Concurso LII. Teatro

PSEUDÓNIMO: Coco
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Teatro

Abriuse o pano. Soaba un fondo de Beatles disfrazado coa choiva forte dun día calquera de xaneiro. Estaba tombada na cama, pasando os dedos pola cuberta de pel dun diario de páxinas inmaculadamente brancas, a excepción dunha, a primeira. Aquela páxina pola que o caderno estaba aberto, e que descansaba coma un meniño sobre o seu peito, tiña un punto. Unha manchiña escura, case imperceptible, de cor azul, ou negra, ou negro azulado. Esa manchiña era todo o que quedaba do intento de comezar aquel diario, dez anos atrás. O único testemuño dun conxunto de ideas que nunca escribiu, dun rebumbio de emocións e palabras, que se perderan na paixón esgotadora dun pensamento efémero e, sen embargo, eterno. A súa man esvaraba lentamente polas follas sen escribir, que tiñan tanto que contar e, ó mesmo tempo, esvaraba tamén unha bágoa pola súa meixela. Despaciño, con moito coidado, coma se quixese pasar desapercibida, coma un neno que camiña no medio da noite para conseguir ver ós Reis Magos; baixaba brilando, pegadiña ó perfil da súa cara. Case sen querer, sacou de entre as follas o único que, xunto coa manchiña de cor azul, ou negra, ou negro azulado, deixaba un sinal de vida entre aqueles papeis mortos. Unha fotografía en branco e negro na que dous mozos sorrían ó fotógrafo. Ela non era excepcionalmente guapa. As súas faccións non eran moi especiais, pero eran suaves e harmoniosas. Os seus ollos escuros eran expresivos e tiña un amplo e cálido sorriso. Levaba o cabelo castaño recollido cun lazo, probablemente da mesma cor dun fermoso vestido de gasa. El, con traxe, era máis alto que ela, delgado, de cara afiada, cellas poboadas e pelo escuro ben peiteado. Non se podería dicir que era guapo, pero a súa mirada xunto co sorriso medio ladeado dábanlle un aire atractivo. A cabeza dela estaba medio apoiada no brazo del de forma que parecía como se estiveran feitos para estar nesa postura e a súa man dereita apoiábase distraidamente no mesmo brazo suxeitando unha flor branca, de pétalos grandes, lisos e carnosos.

Pechouse o pano e o silencioso aplauso dos seus sentimentos fixo que demorase uns segundos de máis en darse de conta de que a función rematara había xa vinte anos, ou trinta, ou quizais ningún. A través da ventá enfocou por fin a vista cara o xardín no que apenas se vía a silueta dos magnolios que comezaban a medrar. Sempre quixera ter magnolios na casa e, despois de varios intentos, a árbore nai da súa flor preferida crecía naquela terra, amosando pouco a pouco novas pólas, que naquel momento se vían envoltas por unha noite escura e bretemosa. Nas sombras, baixou a cabeza paseniñamente, case sen saber o que facía ou por qué o facía e mirou o que tiña nas mans. Unha moza cun vestido de gasa e un lazo no pelo, e un mozo de cara afiada sorrían dende unha fotografía en branco e negro moi gastada, case borrosa, á súa cara de faccións suaves e ollos expresivos. Unha bágoa con sabor a pasado caeu pesadamente sobre a magnolia que a rapaza suxeitaba distraidamente coa man dereita.

WordPress Themes