Concurso. IX. Hai máis

PSEUDÓNIMO: Outeiro Risco
CATEGORÍA:Poesía
TÍTULO: Hai máis

Miña terra é esta,
Dominada pola foresta
E perfilada co mar,
Quixera botar a voar!
Chegar ata Cork
Para  recordar, con amor,
A gaita e o seu son.
Galiza NON é unha soa nación!

Que as fronteiras
Non nos enreden,
Non somos só vieiras
Nen percebes.
Nademos a través do Teo e o Miño,
Que non nos curten o camiño.

Concurso. VIII. O Robinsón de Panxón

PSEUDÓNIMO: O Birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O Robinson de Panxón

“Toma nota e non esquezas:
non digas libertá palabra triste
con peligro de morte e calivera.”

Celso Emilio Ferreiro.

Val Miñor, 24 de outubro do 36
[…]
Seica cando o do alzamento, o Manolo non era nin republicano nin anarquista nin nada. Ou iso di a súa muller. Cando os do Sindicato chegaron a Vigo, dábanlle aos afiliados novas redes e nasas coas que saír ao mar e iso foi todo un éxito entre as xentes mariñeiras; sí home, que eu tamén pensei en afiliarme, pero non sei, sempre che fun un pouco escéptico… Iso, que non sei se era apolítico, pero penso que un pouco progresista si que era, porque o outro día dixeronme no bar do peirao que cando o alzamento o Manolo cambioulle o nome a gamela; parece ser que a pintou de branco e azul celeste e agora se chama María Luísa, coma a finada da súa nai. Antes chamábase Libertad. Bonito nome, pero non che sei, podía térlle posto iso polo mar, pola liberdade que sentimos nós cando estamos sós no medio da nada, rodeados de auga… Que retocidos che son éstes da taberna, toman catro viños e xa se poñen estupendos. Bueno, que pode ser. Aínda que bueno, os seus fillos non estaban bautizados; o Padre Soto sempre lle tivo tiña por iso, e cando o Manolo desapareceu, a Roxelia levou aos cinco da man en plena noite para que o señor cura lle botara o auga por enriba aos rapaces, non fóra que…

Pero non che sei e? É que con isto do levantamento militar eu tómome moi en serio o de ir ás misas o domingo, que o señor cura bota unha ollada así por enriba e pasa lista, e coma non esteamos presentes tómanos a todos por herexes. Hai que foderse, eu que levei sempre unha estampiña da Virxe o Carme na capacho da gamela… É que hai cousas que me rebentan. Se teño tempo vou á misa, e se non o teño, xa rezarei na casa; pero ás veces hai cousas máis importantes i coma me cadre que suba a marea pola mañá do domingo vou fodido, porque pola tarde non pesco nin algas. E mira que o pobre do Manolo estaba alí agochado e ninguén o sabía… Din que nin a súa muller, pobre dela. E descubrírono por un pito acendido… O cabrón do Alfonso tiña que ser. Parece ser que xa tiveran unha desputa pola boia do porto, que o Alfonso quería mercala pero non lle daba nin dous reais polo aquel ese, e mira que está ben situada, alí a tiro de pedra. Pero claro o Manolo non é tonto (ou era, xa non che sei que dicir), e a verdade é que fixo ben naquel momento, pero mira, saíulle ben caro non vendela!.

Ninguén sabía que estaba alí, nas rocas de Monteferro… Eu sabía que houbo algúns que escaparan pra o monte, ou mira os nove que fusilaron o venres na carreteira de Camposancos; enterouse todo o mundo porque cando as leiteiras viñan por alí de recollé-lo leite  en Burgueira encontraron os corpos índa quentes, que horror compañeiro. Un balazo polas costas de cada un bastaron pra acabar con aqueles mariñeiros afiliados ao sindicato. Mira si era listo o Manolo que cando olíu todo iso escapou, e non ao monte coma outros, non… Xa sabía eu que un lobo de mar coma el non ía deixar de vé-las Cíes todos os días nada máis erguerse. Pero bueno, tampouco pensei que fóra capaz de deixar de ver á pobre da Roxelia e así foi. Aínda que creo que a muller lle levaba pola noite un chisco de comida nun cazo até o peirao i el pasaba entre as sombras pra collé-la comida e deixarlle un bico fugaz á súa señora. I dixo o Primitivo que o outro día, era tarde de carallo, que non había ninguén pola rúa, os picoletos pararon a muller cando voltaba co cazo baleiro. Déronlle tal humillación á rapaza… Miña nai querida. Ela non o merece. Non o merece ninguén, pero menos ela. Pobriña, e agora isto; parece ser que definitivamente o colleron e o levaron para San Simón. Pero disque de ahí non saen rapaz, de ahí non sae ninguén, é a illa maldita. Dígocho eu que fun unha vez alí aos chocos e só de ver aquel edificio reviríchanselle a un os pelos.

Que crueldade rapaz. E todo por un pito acendido. Tamén o mamón do Alfonso debera ouvir algo ou así, por que se non non entendo que facía na mar ás tantas da noite, con aquel frío, coma pra descobrer ao Manolo naquela cova das rocas, naquel refuxio improvisado frío e húmido, fumando un pito. O Avelino contoume o outro día que unha vez, cando estaba a pechar a taberna, o Manolo apareceu por alí cunha biseira, era de noite, e seica o taberneiro interesouse por el; ten bó corazón, pero sabes que non casa con ninguén. O caso é que o Manolo atopouse de face con el e díxolle “Lino, estou a vivir nunha mansión con vistas ao mar, pero ti non digas nada”. E marchou. Desapareceu entre as sombras. Fundíuse coa néboa e coa brisa mariñeira da que tanto lle gustaba presumir. “Somos uns afortunados” adoitaba dicer cando a xente se queixaba do frío da vila ou do vento caprichoso. Quen ía imaxinar que estaba entre as rocas? Ninguén. Pero ocorréuselle acender un pito no pior momento, cando o mamarracho ise voltaba ao peirao. E claro, que Deus lle conserve a vista ao Alfonso, porque mira que ver a luz dun cigarro acendido entre as rocas e pensar que había alguén alí… É que xa é de malpensos, pero que imos esperar. Alá foi, a chamar aos falanxistas. E preguntabas que qué tal van as cousas por aquí…

Ti que tal por Montevideo? Non voltes rapaz, queda nas américas que din que aí non pasan estas cousas. O Manolo sempre dicía que neses países sí que se debía vivir ben, cunha boa república ben asentada, pero que “coma en Galicia? en ningún sitio” (non ves? Un chisco de esquerdas tiña que ser!). Unha vez lle ouvín falar dun tal Robinson, que vivíu unha chea de anos comendo cocos e máis fanecas nunha illa deserta; de non ser polo Alfonso estou seguro que o Manolo sobreviviría entre as rocas até que todo isto pase, que malo será que tarde moito en trocar a cousa. E iso que estou a pensar que en Monteferro non hai cocos, pero éche o mesmo… “O Robinson de Panxón”. Sí, así lle chamarían, seguro.

Supoño que ti botarás en falta isto, pero xa che digo, non volvas. Polo de agora non, isto é unha merda, unha porcallada. Tiña eu ganas de irme tamén, pero non hai cartos… Teño eu que botarlle o dente á esa carne, pois ouvín que por Sudamérica tedes unha carne boísima. Encantaríame voltar a pasar un domingo en familia, con vos os dous, cos fillos, un bó viño… Fáiseme a boca un mar. E agora que me paro a pensalo, mira que hai tempo que non como un bó lacón; aquí as cousas están ben fodidas rapaz. Bueno, dálle un bico ás rapazas, e outro da Carme, que anda por aquí conmigo.

Con moitísimo afeito,

Carlos

Concurso. VII. De vogais

PSEUDÓNIMO:Bukaldski
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: De vogais

Como unha vogal aberta
que anda solta polo Mundo
unha almexa desconchada
asemella un non rotundo.

Coma unha vogal pechada
que non quere saír á rúa
i ten as portas abertas
pero dálle medo a lúa.

Coma outra vogal pechada
quere soñar, non quere durmir
nunha longa noite de pedra
e grita ben forte: quero saír!

Concurso. VI. Cantos rodados

PSEUDÓNIMO: Bukaldski
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Cantos rodados

The answer, meu amigo
is blowin’ in the wind
panta rei
son os fluídos,
terceiro asalto neste ring.

Porque as vidas son os ríos
pero non todas dan ao mar
antes algunhas fanse orballo,
sen peixes aos que albergar.

E hai novas augas que nacen,
e hai nubes que se esquencen
de que coa auga de moitos
foi como enriqueceu o resto.

Por iso hai enormes ríos
que engrandaron grazas a outros,
eses que non tiveron perdón
e fluíron; like a rolling stone.

WordPress Themes