II Concurso Literario -30- A noite que escoitamos a H.P. Lovecraft

PSEUDÓNIMO: Raskolnikov

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: A noite que escoitamos a H.P. Lovecraft

Noel facía rabiar a Xiana aínda que xa estiveran entrados en anos. Saía unha e outra vez nas

comidas familiares aquela anécdota infantil que acabara por acadar categoría de mito.

Tiñan dez anos, ela gañáballe por uns meses. Suso, que era irmán de Noel, xa tiña dezaseis e

acaba de descubrir a Lovecraft de segunda man nun tenderete cerca do Retiro que tamén vendía

cintas de casette sen rebovinar. Na casa dos avós durmían xuntos os tres no cuarto grande do

primeiro andar. Xiana nun colchón no chan entre as camas dos seus curmáns. Negábase a durmir na

habitación do segundo, onde tería unha cama só para ela. Aquela noite, Noel e Xiana non paraban de boulear a carón de Suso, pedíanlle que lles axudase a carrexar táboas para a cabana que estaban a facer nas polas do piñeiro do xardín.

– Que si, Suso, que nolas traes no tractor, que agora xa o sabes guíar ben e senón o avó non

nos vai querer axudar.

E relea que te relea. Ata que Suso acedía a cambio de que o deixasen ler tranquilo.

Noel e Xiana rían mentres debuxaban monicreques no envés das facturas eléctricas, xa que na

casa dos avós non había máis papel ca ese e un ou dous bolígrafos co logo corporativo dunha caixa

de aforros.

– Mira, Suso, es ti-dixéronlle, amosándolle un homiño ao que lle caían os ollos nunha sopa de

letras-. Tamén che van a caer os ollos de ler cousas aburridas-dicían e brincaban con máis brío no

colchón de Xiana.

– Non son nada aburridas, só que non son para nenos. Os tíos berraríanme moito se vos

ensinase os que leo porque non seriades capaces de volver a durmir nunca máis.

Os pequenos fitárono cos olliños arregalados, entre medosos e retadores.

– Iso non é verdade-sentenciou Xiana moi pouco convencida-. Nos non lles temos medo ás

letras.

– Ás letras non, pero tí durmes connosco porque dis que no segundo andar se oen ruídos do

faiado-ela mirouno toda enrabechada, empurrándoo fóra do seu colchón.

Claro que tiña medo. Cando era máis pequena Suso contáralle que no faiado había unha bruxa

que se metías o dedo pola pechadura da porteliña azul che ía zugando a vida para

facerse rexuvenecer ela. E aínda que agora xa non cría nesas mentiras Xiana sabía dos ratos do

faiado, grandes coma puños, e as arañas. Sabía que a avóa mandara a Chamizo a os cazar e que non

volvera nunca. Ademais de noite cando o vento zoaba metíase debaixo das tellas para dicir

esconxuros e estaba segura que de entrar vería unha morea de puntiños vermellos na escuridade,

que máis dunha vez lle oíra ao avó falar dos morcegos. Todos os morcegos disecados que había na

lareira os atopara o avó no faiado, e unha vez ata un moucho. Dábase conta de que moitas das

cousas que ela cría do faiado ben poderían ser contos de Suso e os avós para a asustar, pero

tampouco lle parecía que pagase a pena investigar moito máis, chegaba con alonxarse o suficiente.

– Lenos unha desas historias.

O faiado estaba porriba da súa cabeza e podía abrir a porta aos seus monstros, pero as palabras

non podían saír dos libros. E pouco máis fixo falla porfíar porque Suso estaba desexando quedar

tranquilo a ler e xurdira tamén a oportunidade de lles meter medo, saíralle redondo. Quen non

estaba tan convencido era Noel, pero non dixo nada, senón a súa curmá riríase del. Quíxose meter

entre as mantas de Xiana e ela botouno outra vez. Estaba enfadada, notábaselle moito, e a

historia de Suso ía servir para dirimir aquela desputa. “Xa veremos quen ten medo” dicíase ela.

Suso comezou o seu conto cun aceno teatreiro pero pronto se puxo serio. Ás veces tremía ao lles

falar da “Noite dos tempos”, admitindo espertar entre suores e febres. Ensinoulles os rabuñazos que

os espíritos desposuídos lle fixeran tratando de se aferrar ao seu corpo antes de volveren ao pasado.

E cando profetizou a chegada próxima da “Gran Raza” despois de nós aproveitou o cabeceiro da

cama para imitar o son das patiñas dun exército de escarabellos de armaduras coriáceas. Incluso lles

mostrou cómo eran quen de manexar o libros poñéndoos de novo nos estantes daquelas bibliotecas

que a vista non chegaba a abarcar, que unha vida humana non chegaba para absorber, estudando con

coidado cada unha das costumes dos que viñeran antes e tamén traduciu para eles varias

manifestacións nos seus múltiples dialectos, ensinándolles como distinguir as entoacións daquel

castañear se pinzas e excrecencias tan ben que os nenos xa podían identificar o ideolecto de cada

individuo.

A medida que o relato continuaba Noel encollíase máis e máis abrazado á almofada, case a

mordía. Os seus ollos escintilaban de consternación. Todo o descrito por Suso pasáballe amodo por

tras das retinas coma un calidoscopio horrendo.

– Voullo dicir ós tíos- ameazou, interrompendo a detallada transcripción dos grabados que

Suso ía atopando nas paredes das galerías que os tiñan presos.

– Se tan asustado estás podes correr onda eles e acocharte na camiña para que te coiden dos

pesadelos- regodeouse Xiana.

Triunfalmente degustaba as palabras. Suso asentía dende o seu lado a habitación e facía un

peculiar son gutural que algunha “Gran Raza” anterior empregara para mostrar desaprovación. Noel

ergueuse, palpitáballe o corazón na gorxa e suaba moito, baixou da cama amodo e sen darlle tempo

a Xiana a se rir sequera do lívido que estaba dobrouse sobre sí mesmo e devolveu no colchón do

chan.

– Noel… atópaste ben?

Suso deixara o ton epico-drámatico e mostraba verdadeira preocupación. Ou quizabes seguía

interpretando o seu papel como profeta do solpor da humanidade, decidido a asumir só a carga polo

ben dos homes que lle temén ás verdade inexorables máis que a nada no mundo.

– Chamo a meus pais?

– Non, non fai falla. Xiana, quita a sabas e ponas a remollar na bañeira, trae trapos húmidos.

Cando ela volveu o seu curmán pequeno xa estaba durmido e o maior deixara o libro, agora que

se fixaba na portada: tiña un enorme ollo azul inxectado en sangue. Con tino para non

espertar a Noel abriron a porta para que o olor acedo dos xugos gástricos marchase do cuarto,

limparon os restos que quedaban sobre o colchón, déronlle a volta e puxeron sabas limpas.

Suso estaba anormalmente quedo, nunca vira a seu irmán somatizar así os terrores atávicos.

Os dous se deitaron de seguido en sen mediar palabra.

Preto das cinco da mañá Xiana espertou cunha sensación incómoda de humidade. Palpou o

colchón: estaba mollado.

Levaba horas e horas afundida en soños dentro dun lago de mercurio, ás beiras pero sen chegar a

tocar nunca o líquido agardaban eles. Achegábanse cando as ondas retrocedían cun fervor relixioso

emitindo algunha letanía ritual por entre as fauces, arrastrando as súas seis patiñas articuladas de

exoesquelete escintilante pola area e alonxçabanse en canto o líquido ameazaba con tocalos. O

cántico repetíase de maneira rítmica e a ela subíanlle e baixábanlle as ondas sonoras pola columna,

de vez en cando pendurábanselle as notas máis guturais dalgunha vértebra e todas remataban en

avalancha sobre o seu ventre, convexo, combulso. Parecíalle que alguén oraba unha segunda voz de

cannon dentro das súas entrañas.

Xiana apalpou o colchón outra vez e levou a man ao nariz. Ulía férrido, a óxido: a sangue.

Berrou. Comeuzou a se arañar o ventre, canto máis alto berraba máis se arañaba, arañábase, doíalle

e berraba máis forte.

– Xiana! Xiana que che pasa? Tranquila, Xiana.

Suso baixou da cama na escuridade e caeu case sobre ela, que quedou tremendo contra o

colchón. Ela seguía a oscilar dun lado a outro, incluso cando el a apertou nos brazos. A pequena

cravoulle os dentes no hombreiro afogando uns estertores que aínda mitigados doían ao ser oídos. E

aínda que el a intentaba manter quieta contra o seu peito Xiana non facía máis ca tremer,

contaxiándoo. Noel tamén espertara e acendera a luz. Fitaba á sua curmá con terror e logo baixaba a

mirada ao regueiro de sangue que lle escorregaba antre as coxas.

– É a nai da nova Gran Raza… – dixo moi baixiño.

– Non deixedes que saia… non deixedes que nos mate a todos- repetía sen descanso golpeando

o ventre coa man que lle quedaba libre.Xurxo non comprendía nada pero aínda entre saloucos ela oira a Noel e comezara a tremer moito

máis forte, choromicando un pouco máis baixiño, boqueando coa mandíbula desencaixada e os

ollos de vidro cara o teito. Coas mans tentaba devolver o sangue que perdera ao seu interior,

presionando sobre o seu sexo. Xa era muller.

II Concurso Literario -29- Violádeme

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: Violádeme

Violádeme, violádeme!
pois necesítoo.
Violádeme, violádeme!
xa que non penso…
[por pensar diferente a vós.

Violádeme sen descanso
que a alma non parou.

Segue a pensar de xeito distinto.
Quere espertar
[do soño menos conspicuo.
O soño da ignorancia:
que todo pode cambiar.

Violádeme para durmir
e violádeme para espertar.

WordPress Themes