somos persoas”. “!? Home, pois se fas favor”. “Si, claro, non pasa nada. ¿Qué número tes?”. “O 5… señor”.

O segundo acto foi o día 30 de xaneiro, xornada seguinte. Xogamos contra o Ribera. O partido está designado para disputarse ás 12 horas do mediodía no Rosal. Polo tanto hai que estar alá ás 11, tendo que erguernos aproximadamente ás 9:30. Pintan bastos. Quédase ás 10:30 xusto ao deixar a autovía na derradeira saída antes da ponte internacional, collendo para O Rosal. Isto de quedar nun punto intermedio é unha medida preventiva, para ver cantos van dos convocados. Os convocados, segundo o reconto tralo adestramento do xoves, son 14, un éxito. Débese, tal vez, a que teñen un campo de herba, pero coa vertente negativa de que é moi grande, teñen moito sitio por onde atacar e a portería deles queda moi lonxe (realidades invertidas na segunda parte, dando igual sempre o campo que teñamos escollido na primeira).

Os feitos desenvolvéronse dun xeito distinto ao planeado inicialmente. Por diversas circunstancias o domingo pola mañá só aparecen sete xogadores (contando ao adestrador), o mínimo esixido para comezar un partido. Agárdase un tempo por se alguén máis se suma. Non tal, senón ao contrario. Rubén, que foi o primeiro en chegar, tivo tempo para pensar e rememorar o que foi a mañá. Ten un flash: as botas e as caneleiras quedáronlle na cociña. Con el a fume de carozo cara á súa casa e sen tempo para recuperarse do imprevisto, atropeladamente o comando sae en coche en sentido contrario ao de Rubén, agardando que algún xogador fora ao campo sen parar no punto intermedio. Unhas veces salvounos isto, outras, cando xogamos na casa e tampouco temos o número suficiente de xogadores, algún rapaz da parroquia que está a tomar tranquilamente o seu licor café  no bar onde nos “concentramos” antes do comezo do partido e vén botarnos unha man. Sen embargo, desta volta no Rosal son todos os que estaban en Tui. Dáselle conta do acontecido ao adestrador rival e ao árbitro. Este redacta o acontecido, suspende o partido, colle os cartos e vaise sen dicir adeus. Con este panorama, en lugar de xermolar o desalento, perante a visión do campo de herba, propúxoselle ao outro equipo xogar un partidiño de adestramento. Eles entendérono como un agravio, opinando que para xogar contra nós non pagaba a pena nin manchar roupa, e preferiron optar por ir a un bar. Logo do trámite da chamada a Rubén para dicirlle que o partido se suspendera, o Louriña acrecenta a súa lenda. Evitando novamente o desánimo, a nosa heroica expedición desprazada a terras miñotas, decide por aclamación renderse á súa xenética e ir tamén a un bar tomarlle uns vermús.

E despois na miña familia, amizades e moza non entenden o motivo de que aínda non me retire…

WordPress Themes