Concurso LXI. O mofo dos segredos

PSEUDÓNIMO: Ameixeira
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: O mofo dos segredos

Fotografía: José Cendón. Hospital Psiquiátrico. Burundi (África)

Gustaríame saber por que estou aquí, por que cada vez que esperto polas mañás non entra a luz do sol pola fiestra. Esa fiestra pola que foron escapando todos os meus soños e lembranzas. Porque todo o que sae por ela nunca volve. Porque por ela marchou todo o que fun e todo o que serei.

Teño medo a non saír nunca de aquí, medo a que os meus ollos non expresen máis que a escuridade destas catro paredes contra as que loitei tantas e tantas veces para que me deixaran saír. Porque eu sei que elas me observan e me torturan coa mirada. Porque eu ben sei que foron elas as que me ataron e me castigaron. Soltádeme, soltádeme xa.

Silencio. Nin un só ruído, nin unha soa palabra. Simplemente silencio. Silenciosa dor, silencioso medo, silenciosa agonía. Berro sen voz, choro sen bagoas, chove sen chuvia, chove soidade.

Polas paredes esvaran as bágoas do ceo, mentres do teito emerxe o mofo dos segredos.

Morro cada segundo e a cada minuto sufro máis que no anterior. Algún día ficarei queda para sempre nesta sombría soidade, mentres cada recuncho deste lugar se converte no meu propio cadaleito. A miña morte non significará nada porque non son ninguén. O momento no que morra será coma calquera outro momento do día e o meu derradeiro alento importará tanto como calquera dos segundos deste minuto.

O pranto pola miña vida rematou fai anos e a semente dos meus pensamentos non deu máis que bágoas e lamentos. Hai tempo que se baleirou a miña alma e que meu corazón deixou de latexar. Simplemente non existo, son como un obxecto máis desta habitación. Non como. Non bebo. Non sinto. Non vivo.

Concurso LX. Proposición

PSEUDÓNIMO: Paulatinamente
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Proposición

Hoxe propóñovos unha vida diferente, unha vida na que os días pares tomamos muffins de chocolate entre horas e os impares empanadillas de xamón e queixo. Na que a hora do té convértese na hora da coca-cola sen cafeína. Na que o arco iris son aínda máis arco iris. Na que os peixes nadan no aire. Na que non hai que estudar, métesche un pendrive por un orificio nasal e xa tes toda a información asimilada no teu inquietante cerebro. Na que os vitrasas corren cara a ti, son eles os que te perden a ti, non ti a eles. Na que se vas cortarche as puntas na barbaría córtanche de menos. Na que os antivirus actualízanse sós. Na que o cola-cao en leite frío non ten grumos. Na que os luns non son tan luns. Na que hai reloxos dixitais que pairan o tempo. Na que o sol bébese a choiva e sempre fai bo dia. Na que sen lentes ves ben e con elas postas tes miopía.Na que os esquimales déixanche un oco no seu iglú cando apetéceche desconectar da vida da cidade.

E ti, pequeno cidadán deste mundo tes oído, gusto, tacto, olfacto, vista e un magnífico cerebro que che deixa pensar, e aínda mellor, soñar.

E eu pregúntome… a que estás a esperar? sácate partido, come o mundo.

Concurso LIX. A sorte

PSEUDÓNIMO: Quen Tiqueiras
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: A sorte

Era unha fría noite de inverno, e a xente ía máis abrigada que nunca. Sen embargo, a el semellaba non importarlle. Seguía alí plantado, impasible, en mangas de camisa. O forte vento obrigáballe a balancearse para manter o equilibrio no alto daquel impoñente edificio acristalado.

Ía descalzo, e os dedos dos seus pés estaban dobrados sobre o borde de cemento, nun intento desesperado de evitar ese máis que precipitado final.

O seu rostro irradiaba serenidade, e a súa mirada perdíase entre a xente, alá abaixo.

As conversacións daqueles estraños, a maioría novos e despreocupados, chegaban distorsionadas aos seus oídos.Todos esperaban atopar diversión, esperanza naquel edificio onde as luces, as cores e os berros inundaban o ambiente, quizais un tanto atemporal. Un edificio onde el, máis ben cedo que tarde, o acabara perdendo todo.

Todos estaban seguros de cruzar aquelas portas coa fortuna do seu lado. El estaba seguro de que, igual que lle sucedera a el mesmo anos atrás, nas mentes daqueles descoñecidos se repetía unha e outra vez a mesma frase: “Eu teño sorte”. Todos estaban seguros diso. En cambio, co primeiro xiro da ruleta a situación cambiaba. Os roles quedaban invertidos. A partir dese momento, ¿es ti quen ten sorte, ou é a sorte a que te ten a ti?

A día de hoxe, el seguía sen sabelo. Por iso, quizais, estaba agora nesa situación.

Para poñer fin ao desacougo, ou se non ao desacougo, polo menos á dor, ao tormento, á decepción, e sobre todo, ao sufrimento dos que o querían.

Cerrou os ollos e respirou profundamente, revivindo na memoria unha infancia malvivida e tamén desaproveitada.

Recordou que cando era neno estaba convencido de ter súper poderes.

Estaba completamente seguro de que si o intentaba, voaría.

Desafortunadamente, as continuas reprimendas da súa nai fixeron que nunca chegara a confirmalo, e agora, só naquela azotea, a situación presentábaselle como a mellor para averigualo.

Se o conseguía, volvería á casa con algo do que a súa familia se podería sentir orgullosa, en lugar da vergonza habitual. Se non, tan só acabaría co sufrimento. Co propio, e co dos seus.

Sería a primeira vez en moitos anos que fixera algo bo pola súa muller e os seus fillos.Pasara o que pasara, todos ían saír gañando.

Entón, inspirou profundamente e saltou.

Saltou cara o frío vento da noite, cara os soños rotos, o pranto da súa familia, una enfermidade mal curada, unha ludopatía non admitida. Saltou cara o descanso, cara a morte. Saltou cara o final.

Concurso LVIII. Quérote

PSEUDÓNIMO: Quen Tiqueiras
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Quérote

Quérote.

Quero que, ante todo, teñas iso claro. Non quixen deixarte, non vou a esquecerte e nunca te abandonei. Quizais nin sequera saibas quen son, quizais esta carta se perda no tempo antes de chegar a ti.

Quero que saibas que me gustaría moito poder estar aí para ti. Compartir contigo o teu primeiro aniversario, a túa primeira bicicleta, ou o teu primeiro amor.

Pero as estrelas están sempre no ceo. Aínda que a noite non sexa clara e ti non as poidas ver, están aí. Sempre. E eu tamén. Gustaríame que pensases en min como nunha estrela, como o que sempre fun e sempre serei. Túa.

Pode que alguén che falara xa de min, e pode que me odies, pensando que te deixei porque non te quería. Pensar nisto desgárrame por dentro, e a dor é insoportable.

Por iso escribo esta carta, porque non soportaría pensar que non me queres, que me odias por algo que nin sequera ocorreu realmente.

Probablemente te esteas preguntando por que agora, por que non moito antes, aforrando toneladas de dor para ambos.

Simplemente quixen esperar a que puideras entendelo ben. A que puideras comprender que, cando escribín isto, ti aínda non naceras. Pero íalo a facer. Sabía que o ías a facer. Non estaba disposta a permitir que marcharas sen chegar sequera. Sen ver o mundo, sen sentilo, sen tocalo. Aínda que eu non fora a estar aí para acompañarte.

Agora que sabes isto, solo espero que o teu punto de vista cambie, e que non me odies por alimentar a túa vida dando a miña a cambio.

Concurso LVII. Mundo Imperfecto

PSEUDÓNIMO: Percostra
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Mundo imperfecto

Son anos de loucura
nos que a xente está
esgotada, non basta
coa crise,que de forma
moi extraña,non coma
o mais pobre,nin gasta
o ricachón,que sin pasta
nada vale.Nin a mente
prodixiosa que,que diariamente
está,facendo grandes
cousas, nin xigantes
forzudos, que hasta
o mais miudo, con pasta
os vencería.E tan dificil
pedir, que un imbecil
con diñeiro nos permita
vivir?, que si nos quita
os cartos, e así todo
smorreriamos na amargura.
Son anos de loucura?

Concurso LVI. Como unha bala perdida

PSEUDÓNIMO: Avelaíña
CATEGORÍA: Tradución “Like a rolling stone” de Bob Dylan
TÍTULO: Coma unha bala perdida

Daquela vestías ben fina
e aos pobres dabas propina, non si?
A xente dicíache, “nena
,coidado que vas caer”
pero ti non facías caso,
non o chegabas a crer.

Sempre te mofabas deles,
dos que andaban enredando
e agora aquel teu orgullo
pouco a pouco foi marchando.
Ter que ir pedir para comer,
e por riba de repente
é moi triste.
Que se sente?
Que se sente?
Ao perderes a boa vida
Coma unha descoñecida
Coma unha bala perdida?
Fuches á mellor escola
durante a túa mocidade
e o único que fixeron
espremerte, miss soidade.
A defenderte na rúa
non tiveches que aprender
e agora é cando descobres
que te vas ter que afacer.
Dicías que entre un pobre e ti
nunca ía haber compromiso
e agora é cando descobres
que nunca pensaras niso.
Pero é que el non vende escusas,
el non te quere enganar
mentres que o mires aos ollos
e propoñas negociar.
Ter que ir pedir para comer,
e por riba de repente
é moi triste.
Que se sente?
Que se sente?
Ao perderes a boa vida
Coma unha descoñecida
Coma unha bala perdida?
Para ver os malabarista
sendexamais te volviches
e iso que actuaban para ti
pero ti nunca o entendiches.
Non debiches permitir
que decidisen por ti
porque outros se divertiron
e ti acabaches así.
Dabas voltas nesa moto
fardona co teu galán
que por se non fose abondo
levaba un siamés na man.
Non é duro descubrir
que o galán nunca te quixo
e roubarche canto tiñas
foi o único que fixo.
Ter que ir pedir para comer,
e por riba de repente
é moi triste.
Que se sente?
Que se sente?
Ao perderes a boa vida
Coma unha descoñecida
Coma unha bala perdida?
Princesa no campanario
alá no máis alto
e toda a xente con clase
estaba a beber, pensando
que xa pasaran de fase.
E trocaban agasallos
e outras cousas sen parar
e ti co anel de diamantes
que deberías empeñar.
Sempre te divertías tanto
co Napoleón do farrapo,
coa linguaxe que empregaba
e coa súa lingua de trapo.
Agora vai a onda el,corre,
que te está a chamar,
agora vai a onda el
que non te podes negar.
Porque cando non tes nada,
non tes nada que perder
e agora que es invisible,
xa non te tes que esconder.
Ter que ir pedir para comer,
e por riba de repente
é moi triste.
Que se sente?
Que se sente?
Ao perderes a boa vida
Coma unha descoñecida
Coma unha bala perdida?

Concurso LV. Os tempos están cambiando

PSEUDÓNIMO: Avelaíña
CATEGORÍA: Tradución “The times they are a changing” de Bob Dylan
TÍTULO: Os tempos están cambiando

Xuntádevos toda a xente
onde queira que esteades
porque as augas aumentaron
ou é que non o notades?
En menos que canta un galo
estaredes entalados e se queredes salvarvos
eu xa vos vexo mollados.
Se credes que o tempo é ouro
por se acaso ide nadando
senón iredes a pique,
que os tempos están cambiando.

Ai! Críticos e escritores,
profetas da sensatez,
mantede os ollos abertos,
que o tren só pasa unha vez.
Non me poñades o carro
antes dos bois, por favor;
de momento non se sabe
quen vai ser o gañador.
Que a vida dá moitas voltas,
é unha ruleta virando;
os últimos os primeiros
que os tempos están cambiando.

Senadores, deputados,
escoitade esta chamada
e non quededes na porta,
non atasquedes a entrada
a aquel que se acha ferido
e que ha ficar alí quedo,
que esta batalla que hai fóra
é brava e dá moito medo.
Logo ha vir petar á porta,
igual bota o día petando
ata romper as paredes
que os tempos están cambiando.

Vinde tamén pais e nais
dende onde vos atopedes
mais non para criticar
cousas que non entendedes.
Que os vosos fillos e fillas
son os que mandan agora
e o camiño que trazastes
nesta etapa quedou fóra.
Xa que non colaborades,
ídevos modernizando
e deixade paso ao novo
que os tempos están cambiando.
Aproxímase a desgraza,
pois xa se trazou a liña
e os que son lentos agora
serán rápidos axiña.
Como o que agora é presente
máis tarde será pasado
e desaparece a orden
a que estaba baseado.
O que agora vai primeiro
de último nos vai quedando
ata ser o derradeiro
que os tempos están cambiando.

Concurso LIV. Nos días de miña irmá

PSEUDÓNIMO: Misshapes
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Nos día de miña irmá

Agora que vou vella e estou enferma, dáme por botarte en falta ó carón da miña cama. Fáltame a túa man amiga, os teus folgos e o teu sosego. E tan raro…a fin de contas, ti mais eu nunca chegamos a coñecernos. Se puidese crer nunha vida no mais alá, pediría atoparte no outro lado. Pero non podo. Supoño que para min non poderás ser nunca mais ca un recordo , triste, iso si, na miña cabeza avellentada. Agora doume de conta de que debecería por ver eses teus ollos. E mentres me mirases, e eu a ti, pediríache unha e mil veces, longos e sinceiros perdóns.

Ti viñas, pero non chegaches. Ti, que non estás nin es. Que non puideches ver en que se converteu este mundo noso. A cotío penso: ¿cómo serías?, ¿semellariaste a min? ¿A nosa irmá? ¿Terías o meu cabelo, a súa cara? ¿Os ollos de papá ou os beizos de mamá? Pero non. Non chegaches. Ti, nena outra vez. A pequena boneca da casa. Pero claro, iso, ¿que facía de min? Pensa,…pensa que eu me sentía xa coma unha princesa destroada. Eran tempos difíciles de cambio. Loitaba desesperanzada contra a imparable verdade de que era xa casi unha muller. Ti só viñas a acelerar o proceso. A roubar o meu lugar de nena. Porque tres sempre foron multitude, ou iso din. E eu que quería ser nena, sempre. Eu, coma Peter Pan, non quería crecer.

E si, dixen que mellor querería un gatiño. Porque estabamos na mesa, era hora de cear, e aquilo rompía moito a nosa rutina. E marchei a cama a chorar. A chorar porque era verdade o que eu xa sabía de antes. O que sabía polos segredos na casa, as voces baixiñas nas mañás, a apariencia diferente da nosa nai. E “bueno, un gatiño non, pero un irmanciño ó mellor…”. E si, dixen que mellor preferiría un gatiño. Pero , miña rula, ben sabes que non era verdade.

Prometeron que non habería cambios, pero a miña sorte estaba botada xa e eu sabíao. Tocaba dar un paso adiante. Ser maior. Pero non vou dicir mentiras, se poidese, por un tempo, a miña idea era xogar un pouco máis ó conto de que aínda podía ser unha rapaciña pequeña. A que non tería porqué coidar de vós. Pasaron os meses e comezamos a quererte. Eu afixenme á idea de que terte con nós non sería tan malo. Pero ti que viñas, non chegaches. E ese día souben que xa non era unha nena. Entendíno cando non chegaches e o noso mundo familiar se encheu de medos e sombras. E a casa de tristes silencios. Estabas xa tan preto…iso foi o peor. Estar tan cerca de atinar a ver a túa cariña e quedar no camiño. A ameaza de que o mundo podía ser inestable tiña que chegar dun momento a outro. Mágoa que a cousa comezase por ti.

¿Que se sentín culpa? Pois claro, unha pouca. A parte de rapaciña coa que me quedei en empréstito cando crucei a barreira cara a miña versión adulta aínda recordaba. É máis, non podía esquecer que por un momento, por pequeno que este fose, eu fun egoísta e non te quixen. Naquel entonces, daríao todo por cambiar as cousas. Crecería ata os sesenta anos de golpe só por que ti estiveras aquí.

Pero non estiveches aquí. Non estiveches para ver cómo algúns se ían. Nin para ver como outros chegaron. Non estiveches para acompañarnos nas nosas viaxes. Para ver nacer os teus sobriños, para darlles netos os nosos pais. Tampouco para despedilos. Coma non estas agora para despedirme a min.

Poucas veces falamos de ti ó longo dos anos. Faláballe de ti os de fóra, pero nunca os da casa. Aínda asi, sei que todos te recordaron. Todos recordaron que tiñamos que ser tres. Tres agasallos debaixo da árbore no nadal. Tres roscóns de pascua. Tres xenros na mesa os domingos. Tres…tres…tres…sempre tres.

Ti viñas, pero non chegaches. Quen sabe cal diferente tería sido a vida no noso fogar contigo. Tampouco é que non nos chegase a luz. Pero ésta, xa sabes, nunca sobra.

E o fin paréceme verte ó carón do meu leito. E tes os doces ollos azuis de papá, así un pouco caídiños coma os meus. E o cabelo escuro coma a nosa nena, enguedellado coma o de mamá. Cóllesme a man, e me dis que non me preocupe porque non hai nada polo que eu teña que ser perdoada. “Unha mágoa non ternos coñecido”, me dis. “Xa sei”, contesto eu. E quero crer para poder verte no outro lado. Pero non podo e esvaeces para sempre.

Concurso LIII. Amor de inverno

PSEUDÓNIMO: Coco
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Amor de inverno

Oes un tictac monótono no corredor e, cos ollos pechados na escuridade da noite bretemosa, tentas imaxinar os seus pés movéndose na dirección da habitación. Tic, tac, tic, tac… pero os pasos óense cada vez máis lentamente, e nunca chegan as pegadas do reloxo á túa cama. Paralízase o seu movemento, xunto co tempo, e o agarimo da súa man disolveuse no aire frío dun soño, do que espertas co cucú da medianoite. E queres saber cánto tempo levas espertando co cuco dun reloxo inexistente, do que oes perfectamente como marca os segundos. Eses segundos tan longos, feitos de fango, molestos, pesados, pegañentos, asfixiantes. Segundos que desprenden un insoportable bafo a augardente de mala taberna, imposibles de dixerir, quedando na gorxa, queimando e levando bágoas ós ollos. Bágoas de cristal, cravadas nas pálpebras e na retina; cravadas no pensamento e no corazón. En todo o teu corpo, menos na man coa que escribes cartas á felicidade, preguntándolle por qué e cándo marchou, preguntándolle, ou preguntándote, se volverá algún día. Pero non obtés máis resposta que o inquedante rumor da mirada dun mar de verán que te fita baixo un ceo que anuncia treboada. Ese mar tensamente tranquilo de mañá de campamento dos quince anos, cando non te importaba bañarte baixo a chuvia. Pouco a pouco, o desafío da auga convértese en noite, e o faro da illa devólveche o desesperante tictac dun corazón parado hai moito tempo. E un vento formado de palabras, sentimentos e monotonía envólvete nun terror e desconcerto coma os que sentiu Alicia cando caeu por un buraco ao mundo real.

Concurso LII. Teatro

PSEUDÓNIMO: Coco
CATEGORÍA: Relato
TÍTULO: Teatro

Abriuse o pano. Soaba un fondo de Beatles disfrazado coa choiva forte dun día calquera de xaneiro. Estaba tombada na cama, pasando os dedos pola cuberta de pel dun diario de páxinas inmaculadamente brancas, a excepción dunha, a primeira. Aquela páxina pola que o caderno estaba aberto, e que descansaba coma un meniño sobre o seu peito, tiña un punto. Unha manchiña escura, case imperceptible, de cor azul, ou negra, ou negro azulado. Esa manchiña era todo o que quedaba do intento de comezar aquel diario, dez anos atrás. O único testemuño dun conxunto de ideas que nunca escribiu, dun rebumbio de emocións e palabras, que se perderan na paixón esgotadora dun pensamento efémero e, sen embargo, eterno. A súa man esvaraba lentamente polas follas sen escribir, que tiñan tanto que contar e, ó mesmo tempo, esvaraba tamén unha bágoa pola súa meixela. Despaciño, con moito coidado, coma se quixese pasar desapercibida, coma un neno que camiña no medio da noite para conseguir ver ós Reis Magos; baixaba brilando, pegadiña ó perfil da súa cara. Case sen querer, sacou de entre as follas o único que, xunto coa manchiña de cor azul, ou negra, ou negro azulado, deixaba un sinal de vida entre aqueles papeis mortos. Unha fotografía en branco e negro na que dous mozos sorrían ó fotógrafo. Ela non era excepcionalmente guapa. As súas faccións non eran moi especiais, pero eran suaves e harmoniosas. Os seus ollos escuros eran expresivos e tiña un amplo e cálido sorriso. Levaba o cabelo castaño recollido cun lazo, probablemente da mesma cor dun fermoso vestido de gasa. El, con traxe, era máis alto que ela, delgado, de cara afiada, cellas poboadas e pelo escuro ben peiteado. Non se podería dicir que era guapo, pero a súa mirada xunto co sorriso medio ladeado dábanlle un aire atractivo. A cabeza dela estaba medio apoiada no brazo del de forma que parecía como se estiveran feitos para estar nesa postura e a súa man dereita apoiábase distraidamente no mesmo brazo suxeitando unha flor branca, de pétalos grandes, lisos e carnosos.

Pechouse o pano e o silencioso aplauso dos seus sentimentos fixo que demorase uns segundos de máis en darse de conta de que a función rematara había xa vinte anos, ou trinta, ou quizais ningún. A través da ventá enfocou por fin a vista cara o xardín no que apenas se vía a silueta dos magnolios que comezaban a medrar. Sempre quixera ter magnolios na casa e, despois de varios intentos, a árbore nai da súa flor preferida crecía naquela terra, amosando pouco a pouco novas pólas, que naquel momento se vían envoltas por unha noite escura e bretemosa. Nas sombras, baixou a cabeza paseniñamente, case sen saber o que facía ou por qué o facía e mirou o que tiña nas mans. Unha moza cun vestido de gasa e un lazo no pelo, e un mozo de cara afiada sorrían dende unha fotografía en branco e negro moi gastada, case borrosa, á súa cara de faccións suaves e ollos expresivos. Unha bágoa con sabor a pasado caeu pesadamente sobre a magnolia que a rapaza suxeitaba distraidamente coa man dereita.

WordPress Themes