Homenaxe a Francisco Fernández del Riego

No marco das Xornadas sobre Mocidades galeguistas organizadas pola Asociación Trabalingua, fixemos unha homenaxe a Paco del Riego, plantando un pradairo no seu nome.

No acto participaron Malores Villanueva, Salustiano Mato (reitor da Universidade de Vigo), Henrique Costas (vicerreitor de Extensión Universitaria) e Antón Vidal Andión (secretario da Fundación Penzol). Tamén estaban presentes Xusto Beramendi e Uxío Diéguez Breogán. Con este pequeno acto Trabalingua quixo lembrar a un home que tanto fixo por Galicia e polo galego no século XX.

Palabras que Malores lle adicou a Don Paco. Ler.

VÍDEO DA HOMENAXE. Trabalingua agradécelle a todos eles, e ao clarinetista Pablo a súa desinteresada colaboración.

Homenaxe Paco del Riego from trabalingua on Vimeo.

II Concurso Literario -27- Sen dentes…

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Sen dentes…

– Sen dentes non poden mordernos
– A hostias!

II Concurso Literario -26- Quérote

PSEUDÓNIMO: Quen Tiqueiras

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Quérote

Quero que, ante todo, teñas iso claro. Non quixen deixarte, non vou a esquecerte e nunca te abandonei. Quizais nin sequera saibas quen son, quizais esta carta se perda no tempo antes de chegar a ti.
Quero que saibas que me gustaría moito poder estar aí para ti. Compartir contigo o teu primeiro aniversario, a túa primeira bicicleta, ou o teu primeiro amor.
Pero as estrelas están sempre no ceo. Aínda que a noite non sexa clara e ti non as poidas ver, están aí. Sempre. E eu tamén. Gustaríame que pensases en min como nunha estrela, como o que sempre fun e sempre serei. Túa.
Pode que alguén che falara xa de min, e pode que me odies, pensando que te deixei porque non te quería. Pensar nisto desgárrame por dentro, e a dor é insoportable.
Por iso escribo esta carta, porque non soportaría pensar que non me queres, que me odias por algo que nin sequera ocorreu realmente.
Probablemente te esteas preguntando por que agora, por que non moito antes, aforrando toneladas de dor para ambos.
Simplemente quixen esperar a que puideras entendelo ben. A que puideras comprender que, cando escribín isto, ti aínda non naceras. Pero íalo a facer. Sabía que o ías a facer. Non estaba disposta a permitir que marcharas sen chegar sequera. Sen ver o mundo, sen sentilo, sen tocalo. Aínda que eu non fora a estar aí para acompañarte.

Agora que sabes isto, solo espero que o teu punto de vista cambie, e que non me odies por alimentar a túa vida dando a miña a cambio.

WordPress Themes