Concurso. XV.Tributo á lingua que me prace

PSEUDÓNIMO: Frances F
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: Tributo á lingua que me prace


Tributo á lingua que me prace

Tributo á lingua que me prace
lingua que non cesa
en oídos e peitos
lambe

lingua con lingua
e ventre con ventre
moi preto

lingua en corazón, corazóns en palabras
palabras en sexos,
penetrando
penetración en susurro

palabras ben relambidas
felacións
a túa lingua
a miña
A nosa.

55 mentiras sobre a lingua galega

Nesta ligazón pódese ver a entrevista a Henrique Costas, director da Área de Normalización Lingüítica na que fala do libro “55 mentiras sobre a lingua galega” do que é coordinador.

No blogue da plataforma Prolingua podemos ler:

Esta publicación pretende ser un argumentario sinxelo e clarificador, ao tempo que sólido e rigoroso, que axude a sociedade galega a comprender e superar aquelas valoracións e interpretacións subxectivas, ideoloxizadas desde unha óptica exclusivamente partidista, erróneas ou perversas que perseguen o obxectivo de actuaren de freo ao camiño da necesaria reposición e normalización de usos para a lingua galega no seo da súa sociedade.

Co gallo de ofrecer unha análise dos prexuízos máis comúns que difunden os negacionistas do idioma, sae publicado este esperado libro útil, unha obra rigorosa que, paseniño e cun ton distendido, avanza até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao correr da historia se veñen vertendo sobre a lingua galega, facendo fincapé naquelas que, por diversas razóns que tamén o libro pon de relevo, a día de hoxe teñen un maior calado na sociedade.

Xa que logo, podemos falar desta publicación como dunha reacción organizada, limpa e contundente contra as difamacións daqueles que, por complexo, mesquindade ou ambas as dúas cousas, só buscan o esmorecemento da lingua propia de Galicia, o galego.

A universidade en contra do novo decreto

A Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística, na súa reunión do martes, 12 de xaneiro de 2010, tras coñecer o contido das Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia, que o Consello da Xunta fixo público o pasado 30 de decembro, decide facer chegar ás autoridades políticas e educativas e á sociedade galega en xeral as seguintes consideracións

Concurso. XIV. A miña coita por amor

PSEUDÓNIMO: O Cabaleiro De Cristal
CATEGORÍA: Poesía
TÍTULO: A miña coita por amor

A miña coita por amor

Coitada vivo polo teu amor
E polas frías noites morro de dor
¡Soñando cóa túa mirada
Que me ten namorada!

Aflixida vivo para chorar
Polas noites frías sen descansar
¡Soñando cóa túa mirada
Que me ten namorada!

E polas frías noites que morro de dor
Pídoche, amigo, que cures o meu corazón
¡Soñando cóa túa mirada
Que me ten namorada!

E polas noites frías sen descansar
Rógoche, amado, que sanes o meu pesar
¡Soñando cóa túa mirada
Que me ten namorada!

Concurso. XIII. O meu “curiosidiario” académico

PSEUDÓNIMO: Profesor
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O meu “curiosidiario” académico

O MEU “CURIOSIDIARIO” ACADÉMICO

A idea deste curiosidiario (curiosidades diarias) académico naceu un día calquera
nalgún dos recreos dun centro de ensino secundario. Vai dedicado a todos aqueles que
conseguistes non saír nel…


Preguntas do primeiro día de clase

27-09-2009
A todos vos soarán estas preguntas que os alumnos fan o primeiro día de clase… salto
as habituais como de onde es ou como te chamas… Céntrome nas “raras”:
– Que coche tes? que cor? que modelo? corre? cantos cabalos? etc etc (o primeiro día e
xa che queren pinchar as rodas?)
– Tes noiva? estás casado? (A isto debemos SEMPRE responder que si, así evitaremos
as seguintes preguntas)
– Es de aquí? onde vives? de onde es? (Se temos que contestar a isto é que a cagamos na
pregunta anterior… saben que tes coche, que estás solteiro, só lles queda a dirección,
para pincharche as rodas, ou que pensabas?)
– Tes móbil? dásnolo? (é que se cho dou quedo sen el…)


Como é posible que os días sigan tendo 24 horas?

29-09-2009
O que se ve no título é o que me preguntou un alumno ao día seguinte de cambiar a
hora… Profe como é posible que si atrasamos a hora os días sigan tendo 24 horas? Si
si…pensade…que fácil de explicar non che é…!

O coche
21-10-2009
O coche é un gran elemento de distracción para os alumnos…que se cantos cabalos ten,
que se é a gasolina, que se corre, etc etc. Son mil e unha as prgeuntas que poden
facerche estas feras sobre o coche… Conclusión: Máis vale ir andando que centos de
preguntas escoitando.

Curiosidiario, ler relato completo

Concurso. XII. Fillos

PSEUDÓNIMO: Cactus
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Fillos

FILLOS

“Agora o que quero é unha bici nova”. Foi o que me dixo o meu fillo, ti pódelo entender? porque eu non. Primeiro o triciclo, logo o coche de Playmobil e agora unha bici… e claro, máis adiante será unha moto, logo aburrirase dela e quererá un quad, pero iso non é todo… espera a que sexa maior de idade, que xa me ha pedir un coche, e non un calquera eh? fixo que é un Audi ou un BMW. Manda truco…
E tan aburrido falar dos fillos… O mellor e ir tomar unha cervexa o Barranco verdade?… Ramón non marches!!! Maldita sexan os fillos e quen os inventou.

Concurso. XI. Sentimentos

PSEUDÓNIMO: Cactus
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: Sentimentos

SENTIMENTOS

Aínda me queda unha esperanza. Cando comecei a ir as súas clases non sabía realmente porque estaba alí, quizáis si, porque ela mo pediu. dixo que tiñamos futuro, había tanto tempo que esperaba oír eso dalguén, e por fin o oín, e sabedes que fixen? Poñerme vermello como un tomate, que vergoña pasei.. Pero alí estaba como cada mércores, nunha sala, toda rodeada de espellos, colleume dos ombros e eu da cintura, achegámonos un pouco máis… mireille os ollos, non sabía se decirllo, pero fíxeno… “Profesora, non quero bailar un vals, quero un merengue!” fun moi bruto espresándome desa maneira. Creo que a ferín.

Concurso. X. O éxtasis

PSEUDÓNIMO: Cactus
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O éxtasis

E desde entonces soubo que nunca sería quen de mirarse nun espello por culpa daquel recordo, daquela noite de temor, de choiva, un dábado… Aquel ser estraño que aparecía e desaparecía… era a miña vista que se nublaba, estou segura… eu caía o chan, levantábame con dificultade e corría con temor mirando para atrás, e vía o seu sorriso maligno, borroso… pero víao, achegábaseme, e o ser estraño volvía, empurrábame, eu non podía correr máis, as miñas pernas parábanseme, os ollos pechábanseme, a éxtasis matábame… caín o chan, botóuseme enriba, xa non podía pelexar… pechei os ollos… E cando os abrín xa non era aquela nena pura e digna de dezaseis anos.

Concurso. IX. Hai máis

PSEUDÓNIMO: Outeiro Risco
CATEGORÍA:Poesía
TÍTULO: Hai máis

Miña terra é esta,
Dominada pola foresta
E perfilada co mar,
Quixera botar a voar!
Chegar ata Cork
Para  recordar, con amor,
A gaita e o seu son.
Galiza NON é unha soa nación!

Que as fronteiras
Non nos enreden,
Non somos só vieiras
Nen percebes.
Nademos a través do Teo e o Miño,
Que non nos curten o camiño.

Concurso. VIII. O Robinsón de Panxón

PSEUDÓNIMO: O Birollo
CATEGORÍA: Relatos
TÍTULO: O Robinson de Panxón

“Toma nota e non esquezas:
non digas libertá palabra triste
con peligro de morte e calivera.”

Celso Emilio Ferreiro.

Val Miñor, 24 de outubro do 36
[…]
Seica cando o do alzamento, o Manolo non era nin republicano nin anarquista nin nada. Ou iso di a súa muller. Cando os do Sindicato chegaron a Vigo, dábanlle aos afiliados novas redes e nasas coas que saír ao mar e iso foi todo un éxito entre as xentes mariñeiras; sí home, que eu tamén pensei en afiliarme, pero non sei, sempre che fun un pouco escéptico… Iso, que non sei se era apolítico, pero penso que un pouco progresista si que era, porque o outro día dixeronme no bar do peirao que cando o alzamento o Manolo cambioulle o nome a gamela; parece ser que a pintou de branco e azul celeste e agora se chama María Luísa, coma a finada da súa nai. Antes chamábase Libertad. Bonito nome, pero non che sei, podía térlle posto iso polo mar, pola liberdade que sentimos nós cando estamos sós no medio da nada, rodeados de auga… Que retocidos che son éstes da taberna, toman catro viños e xa se poñen estupendos. Bueno, que pode ser. Aínda que bueno, os seus fillos non estaban bautizados; o Padre Soto sempre lle tivo tiña por iso, e cando o Manolo desapareceu, a Roxelia levou aos cinco da man en plena noite para que o señor cura lle botara o auga por enriba aos rapaces, non fóra que…

Pero non che sei e? É que con isto do levantamento militar eu tómome moi en serio o de ir ás misas o domingo, que o señor cura bota unha ollada así por enriba e pasa lista, e coma non esteamos presentes tómanos a todos por herexes. Hai que foderse, eu que levei sempre unha estampiña da Virxe o Carme na capacho da gamela… É que hai cousas que me rebentan. Se teño tempo vou á misa, e se non o teño, xa rezarei na casa; pero ás veces hai cousas máis importantes i coma me cadre que suba a marea pola mañá do domingo vou fodido, porque pola tarde non pesco nin algas. E mira que o pobre do Manolo estaba alí agochado e ninguén o sabía… Din que nin a súa muller, pobre dela. E descubrírono por un pito acendido… O cabrón do Alfonso tiña que ser. Parece ser que xa tiveran unha desputa pola boia do porto, que o Alfonso quería mercala pero non lle daba nin dous reais polo aquel ese, e mira que está ben situada, alí a tiro de pedra. Pero claro o Manolo non é tonto (ou era, xa non che sei que dicir), e a verdade é que fixo ben naquel momento, pero mira, saíulle ben caro non vendela!.

Ninguén sabía que estaba alí, nas rocas de Monteferro… Eu sabía que houbo algúns que escaparan pra o monte, ou mira os nove que fusilaron o venres na carreteira de Camposancos; enterouse todo o mundo porque cando as leiteiras viñan por alí de recollé-lo leite  en Burgueira encontraron os corpos índa quentes, que horror compañeiro. Un balazo polas costas de cada un bastaron pra acabar con aqueles mariñeiros afiliados ao sindicato. Mira si era listo o Manolo que cando olíu todo iso escapou, e non ao monte coma outros, non… Xa sabía eu que un lobo de mar coma el non ía deixar de vé-las Cíes todos os días nada máis erguerse. Pero bueno, tampouco pensei que fóra capaz de deixar de ver á pobre da Roxelia e así foi. Aínda que creo que a muller lle levaba pola noite un chisco de comida nun cazo até o peirao i el pasaba entre as sombras pra collé-la comida e deixarlle un bico fugaz á súa señora. I dixo o Primitivo que o outro día, era tarde de carallo, que non había ninguén pola rúa, os picoletos pararon a muller cando voltaba co cazo baleiro. Déronlle tal humillación á rapaza… Miña nai querida. Ela non o merece. Non o merece ninguén, pero menos ela. Pobriña, e agora isto; parece ser que definitivamente o colleron e o levaron para San Simón. Pero disque de ahí non saen rapaz, de ahí non sae ninguén, é a illa maldita. Dígocho eu que fun unha vez alí aos chocos e só de ver aquel edificio reviríchanselle a un os pelos.

Que crueldade rapaz. E todo por un pito acendido. Tamén o mamón do Alfonso debera ouvir algo ou así, por que se non non entendo que facía na mar ás tantas da noite, con aquel frío, coma pra descobrer ao Manolo naquela cova das rocas, naquel refuxio improvisado frío e húmido, fumando un pito. O Avelino contoume o outro día que unha vez, cando estaba a pechar a taberna, o Manolo apareceu por alí cunha biseira, era de noite, e seica o taberneiro interesouse por el; ten bó corazón, pero sabes que non casa con ninguén. O caso é que o Manolo atopouse de face con el e díxolle “Lino, estou a vivir nunha mansión con vistas ao mar, pero ti non digas nada”. E marchou. Desapareceu entre as sombras. Fundíuse coa néboa e coa brisa mariñeira da que tanto lle gustaba presumir. “Somos uns afortunados” adoitaba dicer cando a xente se queixaba do frío da vila ou do vento caprichoso. Quen ía imaxinar que estaba entre as rocas? Ninguén. Pero ocorréuselle acender un pito no pior momento, cando o mamarracho ise voltaba ao peirao. E claro, que Deus lle conserve a vista ao Alfonso, porque mira que ver a luz dun cigarro acendido entre as rocas e pensar que había alguén alí… É que xa é de malpensos, pero que imos esperar. Alá foi, a chamar aos falanxistas. E preguntabas que qué tal van as cousas por aquí…

Ti que tal por Montevideo? Non voltes rapaz, queda nas américas que din que aí non pasan estas cousas. O Manolo sempre dicía que neses países sí que se debía vivir ben, cunha boa república ben asentada, pero que “coma en Galicia? en ningún sitio” (non ves? Un chisco de esquerdas tiña que ser!). Unha vez lle ouvín falar dun tal Robinson, que vivíu unha chea de anos comendo cocos e máis fanecas nunha illa deserta; de non ser polo Alfonso estou seguro que o Manolo sobreviviría entre as rocas até que todo isto pase, que malo será que tarde moito en trocar a cousa. E iso que estou a pensar que en Monteferro non hai cocos, pero éche o mesmo… “O Robinson de Panxón”. Sí, así lle chamarían, seguro.

Supoño que ti botarás en falta isto, pero xa che digo, non volvas. Polo de agora non, isto é unha merda, unha porcallada. Tiña eu ganas de irme tamén, pero non hai cartos… Teño eu que botarlle o dente á esa carne, pois ouvín que por Sudamérica tedes unha carne boísima. Encantaríame voltar a pasar un domingo en familia, con vos os dous, cos fillos, un bó viño… Fáiseme a boca un mar. E agora que me paro a pensalo, mira que hai tempo que non como un bó lacón; aquí as cousas están ben fodidas rapaz. Bueno, dálle un bico ás rapazas, e outro da Carme, que anda por aquí conmigo.

Con moitísimo afeito,

Carlos

WordPress Themes