Concurso. XX. Adeus

PSEUDÓNIMO: Kyra Suárez
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Adeus

Adeus
O noso é un amor imposible
por moito que eu o intente
por moito que eu o queira
por moito que eu te busque
por moito que eu che añore
O noso é un amor imposible.

Só existiches na miña mente
Tan só na miña imaxinación
Así que o noso é un amor imposible
maila que a min me doia admitilo.

Así que non insistirei
Despídome
como fai tempo que debín facer
Adeus… papá.

Concurso. XIX. Por que?

PSEUDÓNIMO: Kyra Suárez
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Por que?

Por que?

Unha vez dixestesme que me querías, por ser eu.
Nunca o entendín
Recordo a forza, a intensidade coa que intentabas explicarmo. “Non se trata de que teñas
algo que me cautive, senon unha esencia… o que che fai ser quen eres… por iso estou
namorado de ti”
E seguín sen entendelo.
Entón dixéstesme que, por moito que cambiase, non poderías deixar de quererme. Non se
trataba de quen era, senon da miña persoa.
Non o entendín
Falaches entón dos meus pequenos detalles, da maneira en que me reía, dependendo de se
me atopaba cómoda, de se ría por cortesía, por cóxegas ou era unha sincera gargallada.
E, aínda así, non conseguín entrever o que querías dicir. Pero as túas palabras
cautiváronme de tal maneira… O énfase que lle poñías a cada unha das razóns dáballes o
significado que non conseguía atopar.
Así que, simplemente, creínche.
Mágoa que estibeses mentindo

Concurso. XVIII. Xornalismo de risco

PSEUDÓNIMO:Kashmir
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Xornalismo de risco

XORNALISMO DE RISCO

O impacto foi directamente na cara. Os seus dentes permaneceron no seu lugar, pero por pouco. Se tan só lle tiveran permitido poñerse un protector bucal… Pero era inútil pensar niso agora. Estaba na Palestra. Os seus creadores inspiráranse nas escolas de loita da Grecia Antiga, pero daquela base quedaba máis ben pouco. Actualmente, tratábase dun lugar no que as loitas eran libres, sen normas. Sabías onde te metías. Ninguén era tan suicida como para entrar naquel lugar sen asumir antes as consecuencias.

O antigo espírito vírase quebrado cando as grandes casas de apostas centraron a súa atención na Palestra. A filosofía morreu, a busca da beleza na loita foi ridiculizada. O único que permitía manter ese nome era a forma do edificio, que seguía os canons das antigas palestras gregas.
Pero naquel mesmo momento, Xaquín non estaba pensando nada diso.  Aquel home de xenerosas coxas e sorprendente axilidade acababa de darlle cunha destreza inaudita unha forte patada na cara. Cuspiu unha mestura de saliva e sangue, limpouse a comisura dos beizos coa manga da súa camisa e dispúxose a contraatacar. Ou polo menos, a defenderse mellor.
Como chegara ata alí?
Xaquín era xornalista. De eses de sucesos, dos típicos das películas. Un xornalista dos que che veñen á cabeza cando pensas nesa profesión. E un rapaz aparecera morto  no barrio. Déranlle unha tunda, e falecera debido ás contusións. “Un golpe mal dado na testa, e ¡pum!”, pensara. Escribiu a nova, sen problema. Por sorte, ou máis ben por desgraza, había cousas que xa non o conmovían.
Á semana seguinte, sucedeu exactamente o mesmo. “Isto chéirame mal”, pensou esa vez. Volveu a redactar a nova, pero decidiu darse un paseo polo lugar cos ollos ben abertos. Preguntou a uns cantos veciños, e todos apuntaron cara o mesmo lugar: un edificio relativamente novo da zona urbanística en crecemento. Non se podía considerar que estaba nas aforas, pero tampouco estaba no centro da cidade. Sempre pensara que era un simple ximnasio moderno.
A Palestra estaba á vista de todo o mundo, sinxelamente, a xente é capaz de non ver o que desexa ocultar. A Xaquín púidolle la curiosidade, e por iso se atopaba alí, a punto de recibir a maior tunda da súa vida.

Para ler todo facer click na ligazón

Xornalismo de risco

WordPress Themes