Concurso. XXX. Born of a broken man

PSEUDÓNIMO: Mikau Bodom
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Born of a broken man

BORN OF A BROKEN MAN

Desperteime como cada mañá, e como cada mañá ducheime, vestinme, collín o meu coche e tomei o meu café mentres folleaba o meu periódico e o meu pitillo consumíase nun cinceiro da miña0 cafetería habitual. Un asqueroso dia normal nunha asquerosa vida normal. Outro clavo no meu caixón. Outra folla arrincada do calendario. 24 horas menos de vida. Un paso máis sen retorno cara un futuro gris, baleiro, que só podía asegurarme unha mecedora e unha manta dentro de 40 anos si todo salia ben. Ou iso era o que pensaba mentres me chutaba a miña dose de cafeína e nicotina matinal.

Había un aire extraño na oficina. Algo indescritible, pero que esta aí. Non se ve, non se oe, non se cheira, pero podes sentilo, turbando o que debería ser un remanso de paz e monotonía, mandando o carallo todo ese tedio producido polo golpe das teclas e o ruído das sillas arrastrándose, polas paredes brancas e as pequenas palmeiras nas macetas que xa abandonaran calquera esperanza de volver o seu medio natural, solo coñecido por elas a través de fotos e reportaxes do National Geographic, eso si puideran ler ou sequera tiveran o sentido da vista, e inda así dubido que tiveran ánimos para soñar con eses sitios que o home inda non perverteu ca súa uniformidade e desidia, por iso so lles quedaba como pequena vinganza o desplome das súas follas cara o chan, provocando máis traballo en quen fora a nai solteira de dous fillos que se encargara de limpar. Sentín eso cando entrei e fíxome sorrir por dentro, significaba que a miña humanidade inda non estaba
completamente sepultada polo cemento e os cristais, que podía sentir, conservaba o instinto. Pero esa sensación axiña se difuminou entre fume e papeleo, metido na miña caixa, intentando averiguar porque un pallaso calquera non quere pagar as mensualidades do seu seguro médico.

-Bos dias, chámoo porque fai dous meses que non recibimos o pago do seu seguro – cada vez que soltaba ese montón de bazofia sentíame un pouco máis miserable.-Vamos ter que retirarlle a cobertura.
-Mira imbécil, hoxe xa me chamaron os dos móbiles para cargarme 350 pavos de chamadas que eu non fixen e os da compañía eléctrica queren cortarme o suministro por impago dunha factura de 1200. Así que xa podes ir comerlle a cabeza a tu puta madre.
-Señor, creo que non e necesario faltar o respeto, so quero axudarlle.- estaba empezando a suar, agarrei con forza o telefono e apertei os dentes.
-Que respeto nin que carallo! Estou hasta os collóns dos gilipollas coma vos, explotadores, timadores, fillos de puta! Eu teño unha familia que manter e non parades de espoliarme, explotadores!
-Señor, será mellor que se tranquilice, todos temos problemas, eu só son un empregado e este e o meu traballo.- acendín un cigarro para tranquilizarme, estaba suando.
-Non me sale dos huevos tranquilizarme! Si queren os cartos demándeme!!- o fume do pitillo entrarame nun ollo.
E entón explotei.
-Mira, pallasoo do carallo,ninguénn che mandou casarte e ter fillos,ninguénn cheobrigouu a ter un puto traballo de merda e vivir nun cuchitril, non che puxeron unha pistola no peito para deixar a secundaria e condenarte a unha vida na que a mellor opción que tes e tirarte dun quinto piso para que polo menos o dia do teu enterroalguénn pense durante uns minutos natúaa patética existencia. Así que deixa de tocarme as pelotas, paga o que debes e despois como si che atropella un tren,
súdama.
Cando me din conta, estaba de pe, acababa de berrarlle todo iso a aquel tipo polo teléfono. Oin un salouco e colgou. Toda a oficina se quedara mirando para min, boquiabertos, vendo como me afastaba do vasieiro e quitábame o meu traxe de porco e volvía a ser humano outra vez. Eu co teléfono na man, os ollos moi abertos, suando a cachón e co cigarro na boca, ca mente en branco.
Tras a sorpresa inicial, volvín sentar, coa mesma cara, aínda co teléfono pegado a orella, e sentaron todos, volta a normalidade despois da tormenta. O xefe achegouse a min e con voz seria díxome que quería verme no seu despacho en 5 minutos. Asentín ca cabeza, aínda ca mirada perdida. Non recordo en que estaba pensando neses momentos, quizais en absolutamente nada. E entón dinme conta. Tiña toda a razón do mundo. Non había volta atrás. Dirixinme a oficina do xefe, estaba tranquilo, sereno. Xa sabía o que ía a pasar. Tiña que facelo. Sentía que me ía arrepentir o dia seguinte, pero dábame igual.
-Sente, por favor. Non, mellor non se moleste. Esta despedido.
-A canto ascende o meu finiquito?- preguntei cunha voz grave
-Eh? Pois… a 3000 euros máis ou menos
Acerqueime a el, botei o fume e lanceille un golpe no centro da cara. Sentín como o seu nariz se desfacía debaixo do meu puño. Caeu o chan, sangrando. Unha patada nas costelas acabou de tumbalo. Parecía un pobre bebé indefenso, un millonario no deserto sin unha gota de auga.
-Acabo de aforrarlle 3000 euros, disfruteos.
Encendín outro cigarro, tirei o anterior na moqueta e piseino co pe. Mentres collía as poucas cousas que tiña na mesa, ninguén mirou para min, ninguén me dixo nada. Sentín o desprezo e o asco de esa xente, de aqueles que non se acercan o apestado por medo a contaxiarse, dos que se alonxan dos vagabundos e dos negros sin cartos.
-Que vos den polo cu.
Tirei o pitillo na alfombra da entrada e saín pola porta, calmado, serio.

WordPress Themes