Concurso. XXXI. The end of the line

PSEUDÓNIMO: Mikau Bodom
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: The end of the line

Suor. Cansado. Cicatrices. Sanguinolento. Morto. Sénteste morto. O que está morto non se pode matar. Eres inmortal. Eres deus.
Mira para ti. Estás cortando madeira. Como si foran barras de pan. Eres deus.
Sigue observando. Elegante. Altivo. Arrogante. Fillo de puta. Demasiado forte. Sintes o machado destrozar madeira. Eres deus.
Continua parado. Traxe caro. Aneis de ouro. Bigote de lápiz. Pel branca. Inmaculado ser en panos de seda. Non coñece a deus.
Saca un pano. De seda. Esbirra. Sónase. Seguen saltando as astillas. Ves a deus. Un deus de xustiza. Alí esta, parado. Paras. Daste a volta. Miras cara el. Aferras con forza o machado. Un deus vengador.
Crávache os ollos. Acércase. Berra algo. Prepara o látego. Máis cerca. Un deus violento.
Bota o brazo cara atrás. Berras. Preparas o machado. Lanzalo. Corta o aire. Fusiónaste con deus.
Ósos escachados. Cráneo partido. Sesos desperdigados. Cadeas rotas. Grilletes oxidados. Cae derodillas. Réndese ante deus.
Respiras. Miras o ceo. Unha explosión. Ardeche o estómago. Non tes estómago. A morte de deus.
Non podes caer. Demasiado tenso. Morres de pe. Adeus.
And the slave becomes the master…

Concurso. XXX. Born of a broken man

PSEUDÓNIMO: Mikau Bodom
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Born of a broken man

BORN OF A BROKEN MAN

Desperteime como cada mañá, e como cada mañá ducheime, vestinme, collín o meu coche e tomei o meu café mentres folleaba o meu periódico e o meu pitillo consumíase nun cinceiro da miña0 cafetería habitual. Un asqueroso dia normal nunha asquerosa vida normal. Outro clavo no meu caixón. Outra folla arrincada do calendario. 24 horas menos de vida. Un paso máis sen retorno cara un futuro gris, baleiro, que só podía asegurarme unha mecedora e unha manta dentro de 40 anos si todo salia ben. Ou iso era o que pensaba mentres me chutaba a miña dose de cafeína e nicotina matinal.

Había un aire extraño na oficina. Algo indescritible, pero que esta aí. Non se ve, non se oe, non se cheira, pero podes sentilo, turbando o que debería ser un remanso de paz e monotonía, mandando o carallo todo ese tedio producido polo golpe das teclas e o ruído das sillas arrastrándose, polas paredes brancas e as pequenas palmeiras nas macetas que xa abandonaran calquera esperanza de volver o seu medio natural, solo coñecido por elas a través de fotos e reportaxes do National Geographic, eso si puideran ler ou sequera tiveran o sentido da vista, e inda así dubido que tiveran ánimos para soñar con eses sitios que o home inda non perverteu ca súa uniformidade e desidia, por iso so lles quedaba como pequena vinganza o desplome das súas follas cara o chan, provocando máis traballo en quen fora a nai solteira de dous fillos que se encargara de limpar. Sentín eso cando entrei e fíxome sorrir por dentro, significaba que a miña humanidade inda non estaba
completamente sepultada polo cemento e os cristais, que podía sentir, conservaba o instinto. Pero esa sensación axiña se difuminou entre fume e papeleo, metido na miña caixa, intentando averiguar porque un pallaso calquera non quere pagar as mensualidades do seu seguro médico.

-Bos dias, chámoo porque fai dous meses que non recibimos o pago do seu seguro – cada vez que soltaba ese montón de bazofia sentíame un pouco máis miserable.-Vamos ter que retirarlle a cobertura.
-Mira imbécil, hoxe xa me chamaron os dos móbiles para cargarme 350 pavos de chamadas que eu non fixen e os da compañía eléctrica queren cortarme o suministro por impago dunha factura de 1200. Así que xa podes ir comerlle a cabeza a tu puta madre.
-Señor, creo que non e necesario faltar o respeto, so quero axudarlle.- estaba empezando a suar, agarrei con forza o telefono e apertei os dentes.
-Que respeto nin que carallo! Estou hasta os collóns dos gilipollas coma vos, explotadores, timadores, fillos de puta! Eu teño unha familia que manter e non parades de espoliarme, explotadores!
-Señor, será mellor que se tranquilice, todos temos problemas, eu só son un empregado e este e o meu traballo.- acendín un cigarro para tranquilizarme, estaba suando.
-Non me sale dos huevos tranquilizarme! Si queren os cartos demándeme!!- o fume do pitillo entrarame nun ollo.
E entón explotei.
-Mira, pallasoo do carallo,ninguénn che mandou casarte e ter fillos,ninguénn cheobrigouu a ter un puto traballo de merda e vivir nun cuchitril, non che puxeron unha pistola no peito para deixar a secundaria e condenarte a unha vida na que a mellor opción que tes e tirarte dun quinto piso para que polo menos o dia do teu enterroalguénn pense durante uns minutos natúaa patética existencia. Así que deixa de tocarme as pelotas, paga o que debes e despois como si che atropella un tren,
súdama.
Cando me din conta, estaba de pe, acababa de berrarlle todo iso a aquel tipo polo teléfono. Oin un salouco e colgou. Toda a oficina se quedara mirando para min, boquiabertos, vendo como me afastaba do vasieiro e quitábame o meu traxe de porco e volvía a ser humano outra vez. Eu co teléfono na man, os ollos moi abertos, suando a cachón e co cigarro na boca, ca mente en branco.
Tras a sorpresa inicial, volvín sentar, coa mesma cara, aínda co teléfono pegado a orella, e sentaron todos, volta a normalidade despois da tormenta. O xefe achegouse a min e con voz seria díxome que quería verme no seu despacho en 5 minutos. Asentín ca cabeza, aínda ca mirada perdida. Non recordo en que estaba pensando neses momentos, quizais en absolutamente nada. E entón dinme conta. Tiña toda a razón do mundo. Non había volta atrás. Dirixinme a oficina do xefe, estaba tranquilo, sereno. Xa sabía o que ía a pasar. Tiña que facelo. Sentía que me ía arrepentir o dia seguinte, pero dábame igual.
-Sente, por favor. Non, mellor non se moleste. Esta despedido.
-A canto ascende o meu finiquito?- preguntei cunha voz grave
-Eh? Pois… a 3000 euros máis ou menos
Acerqueime a el, botei o fume e lanceille un golpe no centro da cara. Sentín como o seu nariz se desfacía debaixo do meu puño. Caeu o chan, sangrando. Unha patada nas costelas acabou de tumbalo. Parecía un pobre bebé indefenso, un millonario no deserto sin unha gota de auga.
-Acabo de aforrarlle 3000 euros, disfruteos.
Encendín outro cigarro, tirei o anterior na moqueta e piseino co pe. Mentres collía as poucas cousas que tiña na mesa, ninguén mirou para min, ninguén me dixo nada. Sentín o desprezo e o asco de esa xente, de aqueles que non se acercan o apestado por medo a contaxiarse, dos que se alonxan dos vagabundos e dos negros sin cartos.
-Que vos den polo cu.
Tirei o pitillo na alfombra da entrada e saín pola porta, calmado, serio.

Concurso. XXIX. Sorriso

PSEUDÓNIMO: Leo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Sorriso

SORRISO

Cada mañá levantábase coa mirada perdida, buscando o espello; pero non era un espello era un cadro, simplemente. No almorzo sempre tomaba o seu zume de pexego como era de costume, no verán, que tanto lle recordaba a súa infancia. Todos os días tiña como un exame de conciencia, todo é difícil se é cotiá, todo, dende o amor ata as respostas da morte. Pero no amor cría por encima de todo, de alí que todo o recordase coa voz de Leonard Cohen.

Cando saía da casa sempre atopábase coa moza de cabelo castaño e de tez morena,  e sempre sorrindo; el imaxinábaa danzando con algúns acordes de guitarra. Cría ver naquel sorriso algunha enlatada resposta. Non coñecía o seu nome, e nin falta que facía, porque cada sorriso dela era como ler dous mil ou tres libros dela. 

Todas as mañas ía ao parque e sentábase no banco que tiña gravado o nome de Scarlett, e alí miraba os elegantes cisnes e xogaba coa mirada, mirando as esquíos buscando algunha peza, estes esquíos sempre querendo encaixar todo… Alí no fondo observaba a ponte que tanto admiraba, sen saber o porqué.

Todo o día rondaba coas preguntas ao redor da súa cabeza, nada tiña sentido e nada tiña respostas, soamente recordaba aquel sorriso. Pensaba que si mañá morría, non pasaba nada, por que cría que o seu espírito continuaría, a loucura era o seu forte cando miraba a televisión sen dúbida algunha. As respostas nunca as saberemos, pero podemos intentalo, dicía cada vez que miraba o río dende a ponte.

 Na hora da comida acostumaba ter a súa libreta ao lado por si se lle ocorría algunha idea. Hoxe tiña para comer canelóns que tanto lle gustaban, e de postre tiña unhas fresas con nata exquisitas. Despois sempre acostumaba a durmir a sesta e visitar os sonos dos que tanto se alimentaba. Podería parecer que estaba tolo, pero só era un soñador.

 Cando espertou non se acordou do seu sono. Escoitou musica mentres lía algún libro de Wilde. Sentíase como se na súa habitación se quitasen a súa liberdade, a súa nai preparáballe unha torta de mazá para que merendase. Mentres  comía unha porción, non sentía ningún afecto por cada raio de sol que se colaba fugazmente polas venecianas do salón. El sabía que, se quería atrapar eses raios, podía facerlo; se o miraba el cría que podía facelo. Por que non se poden acariciar as estrelas, senón el facíao.

 Saíu a dar unha volta para meditar, se é que tiña algo sobre que meditar… Foi a estación de metro onde soía ir normalmente para pillalo, pero hoxe so estaba para recordar algún momento que pasou pero que non volverá a pasar. E de súpeto, un aroma familiar regaloulle o vento. Saíu correndo da estación para chegar a orixe dese cheiro, pero a súa busca foi inútil.
E chegou a noite, volveu a casa e encontrouse case ao chegar con ela, coa dona do sorriso que o tiña encarcerado. Non sabia que dicirlle, simplemente contestou o sorriso cunha mirada inocente, e ela despediuse del cun bico. Mentres ela se alexaba el quedouse inmóbil idolatrando o doce sorriso da moza.

Entrou en casa sen dirixir palabra ningunha, foise para cama e deitouse co sorriso absoluto que daba de si os seus beizos.
E por fin espertou, todo era un sono.

 

Madrid escríbese con m de morriña

Aldo Dagraza, mozo vigués que estuda en Madrid, estrénase na sección “Trabalingua no estranxeiro” falándonos da morriña:

Madrid escríbese con m de morriña. A primeira vez que chegas a Madrid, das primeiras cousas que fás é collé-lo metro. “Isto é a hostia, quén lle dera aos vitrasas”, sempre chega un cando ti chegas ao andén, “que gozada”, non tés que esperar… Segues a ter morriña, a xente fala do teu acento “galleguiiiiño” e te mira coa mesma cara coa que me quedei eu cando o outro día me comentaron que Fraga naceu en 1922… I eu pensando que era contemporáneo de Aristóteles! O caso es que aínda que quixeras, non podes esquecerte da túa orixe, por non falar de cando paseas polo Barrio do Pilar, preto de onde eu vivo. Pasear polas súas rúas Ginzo de Limia, Puentedeume ou El Ferrol sempre axuda, por non falar da praza de Arteijo! Sempre te lembras da terra… e da nai que paríu ao que puxo os nomes ás rúas. O caso é que quería eu marchar e gozar tamén un pouco da liberdade de vivir só… Con esas vintaxes que son barrer, fregar, facer ti a comida, pór as lavadoras, colgá-la roupa, limpá-los pratos, voltar a barrer e fregar, e non ter á naiciña querida dicindo todo o tempo que recollas os calzóns que andan tirados no baño, que estudes un pouco máis ou que non durmas até tan tarde que iso non é san. Isto, a certo modo, é emigrar, pero xa firmaba o meu avó hai cincuenta anos ésta clase de emigración, pagada polos papás e maila beca do Ministerio, rascando a miña prominente panza o oitenta por cento do día e voltándome tolo un día á semana para intentar arranxar á casa, cando chega a un estado no que non sabes si estás a vivir nun piso ou no vertedeiro municipal. Xa cambiaba el as súas horas (e días) conducindo un camión polo Uruguai polas miñas dúas horas semanais adestrando non campo de fútbol a pequenos trasnos metidos en corpos de nenos (que por certo, na capital da meseta están moi ben pagas). Pero logo, có paso do tempo, chegas á boca do metro e ves saír xente, a túa présa tórnase en carreira contínua, (nestas rúas non existen as pausas, a calma, soio de cando en vez queda alguna mullerciña destas que tan ben se describen no grupo de admiradores do Facebook de “Señoras con voz de Darth Vader que levan anos fumando Ducados e pasean lentamente pola rúa sen deixar que as adiantes”), a túa carreira contínua tórnase en progresión até chegar ao andén do metro, e xusto cando estás a trocar o teu sprint por un salto de lonxitude para meterte in extremis no vagón, ves como as portas se pechan no teu nariz e o condutor bota un aceno de sorriso polo espello retrovisor. E alí quedas, botando blasfemias contra o condutor e mailo aire condicionado, có panel amosando un “Próximo tren en: 12 minutos”, e pensando no aire fresco con sabor a mar (e cheo de humo de coche, tampouco hai que volverse romanticón) que podía eu respirar cando esperaba un Vitrasa na Gran Vía, puidendo admirar as nosas moitas a variopintas obras (e non precisamente de arte). Isto sí que é morriña.

WordPress Themes