IIConcurso Literario -12- Outra oportunidade

PSEUDÓNIMO: Lady Gadian

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Outra oportunidade

Para eles foi unha bendición, como un milagre, como un desexo cumprido, como un sono feito realidade. Milagrosamente quedara embarazada. Un ano máis tarde de que o seu médico lles dixese a ela e o seu marido  que xamais poderían ter fillos, o lograran. Ían ter un fillo propio, sangue do seu sangue. O pouco de coñecer tan boa noticia o home morreu nun grave accidente de tráfico. A muller tivo que pasar o embarazo ela soa, pero iso era o único que a animaba a seguir vivindo. Pasaron os nove meses e naceu unha pequena e doce nena preciosa. A súa nai adorábaa e coidábaa con moita dozura. Pero un día algo tráxico sucedeu.

Unha noite ela espertou para ir ao baño, pero antes decidiu ir a ver a súa filla para comprobar que durmía pracidamente. Cando entrou no cuarto e se achegou ao berce, onde descansaba o bebé de apenas tres meses, decatouse. A criatura non respiraba. Rapidamente colleuna e puido comprobalo con total certeza. Aquel pequeno ser perdera a vida. Chamou a unha ambulancia a pesar de que xa non se podía facer nada pola nena. Os médicos chegaron e confirmaron o que ela xa confirmara minutos antes. Leváronse ese pequeno corpo e ela quedou tirada no chan da súa casa envolvida en bágoas e co corazón totalmente roto. Non podía deixar de chorar. Acababa de perder ao que máis quería no mundo. Perdera a súa única filla, ao único ser sangue do seu sangue. Non comprendía como o deus, ao que tanto adoraba, fora capaz de arrancarlle das mans o seu maior tesouro. Non podía soportar tanta dor. Meses atrás perdera ao seu amado, a persoa coa que tivera a aquela nena e agora lle estaba a arrebatar das súas mans ao único motivo polo que ela fora capaz de continuar. A muller non deixaba de preguntarse porqué o deus que lle brindou tan fermosa oportunidade se a arrebataba de tal xeito.

Os días pasaron e ela continuaba chorando. Pasábase as horas no cuarto, que fora do bebé, abrazada a un boneco que pertencera á súa doce filla. Co tempo a loucura apoderouse dela e fixo que empezase a crer que aquel boneco era a súa filla. Perdera completamente a cabeza e trataba a aquel anaco de plástico igual que a un ser vivo. Finxía darlle de comer, falaba co boneco, a chamaba igual que á súa filla, dicía oíla chorar, cambiáballe os cueiros e saía con ela á rúa. Paseábaa no carro de bebé que comprara para a súa verdadeira filla.

Un día saíu á rúa co carriño de bebé que contiña ao boneco dentro. Como cada tarde levou a que ela boneca que era a súa filla ao parque. Colocouna nun bambán  e xogou con ela durante horas. Mentres balanceaba a aquel xoguete, escoitou uns choros tras unha árbore próxima. De pronto esqueceu a súa pequena boneca naquel bambán  e dirixiuse ao lugar de onde procedía aquel triste son. Mirou tras a árbore e sorprendeuse. Tombado no chan, ao pé daquel carballo encontrábase un bebé, envolvido nunha manta e sen deixar de chorar. Colleuno nos brazos e rapidamente foise con el ao hospital máis próximo. Pediu axuda a un médico e esperou ata que comprobaron que aquela criatura do señor estaba en bo estado e sen ningún problema de saúde. Mentres esperaba na sala do hospital, recobrou a cordura e decatouse de que o ser ao que estivera a columpiar tan só era un boneco e por fin admitiu que a súa filla morrera. Pero outro milagre sucedéralle, encontrárase un bebé abandonado e faría todo o posible para conseguir ser a súa nai legal. O médico entregouno ao neno, un neno de apenas un mes de idade. Levouno á casa e alí coidouno. Ela fixo todo o necesario para conseguir a custodia daquela criatura. Non era sangue do seu sangue, pero agora volvía ser nai e trataríao coma se ela mesma o houbese parido. Se o seu deus lle brindaba esa oportunidade de novo, non podía volver fallar. Non podía permitir perder unha vez máis a un fillo.

O tempo pasou e ela xa é unha pobre anciá que goza de boa saúde e dun fillo de trinta e tres anos que a coida. Non perdeu o neno e conseguiu crialo ela soa. Agora é el o que coida dela e do que agradece a Deus que a súa nai o encontrase ao pé daquel carballo. Milagrosamente o señor brindou outra oportunidade a unha nova nai que caera na loucura por perder a súa filla.


IIConcurso Literario -11- Nada

PSEUDÓNIMO: Auria

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Nada


Queridos aspirantes a controladores aéreos:

Dáme mágoa comunicarvos que a profesión que vos elexistes está pasando por un momento crítico do que vos non tivestes nin unha miguiña de culpa, pero pagaredes todas as consecuencias.

Todos aqueles que queriades estudar unha carreira técnica e pedir despois un préstamo para pagar a vosa formación (custosa de vez), vedes que de novo, o sistema deu unha volta e puxo o voso futuro do revés en menos que canta un galo. E, digo outra vez porque sodes vos , os que aos dezasete anos experimentastes tres Leis de Educación diferentes, sodes os ratos de laboratorio dos novos sistemas e, aínda así, non perdedes a ilusión nin as ganas de facer algo útil coas vosas vidas.

Saberedes todos que agora tedes pouco tempo para decidir se, realmente, queredes ser controladores (de tráfico aéreo e de vidas tamén) ou non. Pero, aínda hai máis: o curso que vén, non poderedes matricularvos en ningunha escola de formación destes Profesionais (con maiúscula porque o merencen) xa que coa Reforma (con maiúscula por idiota), ata dentro de quince meses non saberedes onde vos ofertarán a vosa educación. E, que facer coas vosas vidas durante eses quince meses?

“Vous n’en savez point.”

Se forades habitantes de calquera outro país Europeo, a resposta sería sinxela: iriades traballar ese ano a outro país, ou no voso mesmo, para aumentasr a vosa experiencia e coñecer o mundo, viaxariades e aprenderiades linguas cultura e madurez.

Como españois, se deixades de estudar un ano, a sociedade veravos como uns lacazáns e perdidos sen ter en conta as vosas circunstancias. Se a vosa sociedade non funciona, non tedes por que pertencer a ela. Eu animariavos a todo a vos espir das etiquetas impostas e loitar por aquelo que queredes.

Cando chegue o momento, e saibades onde podedes culminar a vosa excelente formación (sexa neste país ou non), se non pasades as probas psicotécnicas, ou o certificado médico de nivel 3 (non apto para todos), non vos desanimedes, estades a tempo de estudar calquera outra formación que vos guste e teredes a satisfacción de telo intentado.

Agora xa, só me queda advertirvos a todos aqueles que, tras loitar tanto, cheguedes a exercer a vosa profesión, que a sociedade vos descalificará e dirá que o voso salario non é o merecido. Eu dígovos que o merecedes máis que calquera outra promoción.

Eu, pola miña parte, intentarei sumarme aos vosos soños. Conseguireino?

“Perhaps, perhaps, perhaps…”

IIConcurso Literario -10- Saudade

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Saudade

Un desorden provocado,plans abandonados, sentimentos alterados,ausencias xamais esquecidas. Vagabunda de algo sen nome nun tempo acelerado para min e detido para os demáis. Xa non recordo como era esa imaxe, aquel sorriso diminuto acompañado dun xesto, un xesto típico para ti pero descoñecido para min. E no intre de volver á realidade soan as campás e seguen as présas,e si,veñenme as ganas de sorrir ó darme conta de que o absurdo na realidade existe. E de novo volvo o mesmo lugar,ese espacio onde un día comezou todo.

IIConcurso Literario -9- 14 de xaneiro

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: 14 de xaneiro

E no instante de beber, aló por tras do cristal cóncavo da copa, en fronte dela, de pé, apoiado contra unha parede, estaba el. Míraoo con pasmo. El non se decata de que o mira. Segue a parolar cos seus ollos alegres, grandes, fermosos. O transcurrir a noite, en momentos aproxímanse, ela torce a cara ,ergue a cabeza e encóntranse con el. Sostén a respiración, ponse pálida, os labios báilanlle e, nuns segundos,desfilan pola cinta dos seus recordos a calor dun pasado irrecuperable. Quere falar, pero teme que se lle trabe a gargarexa.

-Que triste é un recordo alegre!-

IIConcurso Literaraio -8- Tarde de outono

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Tarde de outono

Paso acelerado cun rumbo definido, espexismos na rúa e pensamentos cubertos de dúbidas e desonfianza.

Comeza a tempestade, a néboa e as ganas por camiñar baixo un paraugas.Comeza a rutina xa establecida por mor ó cambio,ó distinto. Seguen a correr as agullas do reloxo mentras a súa posición non varía, cansa do mesmo ton, cansa da mesma voz, cansa do día.

IIConcurso Literario -7- A vida é teatro

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: A vida é teatro

Saudade, morriña, añoranza por estar enriba dun chan de táboas onde a xente che aplaude cando se pechan as enormes teas.

-Saudade polo sorriso, a ledicia, intriga, tristeza que podes provocar.

-Morriña por poder ser un personaxe o cal non poden xulgar porque non es ti.

-Añoranza polos nós de gargarexa que sin querelo se che poñían detrás dun telón.

Necesidade por xuntar as mans e dicir ” moita merda”

IIConcurso Literario -6- Dez de decembro

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Dez de decembro

Pasando o tempo, unha decátase da cantidade de cousas que deixou de facer por mor ó fracaso,a querer e deixar de facelo e a soñar con todo iso que algún día comezaría a espirarse co paso das agullas do noso propio reloxo. Arrepentimento do que unha non fai cando lle apetece non arrepentimento por facelo,de que serve mirar para atrás, de que serve sentir mágoa do que un día foi cando nunca volverá selo? Os mellores momentos só duran instantes e con moi pouca frecuencia sabemos aprobeitalos. Son tardes solitarias nas que soa aquela música que nunca escoitarías para saír e nas que pensas en todo aquilo que non pensarías estando acompañada.

IIConcurso Literario -5- Soidade

PSEUDÓNIMO: Mara

CATEGORÍA: Relato

TÍTULO: Soidade

Vivir sin volver a escoitar como soa a palabra clave, medo a esa soidade que pouco a pouco

se vai apoderando de cada individuo facendo que gañe a conformidade.

Gusto a que? gusto a desexar o inalcanzabel e pensar no imposibel. Armas que arrebatan sentimentos e xulgan

feitos,situacións que só cun xesto, unha palabra, un movemento cambian por completo o rumbo

que xa decidiramos tomar. E aí cando te planteas si te equivocaches seguindo algo que en realidade non

era o que desexabas.

A veces penso que todo sería máis doado se nunca parara de chover ou si elixira que esa tempestade comezara

tempo despois, si,a vía fácil, conforme a unha vida xa establecida, pero a diferencia da complicada facía

que a felicidade se asomara por intres.

Matando razóns, matando feitos, matando recordos, matando o tempo que queda para pasar a sexta páxina.

IIConcurso Literario -4- Mar Atlántico

PSEUDÓNIMO: Natural
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO:
MAR ATLÁNTICO

(En mención a tódolos escritores galegos que palabra a palabra edifican a nosa cultura.)

Un aviso espido, mensaxeiro

cando as axitas moi dentro:

herdanzas simbólicas, ¡libro!

teu agasallo de non tan neno

como areas para mariñeiro.

Un medo ao lonxe, pasaxeiro

que virá no momento incerto

de cándo votar raíces, ¡redes!

escuálida é a espuma en negro

sobre tormentas en tinteiros.

Un silencio enfermizo, menciñeiro:

palabra, coma, espazo devanceiro

peca sempre de inocente ¿segredo?

palabra, coma, espazo farturento

que de novo, sen ti… un silencio.

IIConcurso Literario -3- Sensibilidade

PSEUDÓNIMO: Natural
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO:
Sensibilidade

Un despiste;

un descoido á razón.

O descaro.

.

Un ceo triste;

un preludio ó corazón.

O disparo.

.

É sensibilidade un estado puro de ánimo

perpetuo e inadaptado como ánima eterna

no desengano.

WordPress Themes