Concurso LIV. Nos días de miña irmá

PSEUDÓNIMO: Misshapes
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Nos día de miña irmá

Agora que vou vella e estou enferma, dáme por botarte en falta ó carón da miña cama. Fáltame a túa man amiga, os teus folgos e o teu sosego. E tan raro…a fin de contas, ti mais eu nunca chegamos a coñecernos. Se puidese crer nunha vida no mais alá, pediría atoparte no outro lado. Pero non podo. Supoño que para min non poderás ser nunca mais ca un recordo , triste, iso si, na miña cabeza avellentada. Agora doume de conta de que debecería por ver eses teus ollos. E mentres me mirases, e eu a ti, pediríache unha e mil veces, longos e sinceiros perdóns.

Ti viñas, pero non chegaches. Ti, que non estás nin es. Que non puideches ver en que se converteu este mundo noso. A cotío penso: ¿cómo serías?, ¿semellariaste a min? ¿A nosa irmá? ¿Terías o meu cabelo, a súa cara? ¿Os ollos de papá ou os beizos de mamá? Pero non. Non chegaches. Ti, nena outra vez. A pequena boneca da casa. Pero claro, iso, ¿que facía de min? Pensa,…pensa que eu me sentía xa coma unha princesa destroada. Eran tempos difíciles de cambio. Loitaba desesperanzada contra a imparable verdade de que era xa casi unha muller. Ti só viñas a acelerar o proceso. A roubar o meu lugar de nena. Porque tres sempre foron multitude, ou iso din. E eu que quería ser nena, sempre. Eu, coma Peter Pan, non quería crecer.

E si, dixen que mellor querería un gatiño. Porque estabamos na mesa, era hora de cear, e aquilo rompía moito a nosa rutina. E marchei a cama a chorar. A chorar porque era verdade o que eu xa sabía de antes. O que sabía polos segredos na casa, as voces baixiñas nas mañás, a apariencia diferente da nosa nai. E “bueno, un gatiño non, pero un irmanciño ó mellor…”. E si, dixen que mellor preferiría un gatiño. Pero , miña rula, ben sabes que non era verdade.

Prometeron que non habería cambios, pero a miña sorte estaba botada xa e eu sabíao. Tocaba dar un paso adiante. Ser maior. Pero non vou dicir mentiras, se poidese, por un tempo, a miña idea era xogar un pouco máis ó conto de que aínda podía ser unha rapaciña pequeña. A que non tería porqué coidar de vós. Pasaron os meses e comezamos a quererte. Eu afixenme á idea de que terte con nós non sería tan malo. Pero ti que viñas, non chegaches. E ese día souben que xa non era unha nena. Entendíno cando non chegaches e o noso mundo familiar se encheu de medos e sombras. E a casa de tristes silencios. Estabas xa tan preto…iso foi o peor. Estar tan cerca de atinar a ver a túa cariña e quedar no camiño. A ameaza de que o mundo podía ser inestable tiña que chegar dun momento a outro. Mágoa que a cousa comezase por ti.

¿Que se sentín culpa? Pois claro, unha pouca. A parte de rapaciña coa que me quedei en empréstito cando crucei a barreira cara a miña versión adulta aínda recordaba. É máis, non podía esquecer que por un momento, por pequeno que este fose, eu fun egoísta e non te quixen. Naquel entonces, daríao todo por cambiar as cousas. Crecería ata os sesenta anos de golpe só por que ti estiveras aquí.

Pero non estiveches aquí. Non estiveches para ver cómo algúns se ían. Nin para ver como outros chegaron. Non estiveches para acompañarnos nas nosas viaxes. Para ver nacer os teus sobriños, para darlles netos os nosos pais. Tampouco para despedilos. Coma non estas agora para despedirme a min.

Poucas veces falamos de ti ó longo dos anos. Faláballe de ti os de fóra, pero nunca os da casa. Aínda asi, sei que todos te recordaron. Todos recordaron que tiñamos que ser tres. Tres agasallos debaixo da árbore no nadal. Tres roscóns de pascua. Tres xenros na mesa os domingos. Tres…tres…tres…sempre tres.

Ti viñas, pero non chegaches. Quen sabe cal diferente tería sido a vida no noso fogar contigo. Tampouco é que non nos chegase a luz. Pero ésta, xa sabes, nunca sobra.

E o fin paréceme verte ó carón do meu leito. E tes os doces ollos azuis de papá, así un pouco caídiños coma os meus. E o cabelo escuro coma a nosa nena, enguedellado coma o de mamá. Cóllesme a man, e me dis que non me preocupe porque non hai nada polo que eu teña que ser perdoada. “Unha mágoa non ternos coñecido”, me dis. “Xa sei”, contesto eu. E quero crer para poder verte no outro lado. Pero non podo e esvaeces para sempre.

WordPress Themes