Rosalía 21: concerto no CUVI

Concerto de Abe Rábade, Guadi Galego e Anxo Angueira

Ligazón:
http://extension.uvigo.es/extension_gl/contenido/eventos/musica/Evento_0010.html

Hora: 18.30 horas
Lugar: Teatro Vidal Bolaño

O Teatro Vidal Bolaño acollerá o proxecto Rosalía 21, unha revisión da poetisa galega asina polo escritor e profesor da Facultade de Filoloxía e Tradución, Anxo Angueira, e que conta coa presenza de Abe Rábade, máximo representante do jazz galego, e a voz de Guadi Galego.

II CONCURSO LITERARIO -19- RECOÑECEMENTO

PSEUDÓNIMO: Sopra nordés

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Recoñecemento

Á volta de trinta anos a cidade seguía con aquela enfeitizante enxebreza, coma sempre, con sabor antigo de seu. Mesmo semellaba que non houbera unha longa paréntese entre os seus tempos de estudante en Compostela e aquel venres outonal. Eran as doce da mañá e principiara a caer un feble orballo, mais el non fixo por  protexerse e deixou compracido que aquela auga maina o mollase. Paseaba agora devagar pola engaiolante rúa do Vilar, lembrando aquelas inesquecibles noites de troula e libros da súa mocidade. De socate ficou inmóbil, engoumado. “Non, non pode ser”. Cara a el camiñaba un home vello; ía apoiado nun caxato e os seus pasos curtos amosaban o cansazo da idade. Malia que aínda se atopaba lonxe del, decatouse axiña, a figura imitábase moito á de alguén que coñecera. “Non, isto ten de ser un soño, serían case cen anos… e non creo eu que estea vivo”. Comezou de novo a andar sen deixar de ollar ao ancián, que aos poucos ía chegando onda el. De cabaleira e barba branquísimas, miúdo de corpo e agora un pouco corcovado, vestía gabardina gris e uns anteollos grosos e escuros agochábanlle a mirada. “Pois vai ser que si, aí o está… o mesmiño!”, exclamou malia estar só. Mais acreditou sen dubidar que si o era cando viu o que levaba suxeito coa man debaixo do sobrazo esquerdo. “Un libro e mais un diario de prensa, coma sempre”. Non daba creto, mais si, era don Xosé, o eterno catedrático de “dereito natural”, con aquela aura de sabedoría de seu que parecía arrodealo.

-Un bo avogado xamais se rende e loita… malia dificultades e atrancos, por moi duros que estes parezan –espetoulle sen dubidar non ben estivo onda el, facendo súa aquela frase que lle escoitara unha chea de veces.

O profesor sacou os anteollos e os seus ollos espelidos estudaron axexantes a face do outro, mais ao facelo non amosaron estrañeza ningunha.

-Vaites! Vostede, meu, ten de ser alumno dos anos… setenta, non si? –case afirmou, na vez de preguntar.

-Licenciatura de 1980, Lois Iglesias. É un pracer atopalo –dixo con aceno ledo, e estendeu a man dereita, que o outro aceptou satisfeito.

-Iglesias Ventureira Lois Antón. Era moi intelixente… mais non tan estudoso segundo a miña acordanza. Se non estou nun erro, matinaba decote brincadeiras na aula. É ou non é? –ditou sentenza o mestre.

-Déixame vostede verdadeiramente abraiado. Ben, cabaleiro, convídoo a un café e falamos un anaquiño. Fai?

O egrexio xurista pousou a man engurrada e tremente no ombreiro do seu discípulo e as bágoas abrollaron dos seus ollos.

-Desculpa, é a emoción, alédame moito o teu detalle de saudarme. Respóndeme a isto, fai o favor. Cando cres ti que acredita de verdade un docente que soubo facer ben o seu traballo? –agora atuouno, xovial.

-Vostede ten a quenda de palabra, cabaleiro, que á fin e ao cabo é o ensinante… –díxolle Lois cheo de interese.

-Pois cando ao cabo dos anos alguén é quen de recoñocelo na rúa… e ten a atención de falarlle como ti o fixeches hoxe.

-É merecente diso, don Xosé, e de moito máis. Lémbroo a vostede como mestre de tantas e tantas cousas…

-Grazas. Eu sabía do meu, é certo… –dixo o catedrático.

-Abofé que sabía de todo! Eu propio fun testemuña diso, era un libro aberto rebordante de coñecementos –retrucou o alumno.

-Non tal!

-E máis aínda… Non todo era “dereito”. Falábanos tamén de Castelao, Rosalía, Dieste, Cunqueiro, Fole e… tantos outros. Ten vostede moita culpa de que a miña maior afección sexa a literatura galega.

-Apráceme de vez nesta altura da vida… escoitar iso dos beizos dun meu discípulo de antano –ao dicir isto, don Xosé xa non foi quen de conter o pranto.

-Acougue, home. Vai logo o café?

-Vai. Tomo decote macela e poexo por consello dos doutores, mais hoxe que sexa café, que por mor do noso encontro é este un día fermoso de seu… mais de verdade. En calquera caso, Lois, acepto a túa invitación… mais ten de ser cunha condición –respondeu o ancián con xesto retranqueiro.

-Vostede dirá…

-Que me atúes o mesmo que estou a facelo eu contigo, pois o noso pode ser… unha boa amizade, non si? –propuxo o xurista.

-Se é o seu desexo, perdoa… o teu desexo, para min é un verdadeiro honor e un afago –afirmou compracido o máis novo.

-Imos logo ao Derby?

-Imos…. Xosé.

E colleron pola praza do Toural, a aquela hora ateigada de xente, cara á rúa das Orfas e camiño do vello café compostelán. Ían paseniño, sen présa, ambos os dous satisfeitos de terse atopado… E parolaban rebordantes de ledicia, botando man da acordanza, verbo dos tempos antigos mentres deixaban, ai non, que a ingrávida poalla de Santiago, cómplice testemuña, os mollase de xeito agarimoso…

WordPress Themes