II Concurso literario

Escribes poemas ou relatos curtos?

Se non o fixeches aínda tes tempo para eviarnos os teus textos ao concurso.

Publicarémolos no blogue e poderás optar a un premio de 50 € (hai un premio por cada categoría).

Máis inforamación en trabalingua.blogaliza.org/concurso

De Matalobos a Xabarín

Dende este mércores ata o 7 de abril no Edificio Miralles

De Matalobos a Xabarín, Trabalingua trae ao campus o máis representativo da música e audiovisual galegos

Iolanda Veloso destaca na inauguración a relevancia destes eidos para acadar a normalización da lingua

De Mareas Vivas a Matalobos, da xeración Xabarín a Os Herdeiros da Crus ou os Diplomáticos de Monte Alto… toda unha volta pola música e o audivisual galegos. Este é o obxectivo dunhas xornadas organizadas pola asociación Trabalingua que se iniciaron hoxe e que ata o vindeiro 7 de abril reunirán no campus algúns dos persoeiros que fan posible a presenza galega nestes ámbitos e a mocidade que converte en éxito este tipo de iniciativas.

Arroupado polo técnico da Actividades Culturais, Alfonso Caride, que acudiu en representación do vicerreitor de Extensión Universitaria, Xosé Henrique Costas, e pola concelleira de Xuventude, Igualdade e Normalización Lingüística, Iolanda Veloso, o presidenta da asociación Anxo Tato, explicou que se trata “de analizar o momento actual da nosa música e do audiovisual, botándolle cadansúa ollada ás diferentes vertentes”, apuntou ao tempo que destacou a importancia de “ revisar os produtos de consumo cultural da mocidade como son a música e o audiovisual”.

Tamén neste aspecto coincidiron Alfonso Caride e Iolanda Veloso que destacou a súa satisfacción “porque a xuventude da Universidade organice este tipo de actividades sobre cuestión fundamentais para o futuro da nosa lingua”, resaltou a concelleira, que quixo tamén afondar na forte relevancia de realizar actividades dirixidas “á mocidade e aos cativos e cativas, eixe fundamental do futuro dunha sociedade”. Precisamente neste senso, o responsable de Actividades Culturais agradeceulle á asociación o traballo que están a levar a cabo para dinamizar a situación da lingua galega “e de todo o que ten que ver coa cultura do noso país”.

Xeración Xabarín

Para abrir boca nesta primeira xornada, os asistentes visionaron un capítulo de Matalobos, un exemplo de proposta arriscada nas series de fición galegas e, xa despois, a oportunidade de debater as claves do éxito deste tipo de productos co produtor Pepe Coira, o presidente da Asociación Galega de Guionistas, Carlos Ares, e o coñecido actor Luis Iglesia, Carmelo, na serie Matalobos.

E se algo se caracteriza por marcar a toda unha xeración foi o Xabarín Club e, quen mellor para recordalo que o propio director do programa Alberto Casal, que estivo acompañado polos músicos Pablo Novoa, Nicolás Pastoriza, Puto Coke e Woiza. Salientando que se “vai reciclando o panorama” subliñaron que hai productos que nacen con vocación de iconos e que “a día de hoxe son moitos os exsocios que xa nos mandan os seus propios videoclips”.

Este xoves: cine, animación e curtametraxes

Se esta primeira xornada estivo protagonizada pola ficción televisiva, este xoves a mirada dirixirase ao cine e ao sector da animación. A análise da historia do cinema en Galicia, as súas trabas e vías de futuro, os videoclips, os festivais… serán algún dos temas a abordar polo profesor Miguel Anxo Fernández, que estará acompañado por Manuel Sande ou Xosé Nogueira, entre outros.

Ligazón á nova no Diario da Universidade de Vigo

II CONCURSO LITERARIO -24- Ascenso e caída

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Ascenso e caída

Chegou o momento de miráreste ao espello, ollar se es quen de cumprir coa máxima oracular: “coñécete a ti mesmo”, dicía.

É agora cando te das conta de que mellor era non sabela, ou incluso, mellor era morrer, mellor era tan sequera ter nacido: consello do sabio Sileno.

A que conclusión chegas? Non che abondou con matar a Deus, non ficaches quedo aí; agora es o home que desexa perecer. Non tes folgos para crear como ti pensabas, segues a carrexar aínda que non queiras. Nin neno nin nada, para ti non hai superhome. Pensabas que se equivocara niso e que estaba destinada a ti a misión de traelo, crear ao que ten por labor crear: enganácheste.

A túa coherencia pérdete e agora estás profundamente dividido, gostarías de transvalorar todo, mais non podes, non é esa a túa natureza. O teu é ser un ser decadente, un ser destinado a rexerse por momias petrificadas que ti elevas ao rango de máximas, aínda que agora dubidas delas e sentes polo tanto as gañas de perecer. Volvícheste un nihilista.

Anhelabas chegar aquí para coñecerte a ti mesmo, e, agora que te coñeces, mellor che fora non sabelo. Deberás guiarte eternamente polo ben, pois ti non estás preparado para confrontarte a toda a sociedade, á moralidade; aínda que ti ben preferirías outra cousa… porque a cheiraches, porque a intuíches, porque a contemplaches acaso.

Non deberas ter lido nunca a Nietzsche, pois para camiñar por enriba das montañas é preciso posuír longas pernas.

scenso e caída:

Chegou o momento de miráreste ao espello, ollar se es quen de cumprir coa máxima oracular: “coñécete a ti mesmo”, dicía.

É agora cando te das conta de que mellor era non sabela, ou incluso, mellor era morrer, mellor era tan sequera ter nacido: consello do sabio Sileno.

A que conclusión chegas? Non che abondou con matar a Deus, non ficaches quedo aí; agora es o home que desexa perecer. Non tes folgos para crear como ti pensabas, segues a carrexar aínda que non queiras. Nin neno nin nada, para ti non hai superhome. Pensabas que se equivocara niso e que estaba destinada a ti a misión de traelo, crear ao que ten por labor crear: enganácheste.

A túa coherencia pérdete e agora estás profundamente dividido, gostarías de transvalorar todo, mais non podes, non é esa a túa natureza. O teu é ser un ser decadente, un ser destinado a rexerse por momias petrificadas que ti elevas ao rango de máximas, aínda que agora dubidas delas e sentes polo tanto as gañas de perecer. Volvícheste un nihilista.

Anhelabas chegar aquí para coñecerte a ti mesmo, e, agora que te coñeces, mellor che fora non sabelo. Deberás guiarte eternamente polo ben, pois ti non estás preparado para confrontarte a toda a sociedade, á moralidade; aínda que ti ben preferirías outra cousa… porque a cheiraches, porque a intuíches, porque a contemplaches acaso.

Non deberas ter lido nunca a Nietzsche, pois para camiñar por enriba das montañas é preciso posuír longas pernas.

II CONCURSO LITERARIO -23- A auga bate

PSEUDÓNIMO: Dixebra

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: a auga bate

A auga bate na praia.
Veñen e van.
A auga bate nas rochas.
Ondas besbellas.
A auga bate na area.
Mecendo as cunchas.
A auga bate na gamela.
Adiante e atrás.
A auga bate na proa.
Vai e vén.
A auga bate nas boias.
Vaivén.
A auga bate na praia.
Pasiño a pasiño,
vai subindo a marea.
Outra vez.

O morgado tivo un prezo, estrea en Compostela

Esta noite seŕa unha noite de estreas, será A noite máis curta.

O próximo 30 de marzo ás 21 horas, o Teatro Principal alberga a estrea de catro curtametraxes realizadas nos últimos meses. Agardamos a vosa presenza e a de todos os amigos e acompañantes que queirades levar para a cita. A entrada será de balde. O cartel está composto por:

‘O Morgado Tivo un Prezo’, Pedro Díaz
‘Ay, Pavloba’, Fernando Sánchez
‘A culpa é dos pais’, Daniel Villaverde
‘Eres demasiado bueno para mí’, Enrique Lojo.

Historias do rural galego levadas ó estilo do vello oeste americano, desazóns amorosas que se repiten nun bucle sen fin, relatos dun universitario con grandes arraigos rurais e as inseguridades sentimentais dun tipo estúpido daranse cita neste ciclo de estreas.

Deixámosvos co trailer de O Morgado Tivo un Prezo, curta patrocinada pola Asociación Trabalingua.

II CONCURSO LITERARIO -22- Chove por nós e dicimos que mexan

PSEUDÓNIMO: Inefábel

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: Chove por nós e dicimos que mexan

Chove, sempre chove e a auga apodérase dos nosos soños. Cada vez que as diminutas pingueiras se precipitan contra o chan levan consigo un soño dunha persoa anónima de todo ese grupo que conforma a humanidade.
De nada serve que se protexan con paraugas, chuvasqueiros ou calquera outro utensilio. A molécula endiañada sempre furta de algures a ocasión para apresar o noso máis valioso tesouro.
Quizais por iso Galiza, terra na que chove tanto, ou canto menos no pasado era así, ficou sen folgos para resistir ao ataque daqueles que lle querían negar a identidade e a liberdade. Quizais por iso pariu a aquela criatura de tamaño dun trasgo e de malicia sobrenatural que chegou a ser ditador: ditador de auto-odio, ditador de resentimento contra a choiva que tantos soños lle quitara.
Eu gosto de camiñar baixo a choiva sen paraugas, medindo a miña capacidade para protexer a miña riqueza, os meus anhelos. Sei que moi probabelmente non consiga gardalos todos, mais, polo menos, algúns aínda van permanecendo impasíbeis.
Se cadra aínda non lles chegou a hora. Tamén, se cadra, é que son indisolúbeis. Ou, tal vez, quéroos tanto que se volveron impermeábeis.

II CONCURSO LITERARIO-21-Sentimentos

PSEUDÓNIMO: Auria

CATEGORÍA: relato

TÍTULO: sentimentos

-Interésache o perfume?
-Máis ben buscaba un sentimento, sabes onde podo atopalo?
-Bueno si me dis de cal se trata…
-É o mellor sentimento de todos, non recordo o seu nome, pero seica é vital para moitas persoas, gustariame probalo
-No terceiro andar cuarto pasillo, ali tes unha amplia gama deles
-Grazas

-Perdoe pero nese corredor non dei atopado o que buscaba, ali so atopei frascos maravillosos con un interior frio e distante, e traxedias inolvidables.
-Pero non era iso o que buscaba?
-Non, o que eu busco é ISO que esta aí en todos os momentos, que aparece cando todo semella escuro, e que aporta un sorriso a esas traxedias de frascos enganosos.
-Ah pero entón vostede busca amizade!
-ISO!

-Estaba intentando saber o que acontece aquí.
-Pois nada, este deseñador estivo a voltas varios anos con esta fragancia e agora que a ten di que lle agobia e que ás veces gustarialle utilizar outras.
-Eporque non o fai?
-Porque iso tiraria todos eses anos pola borda, e faria que esta fragancia perdese toda a sua vitalidade.
-Pero do outro xeito está a estragar o futuro.
-Tampouco é que o teña moi claro, ese home nunca supo moi ben o que queria.
-Eu penso que o que lle pasa é que lle gusta a variedade..
-Eu mais ben diria que é un neno con moitas vidas na man.

II CONCURSO LITERARIO-20- sen título (conxunto de poemas

PSEUDÓNIMO: I. Natural

CATEGORÍA: poesía

TÍTULO: sen título (conxunto de poemas)

Auga da traída

Non é soño do que durme.

É noite lonxeva, que trae;

é flanela noxenta, que leva;

é penitencia…

…que trae e que leva, que trae e que leva.

Non é dono do que xurde.

É mártir, pesadelo, que trae;

é mal, amarelo, que leva;

é convivencia…

…que trae e que leva, que trae e que leva.

Non é lobo o que morde.

É fame, necesidade, que trae;

é fume, fatalidade, que leva;

é final…

…que trae, que atrae… pero que xa non leva.


Catro elementos

O segredo do lume

desata confesións nas cores.

Mágoa que chores

(queimando a bágoa que chove)

se pousan as cinzas

aínda sen rexurdir, nas voces.

É máis ben o arume do mal

o que oulea nesa áurea oriental.

Brota e separa as miñas vértebras,

esgota e se para nas túas brétemas.

O segredo da terra

destapa confesións nas cores.

Mágoa que chores

(enlamando a bágoa que chove)

se pousan as pedras

aínda sen varrer, nas voces.

Opulenta a vergoña,

acazapa a pezoña mutua.

Ríndose do que devora

réndese ó que namora.

O segredo do aire

desarma confesións nas cores.

Mágoa que chores

(ventando a bágoa que chove)

se pousan os refachos

aínda sen voar, nas voces.

Erosionan malsoantes beizos

con ciceles descoloridos;

relambendo pinceis tesos

relembrando bicos presos.

O segredo da auga

derrama confesións nas cores.

Mágoa que chores

(afogando a bágoa que chove)

se pousan as marismas

aínda sen escorrer, nas voces.

Cambia o rumbo do norte

na morte do día. É sinxelo

se mesturas desexos a partes iguais;

se tristura a parte, vertes mananciais.


Arrepentimento

Quixera perder os fíos,

cambialos por feridos;

meus e teus, seus consellos

sintomáticos perdidos.

[Desas voces protestantes

que deixan postos vacantes;

para cando o nacemento

nas miñas mortes sen sentido.

Conseguir habitar no contido;

nos textos, xestos pacíficos

sen soltar ningunha fazaña,

sen liberar ningún cumprido].

Pero só perdo os galóns

que mudan en conformismo;

o menos soberano rango

dos caprichos do destino.

Ant- agónico

Odiar é

desexar matar,

matar e morrer.

Morrer é querer

nacer sen sorrir,

e querer sorrir

é querer.

Meu corazón indefinido

Case, pero non.

Nunca.

Alguén; quizais.

Trúncao.

Algo, tal vez…

réndese ó que non escolle.

Inténtao, si.

Busca.

Alguén; quizais.

Ocúltao.

Algo, tal vez…

e así é como se encolle.

Unha semana para as Xornadas de Música e Audivisual!

Xa só queda unha semana para as Xornadas de Música e Audiovisual galegos que organizamos en Trabalingua. Estas Xornadas terán lugar no Edificio Miralles os días 30 e 31 de marzo e 6 e 7 de abril de 2011 e poderán ser validadas con DOUS CREDITOS de libre elección ou un CREDITO ECTS. Lembra que para te inscribires só tes que mandar un correo electrónico indicando nome, apelidos, DI, titulación, correo e teléfono ao enderezo: xornadastrabalingua@gmail.com

Consulta o programa completo e máis información na sección deste blogue dedicada ás xornadas

http://trabalingua.blogaliza.org/xornadas/

Vémonos a semana que vén!

O alumnado rende a súa particular homenaxe a Don Paco

Un pradairo autóctono lembra nos xardíns do Cacti a figura de Fernández del Riego

Nunha xornada sobre as mocidades galeguistas organizada pola Asociación Trabalingua


ImageUn pradairo nos xardíns do CACTI lembrará desde este mércores a figura de Francisco Fernández Del Riego, Don Paco, tras o seu falecemento hai apenas uns meses. Un símbolo co que o alumnado quere renderlle homenaxe a “un firme defensor da cultura do país”, como salientaron diferentes membros de Trabalingua, a asociación estudantil que organizou o acto, encadrado nunhas xornadas de conferencias sobre as Mocidades Galeguistas. O reitor, Salustiano Mato; o secretario da Fundación Penzol, Antón Vidal, e a testamenteira de Fernández del Riego, Malores Villanueva, foron algúns dos convidados ao acto.

Un pradairo nos xardíns do CACTI lembrará desde este mércores a figura de Francisco Fernández Del Riego, Don Paco, tras o seu falecemento hai apenas uns meses. Un símbolo co que o alumnado quere renderlle homenaxe a “un firme defensor da cultura do país”, como salientaron diferentes membros de Trabalingua, a asociación estudantil que organizou o acto, encadrado nunhas xornadas de conferencias sobre as Mocidades Galeguistas.

O reitor, Salustiano Mato; o secretario da Fundación Penzol e asesor xurídico da Universidade, Antón Vidal; o vicerreitor de Extensión Universitaria, Xosé Henrique Costas e a testamenteira de Fernández del Riego, Malores Villanueva, foron algúns dos convidados ao acto. Subliñando todos o compromiso do galeguista coas súas ideas, o secretario da Fundación Penzol, que Fernández del Riego dirixiu durante 47 anos, lembrou a “un amigo co que compartín moitos anos e do que me gustaría que lembrásedes o seu carácter vitalista, que mantivo dende que era un mozo ata os seus últimos días”. Tamén a este carácter vitalista, fixo referencia o reitor, que manifestou a honra que supuxo para a Universidade nomealo primeiro doutor Honoris Causa “dunha institución que só pode ser universal desde a máis clara identificación coa nosa contorna”.

Co son das gaitas de fondo interpretando o himno galego, Malores Villanueva lembrou brevemente a vida dun “home honrado e intelixente, un auténtico virtuoso, que sentía especial predilección polos máis novos e que hoxe estaría fachendoso de estar aquí”, ao tempo que retou aos presentes “ao que o seu exemplo sexa luz para non rendernos”.

Coa participación de Xusto Beramendi e Uxío Breogán

Ademais da homenaxe a xornada incluíu varios relatorios sobre as Mocidades Galeguistas, “unha actividade pensada para difundir o coñecemento sobre un movemento político e cultural, formado por mozos e mozas galegos durante os anos da II República Española”, explicou Xurxo López, un dos organizadores, que insistiu na importancia de transmitir os valores e métodos destas mocidades galeguistas para fornecer os movementos culturais galegos actuais “de folgos e novas perspectivas”.
O historiador e director da revista Murguía, Uxío Breogán, e o experto na historia das ideoloxías e dos nacionalismos, Xusto Beramendi, impartiron sendo relatorios nunha xornada na que tamén houbo unha mesa redonda con representantes de diferentes movementos políticos e culturais.

Noticia tirada do duvi

WordPress Themes