Concurso. XXXII. Evolución?

PSEUDÓNIMO: Paulatinamente
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Evolución?

EVOLUCIÓN?

Aquí estou. Mellor dito aquí están as consecuencias de intentar non quedar durmida hoxe en clase.
Puxénme a pensar sobre o moito que evolucionou a humanidade no longo da historia, pero nuns minutos as cousas cambiaron…
O certo é que me parece fascinante, xenial, extraordinario, único, incrible o feito de que existan miles de culturas, linguas, modos de vida, estilos, relixións dispersos nun solo mundo. Centos de persoas que agora mismo están facendo o amor, chorando, rindo, nacendo, morrendo, amando, dilatándose as pupilas, gritando nunha montaña rusa, correndo por non perder o autobús… É que a min cada persoa paréceme un pequeño gran mundo, non cres? Coas súas constelacións, os seus terremotos emocionais, as súas sequías, as súas primaveras, as súas atmosferas, os seus meteoritos. Si, un mundo no que non temos a sorte de poder pararnos e apreciar, porque lamentablemente os días se evaporan. A de xente interesante que hai por alí frustrada porque nunca tiveron a oportunidade de ser coñecida como é debido…
Así é como comecei a plantexar o posible retroceso.
Evolución? Desde o comezo da humanidade intentáronse resolver os erros de toda a historia. E evolucionar, evolucionou: revolucións asombrosas, ilustrados loitando polos seus ideales, independencias de colonias, pouco a pouco máis liberdade, xusticias, tolerancia e avances científicos e tecnolóxicos: electricidade, curas, calor, conservación de alimentos, bos accesos a lugares.
Pero…agora? Parece que o único que nos preocupa é ter por fin ese móbil novo tan pequeniño, tan de última xeración, tan perfecto, tan in, tan imosdarlleenvidiaaonosoveciño. Sen decatarnos sufrimos inconscientemente por que salga o novo e por fin conseguilo. Preocupámonos por ter a novedade, o que acapare miradas. E é que somos tan egoistas acaparándoas que non nos damos de conta de que tras miles de anos da historia só soubemos rectificar os erros tecnolóxicos, séguense cometendo os erros de sempre, si, os erros morales, os que de verdade incumben á humanidade, que se supone que terían que estar máis que resoltos e que son os que mía ocorren: guerras, mortos de fame, racismo, desigualdade, os ricos seguen mandando aos pobres, dictaduras, esclavitude. E é que pasan os anos e cremos que avanzamos, pero o triste é que seguen aí…
 Pero claro, alguen famoso, con cartos, que mova xente e teña unha grande influencia nos regala un grande sorriso que en realidade está chea de photoshop, que o único que está facendo é forxar ao vermello vivo no noso propio cerebro CONSÚMEME.
Estamos na era de seguir un modelo prefabricado de vida, deixarnos guiar por uns peces gordos que moven todo este teatrillo que non son máis que unha fábrica de zapatos aplastasoños facéndonos pensar que todo está baixo control, que aparentemente nos ofrecen a mellor liberade do mundo, e… foder, chegamos a un punto no que nos estamos cargando o noso propio planeta, que tampouco culpo a ninguén, porque me tería que culpar a min misma de primeira, pero me parece que non temos a suficiente información para tomar realmente medidas e evitalo.
Pero… eu creo que estábamos destinados a equivocarnos, rectificar, aprender, evolucionar, non retroceder así, ¿non? Encontrar a simplicidade e a ledicia, non buscar a toda costa a complexidade. Estamos nadando nun mar de hipocresía, só espero que sexamos prudentes e non acabar afogados nel.
E non, non me queixo da vida que me tocou. Unha familia xenial, un sistema educativo apto para todo o país, sanidade gratis, bos amigos. Só quero dar algún que otro consello, de persoa a persoa: non os convirtades nun robot teledirixido, mercade as vosas propias gafas graduadas do xeito que querades ver a vida e non deixeis que volas escollan os demais, regalade ledicia, que é do pouco desinteresado que hai fixádevos nas cousas pequenas que son o que verdaderamente merece a pena, caer é opcional pero levantarse é unha obriga, intentade cambiar o mundo a mellor e esas cousas e por último, máis importante e o que menos din: VIVE A VIDA, que para eso estamos.

WordPress Themes