Concurso LI.Quérote, galego.

PSEUDÓNIMO: Algún Principe soñando
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Quérote, Galego

Hai orgullo nas palabras que vén arrastrando.

Existe nobreza na casta de tódalas súas letras.

É un privilexio defender coa honra ancestral

os gravados en escudos recheos de bágoas,

labrando os nosos soños no fío dun canivete

e sembrando con fame, a fala sentida e popular.

Dende sempre estarei en débeda con vostede:

Débolle a beleza da miña arraigada escritura

máis a arte da lectura e a súa tinta en regatos;

e non me esquezo do pracer fervente de recrear

a luz entre os buratos que aloumiñen ós antepasados;

pois somos o que somos, seremos, fomos e foramos.

A eternidade da nosa literatura cálida e tenra

vén correndo e percorrendo camiños enxebres;

e non descansará ata dilatar tódalas ánimas en pena

abrigando e obrigando ós seus respectivos corpos

a agrandar e enxalzar o verso desta cultura oratoria.

Nese inte as campás repicarán badaladas de vitoria.

Renacer entre a herba verde forma parte da vosa lenda;

é a sinxela herdanza de valorar o que nos pertence.

Traballo e serán para algúns, loita e froito para todos.

Purificaremos con carqueixa as pesadumes inocentes;

culpables son só os que non participan nesta ofrenda

de cantiga e esperanza cando un novo día amence.

Xurde historia en cada pedra que retumba co vento do norte,

e na súa man; que a relata coma un símbolo de vida e morte,

pois seguirá sendo testemuña eterna da nosas terras e fontes;

ésas que cunha musicalidade recóndita, agochada en toxeiras

desprenden un recendo autóctono a fogar e cancións de feira.

A linaxe da xentileza retratará a súa fonética bandeira.

Quérote, emigrante traballador, valente por natureza.

Quérote, mariñeiro domador dos mares sen flaqueza.

Quérote, frío inverno amparado na cociña de lareira.

Quérote, tradición loitadora que combates a xenreira.

Quérote, miña lingua inqueda e leda, dende sempre,

a máis fermosa de todas, a miña, a nosa… a galega.

Concurso L. A canción que che lembra

PSEUDÓNIMO: Férenac
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: A canción que che lembra

Ó escoitar esta canción estreméceseme a pel. É a nosa canción. A súa música que chea de vida, de ánimos para seguir. A súa letra lémbrame as nosas historias, as nosas vivencias. Sempre xuntos dicía ese cantar. Pena que iso xa non poida ser. Lamentablemente fúcheste para non volver. Dáme medo pensar en que aínda que esteas preto ou lonxe non che podo ver. Desapareciches da miña vida e agora xa nada é igual. Sen ti as cousas cambiaron. Choro por cousas que nunca antes habíanme emocionado. Río con sentimentos que xa non lembraba. Desde que te fuches, si, bótote de menos, pero teño que seguir adiante. Non podo pasarme unha vida chorando a túa marcha. Eu fun a culpable de que agora xa non esteas comigo. Quizais fun inxusta, non o sei. Pero se o fun pídoche desculpas aínda que xa sexa tarde. Non quixera quedarme con este remordemento toda miña a vida. Hai tantas cousas que boto de menos de ti… Tantos bos momentos, a felicidade que sentía cando estabas comigo, a calor que me facías sentir… Era maravilloso. Aínda que non podo negar que hai cousas que me alegro de non ter xa na miña vida. Os celos, a angustia, a desesperación por non terte… Esas cousas non debería botaras en falta, pero só por ir ligadas a ti é un sufrimento que quería aguantar. Valía a pena estar toda unha noite chorando por ti se ao espertarme tivese un segundo de felicidade ó teu lado. Estabamos ben xuntos ¿verdade? ¿Que foi o que pasou? Supoño que as malas situacións multiplicáronse e fixéronse insoportables. Xa non abondaba cun minuto de alegría para compensar todo o demais. A dor habitaba en min e non quería saír. Era demasiado. E entón deixeiche. Deixei que as cousas pasasen e seguisen o seu curso. Agora que xa non estás non sei se me arrepinto ou non. Eras bo comigo e á vez cruel. Xogaches tantas veces cos meus sentimentos… Se o penso podo ver que me deches moitos máis momentos de afogo que de consolo. Pero a pesar diso quería que estiveses comigo e que non nos separásemos. Eras unha parte moi grande na miña vida. Eras. Rexeiteiche por fin e fúcheste. Sei que non volverás, e se acaso non é así e volves. Vereiche con outra cara. Non serán os mesmos ollos, nin a mesma mirada, nin creas que che recibirei cun sorriso. Todo é moi distinto xa. Eu expulseiche da miña vida Amor e aínda que me doia lembrar os bicos tan doces que tiven grazas a ti, as veladas nocturnas abrazadas á persoa que queríaiso non abonda para emendar a dor dunha traizón, ou as desilusións ó intuír que nada era como parecía

Concurso XLIX.Os meus soños

PSEUDÓNIMO: Férenac
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Os meus soños

Os meus soños, rompéronse como bólas de crista
l Os meus días pasados mergullados en amarga soidade
As palabras que escoitaban non eran realidade
Se non mentiras disfrazadas de ira e crueldade
Ó verte esperando, cos teus ollos perdidos no vento
Un cheiro coñecido chega ata min, é algo novo
É a túa voz que reclama a miña atención e os meus soños
Pois alí é onde estás, onde esperas, onde che teño.
Fábulas que encerran a verdade do que pensas
Monstros que verme soa é o único que desexan
Para converterme na súa escrava e que verte non poida
Ó final chegas, rescátasme, e outra vez, bícasme.
Doces soños. Doces espertares. Doces olladas.
Imaxino unha historia onde por fin eu non son a mala.
Onde ó oír o teu nome os cidadáns reclámanche
Só para sentirse seguros dentro da túa rede de araña.
Nada máis. Só iso. Polo de agora só historias.
Seguirei esperando que me fales e me oias.
Algún día sairán da túa boca as palabras que desexo, as que me afogan.
E ese día os monstros renderanse, saben que xa non estou soa.

Concurso XLVIII. Harley Davison

PSEUDÓNIMO: Férenac
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Harley Davison

Iamos pola autoestrada cando quixemos adiantar a un camión. Vimos se viña algún coche por detrás, vimos ós lados, e iniciamos a manobra. Pero cando excediamos ó camión o coche que levaba diante non nos viu e botousenos enriba. -¡Estase espertando! Corre, chama á enfermeira. ¡Corre! Escoitei voces, ó principio afastadas e intelixibles, uns minutos despois notei como alguén falábame ó oído. Dicía o meu nome e preguntábame se lle oía. Quixen contestarlle pero os meus músculos estaban entumecidos e custábame demasiado respirar. Con moito esforzo conseguín abrir os ollos. Víao todo borroso. Había moita xente ó meu arredor. Conseguín distinguir os meus pais e a miña irmá a miña esquerda. A miña dereita estaba unha muller cunha lanterna apuntándome ós ollos. -Sonia escoítasme ben? – Intentei falar pero só conseguín emitir un leve son – Parece que responde correctamente. Vin como a miña nai collíame a man e esbozaba un pequeno sorriso. Estaba chorando. Logo durminme. Abrín os ollos, esta vez non me custou nada. Encontrábame moito mellor aínda que os meus músculos pasaran de estar entumecidos a inundarse nunha dor profunda. Xirei o cabeza con coidado xa que tiña algún aparello no pescozo que non me permitía grandes movementos. Quixen chamar á miña nai que estaba durmida nun asento ó meu lado pero non era capaz de alzar a voz, só saían murmurios inaudibles. De súpeto pola porta media aberta entrou unha muller. Ó verme sorriu e espertou á miña nai. -A Bela Durminte xa espertou. ¿Que tal te encontras hoxe? -Ben. – Dixen en voz baixa. Notaba que ós poucos recuperaba a voz. – ¿Que pasou? ¿Onde estou? -Estás no hospital. Tiveches un accidente ca moto e estiveches en coma varios días. ¿Acórdaste de algo?-Si, iamos adiantar pero un coche arrolounos e… espera. ¿Onde está Pedro? ¿Está ben? ¿Que lle pasou?As máquinas que estaban no cuarto empezaron a emitir asubíos máis rápidos. A enfermeiracambiou a súa expresión animada e pediume que me calmase. -Sonia por favor non te alteres. Pedro… Está ben, está noutra sala. Sairá dentro duns días e virá a verte. Tranquilízate cariño. A miña nai estaba moi nerviosa. A punto de chorar outra vez. Pedro estaba ben, iso era o importante. Intentei calmarme e facer o que me dicía a médica. Aqueles berros fixéronme danona gorxa e no abdome. Necesitaba descansar. -¿Por que lle mentíches mamá? Ten dereito a saber que lle pasou, por amor de Deus. ¡É o seu noivo! Teño que llo dicir. -¿Queres matar á túa irmá ou que? Non podemos dicirllelo agora. Está moi feble e non o soportaría. Necesita recuperarse. Abrín os ollos ó recoñecer as voces da miña nai e a miña irmá discutindo. Intentei enderezarme pero a miña irmá viume e paroume. Como odiaba esa cama, ese lugar. Estaba desexando ver a Pedro. Botábao de menos e estaba moi preocupada por el. Óxalá se recuperáse pronto.
Page 2
-¿Que pasa? – Pregunteílles. -Nada, nada. Segue durmindo virache ben.-Non quero durmir máis. Levo días nesta cama. ¿E Pedro? ¿Xa se recuperou? Necesito velo xa. A miña nai non dixo nada. Quedouse ollándome cunha ollada melancólica e ó tempo protectora. A miña irmá deu unha puñada contra a cama e botouse a chorar. -¿Que… Que pasa? ¡Fala dunha vez! A miña irmá alzou a vista ata poder ver a miña desesperación. Era todo tan estraño. Tiña medo. Temía o peor. Empecei a tremer, a moverme e a berrar que estaba pasando. ¿Por que non medicían nada? Necesitaba unha resposta xa. -Sonia, tranquila. Pedro… – Parou un momento de falar e olloume cos ollos máis tristes que vira na miña vida. – está morto. Por un momento crin que o meu corazón deixou de latexar, pero por desgraza non era así. Seguía viva. Vendo como a miña familia choraba a perda do meu noivo. Vendo as súas caras de pena. Intentando que non me alterase e tivesen que chorar outra perda máis. Quedeime inmóbil. Pola miña cabeza só pasaban imaxes de Pedro. Do noso primeiro bico. De como aconteceu todo. Das nosas vidas xuntas. De tódolos nosos soños, agora esnaquizados. Non sei canto tempo pasou. Non sei cantos días estiven na cama, sen dicir nada, sen comer, sen beber, sen chorar. Toda a miña vida reducírase a recordos. A vagos recordos que xa non volverían acontecer. Xanon. Perdérao. Perdera á única persoa que me quixera. Que me coidara tanto. Deus por que a el e non a min. ¿Que che fixo para que o levases contigo? É inxusto. Tiña toda unha vida por diante. Tiña un futuro. ¿Por que? Puiden contar semanas nese hospital tinguido de morte. Despois perdín a conta do tempo que permanecín alí. Tan morta como estaba Pedro. Odiaba como a miña familia repetíame que debía seguir adiante, que debía loitar… Que estupideces tan grandes. ¿Habían eles perdido á persoa que aman? Non pasaron por iso. Que saberán eles. Agora mesmo o que máis me entristece é non poder despedirme. Non coller a súa man cando se ía para sempre. Non dicirlle canto o amo. Non volver bicar os seus beizos porque agora, agora xa é tarde. Foise. E a miña alma foise con el. A miña vida, o meu espírito. Perdín o que máis quería neste mundo. Agora xa non sei que podo facer. Síntome tan soa. Os recordos cada vez doen máis. As promesas dun futuro xuntos esvaécense. Quero volver estar contigo. Necesito a túa presenza..Cando nos fomos do hospital unha enfermeira deume as cousas que levaba Pedro consigo cando o hospitalizaron. Entre as súas cousas encontrei a pulseira que lle regalei no seu primeiro aniversario que pasamos xuntos. Tamén tiña a súa roupa. Aínda ulía a el. Collín a súa cazadora de coiro e puxena. Naqueles momentos quizais era o único que me quedase del. Acaricieina con suavidade e notei que había un pequeno vulto nun dos petos. Metín a man e encontrei unha caixiña moi pequena da que sobresaía un papel. Cando a abrín encontrei un anel.

E na nota poñía: ¿Queres casar comigo?

Concurso XLVII.Deuses

PSEUDÓNIMO: Dante
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Deuses

Algún día chegará o día

No que volvan os vellos deuses

Deuses olvidados e enterrados

Que observáronnos impasibles

Mentres elevábamos torres negras

De metales fríos e roca dura

De ideas de barro e emocións de espuma

De ardentes fogueiras bíblicas

De montañas de libros e calaveras

¡Canto construimos, aprendimos e vivimos!

Pero agora tememos

Pois sabemos
Que algún día chegará o día

O deus río reclamará os seus prados

O deus volcán escupirá a dor

O deus bosque arroxará sementes

O deus vento dobregará rañaceos

E mares de escombros barrerán a terra

E a mar ruxirá satisfeita, chea de cadáveres

E a chuvia borrará o crimen

E as árbores volverán a respirar
E sairá o sol iluminando valles

E os paxaros, eternos testemuñas

Cantarán as melodías que levan séculos gardando

Para que ninguén as poida oír

Concurso XLVI. Conversación de aspectos

PSEUDÓNIMO: Dante
CATEGORÍA: Teatro
TÍTULO: Conversación de aspectos

O deu bó eo deus malo atopáronse na praza de San Pedro en Roma. Disfrazados de
humáns, vestidos ambolos dous con roupas grises e discretas, abríronse paso pola
multitude que reuníase para escoita-lo santo padre. Eles dous non falaban dende 1789.
Deus Malo: Dime , deus bó, ¿como vai o negocio?

Deus Bó: Francamente mal, deus malvado, as proporcións van na miña contra.

Deus Malo: ¿Demográficamente?

Deus Bó: Abofé que sí, aínda que cada vez hay mais homes, cada vez sonche

dunha moral mais voluble.

Deus Malo A tendencia vai na túa contra, daquela.

Deus Bó: Así é, teño varios gabinetes facendo estadísticas e gráficas. A colleita

é tan mala que, de seguires así, en dez anos a miña colleita verase reducida un

tercio

Deus Malo: ¡Vaites! Que ben, paréceme que gañarei a aposta varios miles de

anos antes do que eu estimara. (Frotándose as mans)

Deus Bó: O único que podería salvarme é unha revolución, e sospeito que ése de

alí non me será de moita axuda (sinalando o Santo Padre, resignado)

Deus Malo: Non o creo xa que ese é un dos meus mellares servos

Deus Bó: A hipocresía debería convertirse nunha virtude

Deus Malo: Estou de acordo, xa que neste mundo human é o primeiro que

precisas para sobrevivires

Deus Bó: Iso é porque os moi parvos creeronse aquilo da “selección natural”

Deus Malo: Oh si, lembro o señor Charles, creo que lle axudei un pouquiño co

seu libro (ríndo)

Deus Bó: Nin todos os meus esforzos han podido salvar a estes infelices… coa

invención do capital sellaches a túa victoria.

Deus Malo: Abofé que sí, aínda que para o teu consuelo direiche que anidan

novas ideas nos cerebritos destes vermes, ideas que che favorecen.

Deus Bo: Non me fagas rir, ¿cantos son? ¿un 5%?

Deus Malo: Creo que aínda menos (ríndo)

O Deus Malvado lle robou un xelado a un neno que pasaba por alí de súpeto e comezou a saborealo.
Deus Malo: Hum, sinto a miña victoria tan preto que case podo cheirala

Deus Bó: ¿De veras o queres?

Deus Malo: ¿Que se quero matarte? Dende logo

Deus Bó: Asi firmouse a aposta, o que gañase na recolección de almas bañaríase

na sangue do outro, pero… ¿ E logo? ¿Qué faras? A humanidade será pasto do

pecado, o egoísmo, o asasinato e a corrupción… destruirán o seu propio medio

se é que non se matan entre eles antes ¿De quen vaste alimentar enton?

Deus Malo: Meu inxenuo adalid do ben… tras matarte tomarei o teu posto. A

humanidade atoparase as portas da súa propia autodestrucción e enton,

únicamente enton, daránse de conta e comezarán a cambiar. Os homes

rexurxirán das suas cinzas como superhomes e comezarán a reconstrui-la terra,

repoblar os bosques, limpar os oceanos e sobre todo, a limpia-las súas

consciencias.

“Será a única forma de salvalos. E enton me amarán como antano che amaron a ti.”
“Tras bañarme na túa sangue”

Concurso XLV.O tío Demetrio

PSEUDÓNIMO: O birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O tío Demetrio

Más de cien palabras, más de cien motivos
para no cortarse de un tajo las venas,
más de cien pupilas donde vernos vivos,
más de cien mentiras que valen la pena.

Joaquín Sabina.

O tio Demetrio enterouse de que se chamaba Nemesio ao facer o servizo militar. O día que él naceu, partíu de Mos un veciño cós bois cara a Vigo, a vender leite e carne de porco. O avó quedárase coidando da avoa Amalia, e pedíranlle ao home que anotase no Rexistro ao fillo, de paso que se achegaba a Vigo, có nome de Demetrio. O veciño, só Deus sabe cantas cuncas de viño tomaría por Vigo có diñeiro das vendas antes de ir ao Rexistro Civil de María Berdiales, e ao chegar anotou alí ao tal Nemesio; para nós sempre foi Demetrio. Despois de estar dezaioto anos pensando que se chamaba Demetrio, chegan os da mili e lle din como tiña que chamarse… Normal que se indignase.

Lembro especialmente un día no que mandou chamar por min, algo que non adoitaba facer. Vivía eu no alto da explanada da lagoa, máis el vivía pola parte de embaixo. Naqueles tempos só vía ao tío na misa dos domingos ou nas comidas familiares. Cando cheguei, vin enriba da mesa un cofre de metal que antano gardara bolachas cheo de moedas dos lugares máis recónditos. Un sorriso encheu á miña cara, pois eu coleccioaba moedas de tódos os países. El, home que percorrera o Mundo enteiro na súa mocidade, sempre que agochaba algunha moeda a gardaba e facíama chegar. Pero esta vez non era unha moeda nin dúas, era unha boa caixa, chea de moedas uruguaias, brasileiras, cubanas, portuguesas, chinesas, rusas, alemás, inglesas… Quedei abraiado, e iso que só as mirei por riba. Seguramente esa semana fixeran limpeza no faiado, un dos meus lugares favoritos para pasar o tempo anos atrás, cando aquilo estaba cheo de reliquias coas que pasar o tempo.

O tio Demetrio (Nemesio segundo o seu DNI, pois nunca se molestou en trocalo) ía vello. Pasaba os días sentado nunha vella cadeira, mentres miraba pola fenestra as fermosas vistas ao val do río Louro, coas canteiras de Atios na lonxanía. Coido que viaxaba por esa fenestra tanto ou máis que na súa mocidade.

A parte de seren un gran proporcionador de moedas para a miña colección, tamén era un bo orador. Gustábame escoitar as súas historias nas comidas familiares, e aínda lembro o día no que nos contou a todos os presentes como quedou calvo.

Non é que tivese moita calva, pero postos a ter tampouco tiña moito pelo. Os seus ollos verdes chamaban a atención. A súa prominente barriga, tamén. Él era adito ao bacallao á brasa, pero non lle facía ascos a un bo cocido, un bó pulpiño á feira, un pouco de cordeiro, ao forno ou cocido, unha tapa de orella, tamén unhas sardiñas asadas, un bacallao ao “Piripiri” (disque aprendera a receita nunha estancia en Brasil), un lacón con grelos, un chourizo con pan, ou incluso os pasteis que comezou a facer a miña nai orgüiosa cando mercou a Thermomix… Maldito día, foi cando comecei a miña operación bikini indefinida. Despois daquela traxedia todo o mundo me dicía “ostias, macho, coma fixeches para baixar esa panza?” dílle á túa nai, respondíalles eu, que merque a Thermomix.

Cando eu era pequeno, o tío sempre me defendía da avoa; ella dálle que dálle con que tiña que cortar o pelo, que deixara de xogar ao fútbol na explanada da lagoa que ía romper os nocellos, que logo a ver quén ía apañar a herba, que me adicase ás ovellas que daban máis beneficios… O caso e que a Vella tiña sempre algo polo que botarme o sermón. Pero Demetrio saía cedo na miña axuda, dicindo que así estaba moi ben e que seguira xogando a ver si chegaba ao Real Madrid ou Barcelona, e cun pouco de sorte deixabamos de ir cortar os bimbios e poderiamos desfrutar dunha casa en Vigo con vistas á ría.

Nunca cheguei a xogar nin no Porriño Industrial sequera, pero seguín desfrutando daqueles partidos na lagoa nos que a intensidade era comparábel á dunha final da Copa de Europa.
No que ao pelo se refire, despois de ver fotos súas de mozo podo entender que me defendese, por que semellante melena loira non a tiñan nin as mellores presentadoras da televisión naquel momento. Custoume crer que embaixo de aquela pelaxe se agochase semellante calvicie, pero despois de que contase a súa historia entendíno todo. Foi culpa do gato do Merello.

Así, de boas a primeiras, pode parecer unha tontería falar dun gato perruqueiro, pero ben explicado asemella certo e todo: segundo di o meu tío, é sabido por todos que unha mexada de gato na cabeza conleva unha pronta desaparición da pelaxe. E segundo conta, iso foi o que aconteceu. Un día entrara o tio no palleiro alí estaba o dito gato do veciño subido a unha viga, cousa que segundo el inquietaba ás ovellas (a min paréceme que ás ovellas dálle igual ter compañía no cortello, pero se el o dicía había de ser certo). O tio colleu o pao da vasoira e foi directo a polo felino, pero o gato, tan tranquilo, púxose a mexar cando o víu achegarse. O chorro caeu enriba de Demetrio, que marchou correndo a limparse aquela desfeita, lembrándose do gato e de todos os seus antergos na escala evolutiva. O gato debeu marchar a outro lar porque cando o tío, limpiño, colleu a escopeta e foi consumar a vinganza, o animal desaparecera.

Aínda lembro con agarimo estas anécdotas, pero tamén está claro que hai moita fantasía nos seus relatos. Eu lembro ao avó xa sen pelo, e na única foto que tiñamos do visabó Martín non é que éste tivese moi frondosa a cabeleira. Por suposto dubido que a éstes lles mexara tamén algún felino pola testa, pois xa sería o colmo da mala sorte; así que o único que teño claro é o que lle vou contar aos meus netos cando me pregunten por qué quedei sen pelo.

Concurso XLIV. Tute

PSEUDÓNIMO: O birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Tute

Cómo huír cuando no quedan islas para naufragar?
Joaquín Sabina.

Don Faustino tiña na man o tres de bastos e mailo as. Contaba coa precisión dun matemático os trunfos e sabía que non poderían arrastrarlle nas seguintes bazas. Ás veces dubidaba que carta lanzar, pero iso eles non o sabían, e seguirían sen sabelo. Botou o as. O que non arrisca non gaña, xa o sabía, pero despois de tantos anos de tute non estaba como para perder puntos por parvadas. Levou a baza e botou o tres.

Dende que Maica morrera, o vello saía da casa para xogar a partida e voltaba, pouco máis. O día que coñecera a rapaza máis bonita do Val Miñor prometeulle levala consigo e contar xuntos tódalas ondas do mar. En boa parte, cumpriu a promesa: meses despois marcharon xuntos nun transatlántico, e Faustino sempre lembraba os vinte anos que pasaron xuntos en Montevideo coma os mellores da súa vida. E agora, Maica non estaba e o baleiro que tiña dentro non marchaba, a casa víñaselle enriba sen ela e procuraba pasar pouco tempo alí dentro.

Pouco a pouco se fixera un incondicional do mesón. A partida sempre foi ás tres, e puntuais. Ao que chegaba tarde, aínda que fosen dez minutos, tocáballe mirar e esperar até que os primeiros rematasen, alá polas seis ou sete da tarde.

Pero el non chegaba ás tres, estaba alí desde antes da unha. Dende que vivía só, o vello botábase a durmir ao chegaren do Lalín e erguíase ás dez, xusto para ver aquel programa de televisión no que regalaban un coche por acertar preguntas de cultura xeral. Normalmente Faustino, sentado na súa casa, non erraba unha; anticipábase ao participante en tódalas cuestións. Incluso, ás veces, apagaba o aparato de malas maneiras cando vía algún ignorante contestar que o Congo era o río máis longo de África. O Nilo – berraba Don Faustino – é o Nilo, paspán!.

Ás doce e media, xusto antes de baixar ao mesón, a preciosa presentadora do programa entregáballe ao gañador do día as chaves do flamante coche. Se contabilizasen as respostas de Faustino, este tería xa un concesionario.

Don Faustino non adoitaba visitar moito ao médico, e a derradeira análise que fixo, unha mañá sombría de outono, non chegou a tempo de detectar os pequenos erros que aquela vella máquina suíza que tiña por corazón fora acumulando co paso do tempo.

Había que velo un mes despois. Erguido na cama, con aquela bata celeste que lle facía tan bo corpo, como el presumía diante dos compañeiros de tute que ás veces se achegaban a facerlle unha visita ao hospital. Alí amosaba o seu sempiterno aceno a modo de medio sorriso mentres arrastraba co cinco de espadas o as de copas que botara o Generoso enriba daquela manta branca que facía de tapete.

E esa noite, ao final desa longa partida que a piques estaba de rematar, a don Faustino dáballe voltas na cachola aquel Citröen tan relucinte… Pero, pensou el, para ir ás beiras de Maica tampouco o preciso. De repente viuse na proa do barco que outrora os levara a América. O sol pegáballe forte na cara, xa podía sentir a Maica ao seu carón, respirando aquel aire puro impregnado de salitre. Podería bicala unha vez máis?

Xuntos contaron algo máis de vinte ondas antes de que Don Faustino quedase durmido.

O mesón, inverno de 2008.

Concurso XLIII. O ataque dos lobos

PSEUDÓNIMO: O bardo
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: O ataque dos lobos

– Esa maña os lobos contábanse por centos, estaban estomballados nunha ladeira próxima a entrada norte do pobo, mentres os poucos veciños que quedaban atopábanse dentro da igrexa, refuxiándose do posible ataque dos animais, nós atopabámonos na primeira casa despois do río que estaba colindante a pendente, eramos uns quince, aparte de min e meu fillo Lázaro, no los dous eramos cazadores de lobos e os veciños chamarannos para acabar cos lobos que levaban un tempo asoballando esta vila, xa levábamos uns días aquí e non habíamos localizado tantos lobos como aquela maña, a primeira persoa que os avistara era Carmela una anciá duns 70 anos que foi avisar os demais habitantes sobre as sete da maña ao principio non sabíamos cal era o motivo pero cando nos despistamos un momento un lobo atravesou o poboado correndo e atacou a muller do alcalde. Na casa cadaquén tiña o que podía para defenderse: coitelos,paos e unas poucas armas, pero o que mais me chamou a atención foi que Carmela quixo participar en todo momento na matanza que se aproximaba.

– Despois de toda a tarde e dunha noite tranquila, as dez da maña do segundo dia de confinamento o primeiro lobo apareceu polo perímetro da aldea, nese instante un silencio sepulcral invadiu a casa, mentres algúns rezaban, Carmela foi a primeira en cargar a súa arma pero o home da dereita cargou,apuntou e disparou, o animal caeu fulminado, entón o tipo comezou a rir e dixo: Comeza o enfrontamento final, eles ou nós. Pasaron uns segundos e dous novos lobos apareceron polo horizonte estes viñan directamente a casa, detrás deles outros catro facían a súa aparición, aterrados comezamos a dispararlles a todo o que se movía fora da casa pero o seu maior numero e a nosa falta de puntería fixo que mais pronto do esperado quedaramos sen munición, así que tivemos que esperar a un ataque corpo a corpo, meu fillo Lázaro colleu un sable que atopou na cociña da casa e eu conformeime cun ferro alongado, sen mais un lobo enorme de cor negra fixo a porta anacos e cun longo ouvear fíxolles saber ao seus camaradas que xa estaba dentro, curiosamente a primeira persoa en reaccionar non fomos meu fillo e eu que xa estábamos acostumados a velos, senón que foi a señora Carmela a cal cun certeiro golpe, da culata da escopeta que levaba, acabou co noso inimigo, sen tempo para mais outros lobos comezaron a achegarse a fenda, cada un foise encarando cun ou dous lobos pero a súa superioridade pronto comezou a facer mella nos defensores, a situación íase complicándose cada vez mais así que Carmela,Lázaro,Gonzalo, un veciño duns vinte anos coma o meu fillo, e eu fuximos a agocharnos no piso de enriba. Gonzalo e meu fillo comezaron a tapiar a porta dun cuarto onde nos refuxiaramos, pasaron as horas e a nosa desesperación aumentaba, cando a noite tomou o relevo e os nosos invitados comezaron a ouvear todos xuntos, coma un coro dando un concerto, pero estes mais ben tocaban un réquiem por nos, de pronto todos quedamos quietos cando sentimos coma as pisadas achegábanse a porta e alí paraban.

-Eu saia aí e esganábaos a todos- dixo a vella Carmela mentres Lázaro e Gonzalo rían a cachón. Eu non ria, a situación estaba moi complicada e non sabia se iamos estar todos vivos a fin do dia.

– A señora Carmela levaba toda a noite contándolles historias os dous rapaces para tranquilizalos pero eu podía darme conta da preocupación que lle percorría o corpo recordando o seu marido enfermo, que se atopaba na igrexa cos demais veciños, nunha ocasión cando os dous xoves apartaron os ollos dela, permitiu que unas bagoas lle acariciasen a meixela,case podía sentir as gañas, as ansias, que tiña por abrazalo e despedirse del posto que, tanto ela coma eu sabíamos que iamos morrer naquela casa.

-Non pasou moito tempo ata que sucedeu o que espera, un lobo gris rompeu a porta dun zarpada e entrou nunha decima de segundo o mesmo tempo que tardou Carmela en apartar a Lázaro da traxectoria do lobo, coller un pao e darlle morte o animal pero dous mais entraron detrás del e atacaron sen agardar un momento a anciá caeu cara tras mentres Gonzalo tentou quitarlle un de riba outro colleuno pola lombo e despois dun alarido de dor este caeu o chan, eu fun un pouco egoísta e non axudei a vella se non que collín o meu fillo e corrín cara o corredor con tan mala fortuna que el caeu polas escaleiras, intenten cóllelo pero un lobo deume un zarpazo e empuxoume ata un cuarto, sorte que puiden reaccionar a tempo e pechar a porta da estancia. Non sei que lles pasaría ao resto, agora os lobos están a punto de atravesar a porta, so teño un rifle cunhas cantas balas, non sei como vai rematar isto espero que alguén atope este pequeno relato e conte a nosa historia.

P.D: Este relato foi atopado por Anselmo marido de Carmela, “os lobos xa marcharon e nos deixaron tranquilos”. Este relato e na memoria destes valentes homes, pero sobre todo na memoria da miña muller, Carmela Montero Perez, descansa en paz.

Concurso XLII. Sei

PSEUDÓNIMO: Algún principe Soñando
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Sei

Sei que agochaches un sorriso desmembrado

en cada usurpado trono dos teus reinos.

Seino, porque agotaches a poesía dos beizos

para unha vez máis rirte do meu verso;

dende sempre, o máis pobremente estriado.

Sei que algo asubían as cores que me arrincas,

pero quen puidera entender os seus ledos cantos;

cando os meus dedos, solpores veciños de tantos

lumes, secan e encenden ós teus sabores brancos.

As cinzas volveranse temores se con elas brincas.

Sei que buscas polo menos, algo menos metódico

que saír cos pés por diante pola porta de atrás,

agás se nalgures as penurias riscan as ventás;

entón a túa arriscada luz dirame que non volverás;

ou que a sobreexcitación do meu ego e algo autóctono.
Sei que o meu traxe de-sastre, verde esperanza

pinta negro o encaixe das esmeraldas que levaches;

eses cos que coseches a feitura do meus viaxes

brotando humidade nas mensaxes que lavaches

enfuscadas no vocabulario intrépido da vinganza.

Sei que algún mausoleo deplora morte sen ter tento;

é evidente se o teu coitelo segue cortando con folgura.

Duran aínda as tebras tortas para os que madrugan

e as palabras coxas enforcaríanse na soñadora fondura;

a mesma mansa lama na que entro só, e na que só entro.

Sei que un paso firme levaríanos pola ruta ben-aventurada.

Sempre souben sorber a oportunidade que colga dun fío;

lixo transgredido será cando me agreda o teu cálido frío

do que nunca será culpábel a falta da calor senón o ceo sombrío.

El sabe que nada disto e culpa nosa. Seino…e non sei nada.

WordPress Themes